6043 resultaten.
gele vlekken
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
784 de stilte
waaruit een zwaluw vliegt
draagt bolle buiken
zilvervissen knipperen, velden
bewegen en met een verziend oog
wuift het zeewier over mijn schouder
het huis, leeg van zomer
verzamelt de vlinders van de dag
ik waan me Van Gogh
en schilder zonnebloemen met blinde handen
uit het licht…
veelzeggend
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
723 als kind leerde ik het zwijgen
dat ontstond in het niet bewegen
van woorden
niemand sprak
tenzij er werd bedrogen
of gespuwd
zovele malen
herhaalde ik ook
het zitten
of neergesmeten, vol gezag,
verlangde ik naar die eenzame stoel
wat verderop, buiten het licht
als kind kwam ik vaak in de buurt
van de dood, veelbelovend het…
Gij zult uwe gaven ontginnen
poëzie
2.9 met 11 stemmen
3.396 Ken uwe rijkdom en rang, zoek gestadig uw zuiverste gaven,
Hun sluimer wacht in uw ziel - geen ander die ze u zegt;
Plunder uw hart tot de bodem en peil naar de diepste juwelen:
wie de eigen schatten verzaakt, zijn ook de sterren ontzegd!…
en ze leefden
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
756 ik kan de vroegte
wel begrijpen, de bruid in trouw
en korte verhalen
met onbedekt en zelfde gezicht
de mond zo rijk, geheel luchtledig
de houdbaarheid of ochtendhanden
het tijdelijke in prachtig licht
maar ik weet van stilte, het lijdzaam staren
het gedoofde vuur in gesloten nachten
onvolmaakt en ooit geleden
dus ik liet hem gaan…
rouwmantel
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
655 weet je nog
de appelboom
het eerste groen
en de plaats waar ik zat
toen het daglicht van dode dagen
uitgediept, steeds verzwegen,
wachtte op de dans der rozen
ik naderde voorzichtig,
met vleugelslag, in grijze winterrouw
mijn mantel verdroeg geen tijd
enkel schaduwen in een te stil verdriet
weet je nog
onder de appelboom
jij…
imago
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
608 de winter was nog niet voorbij
of we zaten al weer in de lente
tijd om mijn imago op te poetsen
gelijk de vogels en de koetsen
in wat heet de poetsmaand mei
breekbaar maar wel met glans
greep ik de eerste beste kans
om het publiekelijk te testen
in scherven en gruzelementen
lig ik nu blinkend in de nesten…
Springtij
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
633 De zee kookt,
ik heb het zelf gezien
ver weg aan de einder
gloeit een oranjerode bron
die bruisende schuimkopjes
verwarmt totaan branding
eindelijk weer hot-nieuws
onder de zon.
Eerst een teen, dan
een been voorzichtig,
er zijn muistromingen
en kolken, half in de warme zee
half tussen de groene wolken…
DIEP IN MEZELF
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
474 ergens diep in mij
ligt een sleutel maar
ik kan er net niet bij
ter ontsluiting van en om
te ontdekken wie ik eigenlijk ben
van een afstandje kijken en onder
ogen zien wat ik van mezelf niet ken
met het gevaar te stuiten
op minder mooie verhalen
en in een bos vol van
emoties te verdwalen
maar is het wel nodig
al dat gegraaf in je diepste…
onder dagen en voetstappen
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
542 lijnen weerkaatsen oude gebeden
wanneer geluid, wit als wierook,
zich neerlegt op gevouwen handen
mijn hoofd vult zich met landschappen
en wat verder met overwoekerde dagen
wanneer ramen sluiten, licht hellend
als vergeten beloften
zwarte gronden in gedragen huivering
drijven me naar het boetekleed;
de grens van weifelende leegte…
onder dagen en voetstappen
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
696 lijnen weerkaatsen oude gebeden
wanneer geluid, wit als wierook,
zich neerlegt op gevouwen handen
mijn hoofd vult zich met landschappen
en wat verder met overwoekerde dagen
wanneer ramen sluiten, licht hellend
als vergeten beloften
zwarte gronden in gedragen huivering
drijven me naar het boetekleed;
de grens van weifelende leegte…
bruine suiker
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
944 ik zag als kind
de schaduw van mijn grootmoeder
krom van het land en de vele dochters
vaak bleef de avond op haar wachten
in de schemer van de lege schuren waar ik
de geur van hooi ving op magere beentjes
in de kamer hingen geen portretten
alleen het grote, zware kruis dat nog wat zwarter werd
wanneer late mist zich verschoof naar het…
31 Mei
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
555 De schoonste dag in 't leven
is eenendertig mei
ik word mijn tuintje doorge-
dreven
de bloemen volgen mij
ach, meiesschones vogellied
je breekt me in de zinnen
deez'lieve lust; ik kan het niet
het keert mij terug naar binnen
naar wat verdichter leven biedt,
de klok, de meubels en tv:
materie tegen zingen…
spiegeling voorbij het vaarwel
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
692 ik vrees de tijd niet
maar heb ze ook niet lief
jij lacht erom, ook om de verzen
die nooit van mijn zijde wijken en
die mij spiegelen, aanwezig en ongrijpbaar
in de trillingen van mijn schouder
de maan kent de woorden, de stilte
waarin ik slaap en later, wanneer
het winterlicht naar mijn stem wijst,
blaas jij leegte en regenval in ieder…
verraad
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.228 als dor hout voelen de ledematen aan
het levensvocht, zo het er al is of resteert
zal zeker in bevroren toestand zijn
en aders zich niet meer kunnen
gedragen als communicerende vaten
stalen buizen lopen door mijn lijf
daar wordt de verstarring verbeeld
momenten van gevoelloosheid
uitgeput door dwangmatig denken
uitgehold door overmatig…
Laat mij maar sporen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
558 Er zijn dagen dat ik naar beneden kijk,
mijn schoenen het enige rustpunt zijn.
Iedereen om me heen denk ik weg
ik moet wel want ze vertrekken steeds.
Onverzettelijk onverbiddelijk
te blijven staan waar ik sta
te blijven zitten waar ik zit
de tijd nemen die vertraagd is.
Geen treinen razen me voorbij
nee ze kruipen voor mijn voeten
ze smachten…
In alles van adem
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
808 ik vond jouw schaduw
en vulde hem met duinen
ik zei niets
zag enkel rimpels buigen
over maanlicht en noordenwind
echo’s van zout waren in je hoofd gevangen;
zo oud de angst in alles en adem
mijn vingers volgden de stemmen van zand,
ook je huid uit glas geblazen
je keek in woorden
en donkere dagen
zag het meisje van eb en vloed…
Dromenval
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
845 De violist bespeelt de avond
en ik mijn gedachten
om vooral niet te vallen
maar weg te zeilen
naar onbestemde havens.
Ik loop over het water
en verdrink
in een onpeilbare waterval
van hopeloze zinnen.
De nacht duikt mijn dromen op
te ver om van te houden, te dichtbij
om in te wonen.…
op zoek naar jezelf
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
662 stel je komt niet lekker
uit de winter buiten
wat was je een eitje
je vreet je te barsten
aan lelie van dalen
denkt ik popje prachtig
ben zalmrose nimfachtig
terwijl jij engerling
met je eigen slijmschijt
al je brede rug besmeert
zodat je meer lijkt
op ‘n hoopje vogelstront
maar als je dan doorschiet
naar je imago zwarte kop
verder…
Himmelhoch jauchzend, zu Tode betrübt
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.082 mijn stemming zit vaak gevangen
in Himmelhoch jauchzend zu Tode betrübt
als ik dan door Sturm und Drang word overvallen
is abseilen zo aantrekkelijk, een groots verlangen
met mijn Über-ich, gedragend als übermensch
ervaar ik een Goddelijke Aha-Erlebnis
zodra ik stoer afzak langs rots en lijn
nee, ik verzeker u het is absoluut geen quatsch…
leeg gewaaid landschap
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
687 in meer dan mijn armen kunnen dragen
zet jij jouw wereld naast de mijne
met zelfgeschreven recensies
die woorden uit de winter schudden
kaalgeplukt, de bomen, mijn ogen
het stoten in mijn buik, de bloesems
en het kijken waar ik lig, waar
niemand mij mag horen
met ontelbare wonden bijt en
beeft de stilte, in mijn hart het wenen,
de…
het gras omhoog
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
694 ik sprong door herfst;
de wind blies zeepbellen
naar eender waar
in mijn onschuld
hield ik
van het tuimelen
boven onsterflijkheid
hoe kon ik weten
dat daaronder
dicht aan de grond
jouw zomer lag;
begraven
in een laatste zwaluwzwaai
van zwarte randen…
Narcisme
gedicht
3.1 met 19 stemmen
14.771 Wat, in godsnaam, heb je uitgevoerd? Heb je - ten
minste - je dag geboekstaafd? Heb je alsnog
geboekstaafd - de volgende dag - de niet geboekstaafde
vorige onder vermelding? Ben je tekortgeschoten (in
gebreke gebleven, nalatig geweest, laakbaar) op stuk
van plicht, regelmaat, tucht, zelfverachting? Heb je - met
niet aflatende verwerping…
Gegronde wegen
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
611 vandaag ligt weemoed aan de voet
van mijn diepst verstopte bergkam
waad ik door ontaarde rivieren
die de rug in alle koelte verlieten
ze leiden mij naar een warme bron
die zelfs ijsbloemen laat ontdooien
en even sta ik stil bij de tweesprongen
die ooit mijn loopbaan verscheurden
geen denkraam verstond het tikken
geen glas maakte wegen…
los van vingers
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
706 oude sporen en stenen
en ik tel mijn stappen
aan de waterkant
behoedzaam
tussen het vertrek
van geloof en schemering
ik ga liggen
vergeet alle woorden
wanneer niets van waarheid
begint, ook al wijst iedere richting
naar de wind, haast leunend en
onafgebroken
uit de bomen valt het licht,
nergens eindigend of beginnend
en het uur breekt…
quo vadis
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
722 ik zie mezelf door het oog van de ander
een niet geringe verdienste
ik blijk nog immer een arrogante kwast
en ook niet een van de minsten
zo stel ik al turvend vast
bescheidenheid was mij al jaren
een flinke doorn in het oog
ik twijfelde, kende vele maren
waarmee ik mezelf altoos bedroog
wie zijt gij dan echt vraagt de oorwurm
in…
Even, voor een eeuw
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
753 rusteloos
beweegt mijn adem
ergens laag boven
de grond
of is het mijn stem
die niet meer
bestaat
omdat ik zwijg
onder natte rouwkransen
van gras en water
te vroeg komt
elk geluid, als hagel
op getelde uren
alsof duizend nachten
drukken op het landschap
van één dag
ingezwachteld
onafgebroken stil
draag ik
de transparante…
de mantel
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
617 eerst als ik mijzelf niet meer afwijs
en zie wie ik werkelijk ben
heb ik voor niemand nog iets te vrezen
ook al tracht men mij nog zo te raken
te schofferen of klein te maken
door geen mens kan ik nog worden afgewezen
ik zeg niet dat dan de wolken zijn verdreven
of een oude leegte wordt gevuld
maar kan wel beter zien
met welke mantel…
labidura riparia
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
593 gij zijt mijn toeverlaat
in het eerste en zeker laatste
uur
fluister stilte in mijn beide oren
gij, mijn alter ego, vriend en
innerlijke buur
kijk over de dag
van morgen heen zolang gij
mij dient, uw naaste in mijzelf,
en ik de voortschrijdende
schoonheid zal bekoren
labidura riparia
labidura riparia
ik herhale uw…
Het spoor omlaag
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
717 het steeds weer laatste woord
klopt kussens
uit elkaar
stort puin, onverstoord, op wartaal
van het te kleine bed
dat
tot twee gescheiden
het licht wijzigt over
stenen bogen
de tijd wordt kort
om nog van binnen uit
te verstaan
ik huis onder
strakke lakens en dien
de dodenhoek van het heengaan…
Zeepbel
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.244 Zo open en vatbaar, als een veer in de wind
Zo luchtig en blij, het eeuwige kind
Kan hier niet lang blijven
Ga je mee naar het licht?
Ik huppel, ik fladder, ik vlieg, vang me
Ik ontglip je als een zeepbel
helder kleurend in de zon, laat me
vliegen, vliegensvlug,
misschien zie je me nog,misschien niet
Dans met mij, lach met mij, geniet…