9250 resultaten.
Eindeloos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
490 Eindeloos ver
staar ik over vlakte
van een rustig schoon
bijzonder landschap
Stil reikende takken
sloten verzonken in groen
Vogels zweven er boven
alsof ze het bezitten
Een verdrinkende zon
zakt nog dieper weg
beschijnt nog even
de eindeloze weidsheid
Eindeloos ver
staar ik over vlakte
en ervaar de diepte
van een rust zo eindeloos…
FAUSTUS
gedicht
4.5 met 2 stemmen
4.174 De dichter had bijna gezeid:
Waartoe nogmaals, 'k verkies te rusten!
maar voelde toen een vreemde spijt,
en greep Gods hand, die hij lang kuste.
'k Verkies te leven, zei hij schor,
daar ik U anders moet verliezen!
Toen gaf hem God een vriendenpor:
Heb dank - nu weet Ik ook te kiezen!
En hij verdween. De man keek op.…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
947 Jaren vluchtig aan het leven
staan hier vast gebeiteld,
alle seizoenen komt hij zich warmen
warmen aan de late middagzon,
met gesloten ogen
een wereld van verschil
bij een gedenksteen even stil,
ruimte en tijd doen er alleen toe
te vergezellen verder van hier..
doorbreken een dunne scheidslijn,
wegdoezelend verbinden deze lanen
meer…
Zomaar.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
614 Lopen over het grintpad, kijken naar
de bomen, de sloten vol kroos en
worden bewust van de stilte, de rust.
Snuiven op de geuren van bloemen en
proeven een vredige sfeer.…
Benefiet
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
698 de nacht
die wacht
maakt zacht
jou vertrouwen
en verder bouwen
weergalmt een vogeltje in mij
ik wil de tijd niet zien
ga voor nu en nu en nu
misschien wel levenslang
zit weer in de liefde
de liefde weer in mij…
Een woordloos gesprek
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
563 waar stilte
haar vleugels
uitslaat
daalt rust
en ontspanning
langzaam neer
gaan oog en
gebaar in een
woordloos gesprek
waarbij
beelden slechts
herinnering blijven…
uitademt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
998 dwarrelt sneeuw
als hij aan de voet van de duinen
uitademt
op het vlakke laken
rust maanlicht
dwarrelt sneeuw
die milde nacht…
Een heldere dag
gedicht
4.0 met 6 stemmen
4.332 Ik wilde kalmte zien en rust
zoals die zich in de golven ophouden.
Ik ben toegekomen aan de hond
noch aan de worp.
----------------------------------
uit: 'Iedereen is er', 2004.…
Heel soms
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 heel soms fluistert het vanbinnen
zachte woordjes in mijn rechter boezemkamer
alsof een pluimpje mijn ziel beroert
ik spin me in de stilte van mijn zinnen
drijf gemoedelijk verder in mijn stroom
knipoog naar de rust die in me woont…
WEERHOUDEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
666 Het bewust beleven
van kleine nietige ogenblikken
kan grote levensvreugde scheppen
's ochtends schuift de stoel
rrrrtt bij het ontbijt aan
brengt levenskracht in stromend bloed
schone vrije denkbeelden
voor de komende uren
midden op de dag
wekken klinkende voetstappen rondom
alerlei vragen
aangaande hun korte geschiedenis
en nabije…
Hier, in onze tuin
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 Ineens verschijnt rust.
In mijn centrum van onrust.
Onaangekondigd.
Alledaagse geluiden verstillen.
Stemmen van de straat.
Gekras van torenkraaien.
Gezoem van bijen.
Fluisteren van bladeren.
Mijn hart luistert.
Het duurt zolang het duurt.
Deze heilige vorm van leven.
Hier, in onze tuin.…
Stille ochtendzwanen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
522 Ach begon de dag zo rimpelloos
als het gladde water waar stille zwanen
slapen met hun kop diep in de veren
hun lange nek gebogen zonder stress
Maar deze ochtend voelt reeds zwaar
als een diepe zucht die niet oplucht
doch slechts berust in weer een nieuwe dag
Zo dwaalt hij langs de oever
rondom het kleine meer
kijkend naar de stille zwanen…
FIETSENMAKER
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.060 De man laat zijn sterke, eeltige handen
fijnzinnig voelen aan wiel en ketting.
Vieze vingers brengen de mededeling:
"Edel werk blijft in onze vuilheid branden!"
Spits denken wil geldsommen omranden,
die hun spel leiden met moer, bout en ring,
zich vrijmoedig tonen, vol bezinning,
om voldaan in de la te belanden.
's Avonds maakt de zwoeger…
Geen woord durf ik te schrijven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
778 Ik zit maar kijk maar is
de rust van korte duur.
Verspreek me
ontbreek me.
Vergeet me
een beetje
want weet je
ergens tussen brandende wonden
van on-onthouden
is er niets meer teruggevonden.…
OTIUM
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
385 dan overkomt mij
ineens weer een moment
dat ik niet eerder kende
dan vandaag
kwam het door rust?
waar lag het
al die tijd verscholen
ver buiten mij
waar ik nu gebruik van maak…
Liedje van de straat
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.662 Hoe vind ik één uur aan uw kust,
Vergetelheid, slaapdiepe rust?
Ik weet, mijn bed blijft daar bereid...…
Alsof lezen zo bedoeld was
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
572 lezen op het strand
waar ik niet lees terwijl ik lees
waar ik ben
luchtschappen driften rustig
wind wappert m'n haren
en fladdert aan m'n vel
golven rollen door m'n oren
vogel gekir zonder zin
alles is natuur en alles is
en alles is weg
behalve dat boek, die letters, die ruimte ...
alsof lezen zo bedoeld was…
Stilte
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
651 Wanneer de stilte
Luider wordt
En de rust
Onrust brengt
Denk dan terug aan de jaren
Die "samen" waren…
DOEN MET GENOT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
989 Ergens in 't eed'le Belgenland
klinken nog blijmoedig
de rappe hamerslagen
van het oude smidsvak
de opgewekte maat
uit krachtig kloppen
wordt warm vergezeld
door laaiende vlammen
het levendige arbeidsvuur
straalt knusse werklust uit
verspreidt zijn trillende gloed
in de schemerruimte
het wachtende glas bier
Limburgse Kriek genaamd…
Refreinen in afgrijzen
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
523 neem me mee
aan je hand
de muziek achterna
die ik verloren ben
tonen spoken
door mijn hoofd
zonder melodie
refreinen in afgrijzen
teksten eisen
schreeuwend om gehoor
versta ze wel maar de
boodschap komt niet door
geef me de rust van
het eenvoudige akkoord
waarin het leven weer geluk en
stilte uit herboren worden scoort…
Voor het zondagskind
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 mag ik in je
landschap dwalen
waar langs zachte heuvels
holle wegen dalen
beukenhagen om
rechtschapenheid vragen
het grint geharkt wordt
voor het zondagskind
waar wind het
klokgelui langs wei en
gaarden draagt de boer
tot rust en eten maant
mag ik bij je zijn
mijn monument van stilte
en natuurlijke geluiden
weg van alle stress…
Zen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
419 Rust stilte en liefde in mij
elke dag een inzicht er bij
ik word stil ik luister en ik voel
Geluk, en dat is mijn levensdoel…
Vertrek uit Tirol
gedicht
4.0 met 3 stemmen
5.305 We waren in de bergen, waar
je je kunt bezeren aan
gedachteloos gesteente, tot
bloedens toe geschaafde schenen
jongensachtig.
's Morgens in de vroegte
in het ene dal of het andere
zag ik tegen de muur van een
boerenbedoening vier stoelen
staan, vier lege keukenstoelen op
een rijtje wachtend op de zon,
stoelen die verzadigd waren van
het…
EEN MEER SPREEKT
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
523 De weg naar de geliefde Leyen
betoont zich vrij zwijgend
het einde der daagse wereld
bloeiende oevers
vol rustgevende ruigte
eilandjes met komend vogelleven
bezingen de tere
maar krachtige eenheid
van gewezen veengrond
een waterrijk schenkt vredige ruimte.…
Oorlogsvrede.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
510 Onbekende witte kruisen kreunen
als bezegelend teken
DE WERELDSE RUST...!…
Zonder haast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
559 De bladeren bewegen traag
als de wind even ruist
een eenzame zwarte kraai
krast schor zijn eigen lied
achter de heg loeit een koe
als antwoord op een andere
met in zijn snavel een worm
rent een merel hippend langs
Lang staar ik naar de overkant
van het beboste dal
gehypnotiseerd door een roofvogel
die zweeft met de stromen
tot hij langzaam…
na het bezoek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
499 Ik adem rust -
de luchtdruk is verminderd
aan alle zijden.…
herderinnetje in de lens gevangen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
581 voor D.v.Z.
een herderinnetje
met haar hond
in de nog schrale zon
met één oog op de schapen
en eentje op ons laat
ze zich niet vermurwen
en zo hoort het ook
want de kudde is haar alles…
Om terug naar uw stilte te gaan
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
507 Om terug naar uw stilte te gaan
zal ik zwijgen, rusten, danken en
ook een beetje zingen, heel zacht.…
Perigeum
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 ik ontschuw mezelf, leg me neer
schil voor schil
strooisellaag voor heuvelschaam
ik strijk de plooien glad, knik de
wervels van ruggengraat
korenmaat en schaduw in het gelid
ik dompel in kalmte, aan de lijzijde
van luwte, met een streling
van tong over bovenlip
ik keer de kring van eb en vloed
ben het meest nabij,
bij de huid van mijn…