3970 resultaten.
Slakkengang
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
828 De kleinste sluimert
Moeder gaapt en graait
Naar de zuchtende hond
In haar schoot genesteld
De zetel knarst
De kamer ruist
Een lichtkegel kantelt door het gordijn binnen
Op de plaat pruttelt soep uit blik
Ingetogen zingend maak ik een klik
Wil vooral en meer dan ooit tijd winnen
De dagen liggen verwaaid
De uren overhoop
De klok is…
functie getrouw
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
863 Houten pop neemt u plaats
op het lege bureau in de kamer
mag u best een tijdje staan.
Ik kan u buigen in alle standen,
commentaar geven zult u niet.
Houten model: anatomisch correct
Uw kennis blijft toch zeer beperkt,
van inwendige zaken geen verstand.
Waar mijn hart zich nu bevindt,
zal ik van u niet kunnen leren.…
"het einde"
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.058 een enkele letter vandaag
het betreft de letter z
heeft de ij als vaste buur
maar is en voelt zich het einde
op die laatste plaats
vertoeft hij graag
bij hem start
een reeks van
ongeschreven woorden
worden dromen waar
maar ook droefenis
in ware stilte
of een gemaskeerd gebaar
och was ik maar die letter z
de opening naar het…
beukenaanplanting wijst op het horen tot een goed
gedicht
2.8 met 11 stemmen
9.403 beukenaanplanting wijst op het horen tot een goed
de groepen bomen, groepen van een vormend, groeperen
hun onderscheidloosheid en stellen hun enigheid
hun plaats is het dat tussen hen, door hun omspreiding
genodigd, in die de grond zacht is van zoveel herfsten
als haar jarental en voelt als zwichtend, voorbijgegaan
worden tegelijk twee en…
Zuigplek
netgedicht
4.3 met 31 stemmen
1.280 ‘rustig aan,’ zei vader,
‘plaats het in een helder
kader!’
rolde zijn col en toonde
zijn nek
‘vannacht moeder, jij
bent alles, behalve
een loeder!’…
Mijn laatste update
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
599 zacht opent
zich de wereld
langzaam kiest
alles zijn plaats
ik vergelijk
en kijk of alles
nog op mijn
laatste update lijkt
zie meteen
verschillen in
vorm en kleur
een vreemde geur
is het wel
mijn wereld die
ik heb gemist of heb
ik mij schromelijk vergist
het bestaan dat
ik heb opgebouwd
bekend en zo vertrouwd
in vergelijk…
Straatjes
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
624 je vraagt me soms de weg
naar een straat die niet bestaat
eentje zonder einders
en verwijt me dan nors
mijn stad niet te kennen
morgen ga ik muren kopen
en neem je met me mee
wat eten en wat drank
opdat ik je ter plaatse laat
met wat stenen om je heen
misschien geef ik nog wat lengte
voor een aanloop lang genoeg
dat je hoofd genoeg kan…
manon
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.336 plotse beweging
van een nieuw wonder
dat zich gereed maakt
voor zijn plek
op deze wereld
de stilte van een oase
het drinkende zachte kind
een handje met vijf nageltjes
zoekt zacht en beslist houvast
in de vertrouwde warmte
van de zogende moeder
haar blik is slechts
voor dit kind
dat tevreden zuigend
de oogjes toe
zijn verheven plaats…
Paradijs verloren
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
1.129 er waart een sterk gerucht
door de immer groene tuin
over een groot, ros konijn
dat met hondsdolheid is besmet
het dier eet liefst vers vlees
in plaats van blad of gras
sluipt langs struik en plas
waanzin huist in het beest
in de tuin schuilt pijn en leed
een merel breekt laf
met een doodskreet
zijn laatste liedje af…
Loslaten
hartenkreet
3.2 met 23 stemmen
1.799 Waar ben je nu,
ik zie je voor me in huis
ik mis je op je vertrouwde
plaats.
Ik loop doelloos rond, verdwaasd.
Je lijden en pijn zijn nu voorbij,
zachtjes ben je ingeslapen,
je van niks meer bewust.
Je bent o zo ver weg nu,
maar in mijn hart blijf je nabij.…
Om er even te wonen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
483 ik heb stenen
letters gebakken
woorden gemetseld
tot zinnen en met
strofen muren en dak
mijn gedicht lijkt af
niet iedereen weet
plaats en bestemming
het pad naar de deur
die altijd open staat
voor allen die komen
om er even te wonen
in het huis bepaalt
ieder zijn kleuren
richt kamers in naar
voorkeur en smaak
mijn thuis is dit…
Van melancholicus naar vrolicus!
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
1.007 gevoelige elfenogen
Heb je toen mijn hart bewogen
Ik voel met jou een diepe
Verbondenheid
En die raak ik nooit meer kwijt
Je hebt een plaatsje in mijn hart
Daardoor verdwijnt jouw
Melancholieke smart
Ik stuur er zoveel liefde heen
Dan voel jij je nooit meer alleen
Ja, ik zal dat kapsel kraken
En voortaan over jou waken
Jij wordt in plaats…
winterwaan
netgedicht
4.6 met 20 stemmen
860 en ik zie
de winter, nét anders
en de liefde
die niet meer komt
in een huis van sneeuw
houten schalen
in plaats van bloemen
doden die rusten, telkens langer
en stamelend achteruit
ik zie de maan
argeloos mager, in ieder woord
onderdrukt
met licht als witte lijken
en vogels, altijd weer die vogels
de geur in een fluistermond…
Uit de as die ik achterlaat
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
479 halen
iets met sculpturen
fantasierijk en speels
maar ook cultureels
gedragen door zuilen
van grieks origine die
tijdloze schoonheid hebben gezien
schouwde integer het
fundament van mijn leven
ontvouwde mijn ziel
wist dat ik alles zou geven voor
het monument van mijn dromen
tot heden is er niets van gekomen
maar ik ken de plaats…
Dansen in de nacht
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
570 Schuifelen
op platen met krassen
die hangen blijven
tussen dag en nacht.
En als je dan de slaap verwacht,
ben je vast al weer vergeten
dat de slaap nooit hoeft te komen;
in je dromen, in het diepste van de dag en nacht.
Maar dat ben jij.…
De middelmaat
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
495 weer heb ik geprobeerd
mijn horizon te verticaliseren
het is mij niet gelukt
droeg stenen aan voor babel
talen spraken vloeiend hun cement
op weg naar het ultiem moment
maar woorden braakten stilte uit
wij raakten onze hoogte kwijt
in een chaos die geen hemel kent
erosie heeft de klus geklaard
ambities kennen weer hun aardse plaats…
Pijlers
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
942 Pijlers om te bouwen
met elkaar verbonden
de een is wat beschadigd
de ander ongeschonden
Zij vormen een constructie
tot een sterk geheel
elk stukje is belangrijk
zo ook het kleinste deel
Pijlers om te steunen
een last zo zwaar als lood
maar met elkaar gedragen
lijkt die wat minder groot
Lees in plaats van pijlers; vriendschap
en wees…
mijn hart kan buigen, zal niet gauw breken
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.398 jij hebt mij verlaten
verdriet prikt in mijn ogen
die alleen nog maar zwart zien
ik stort in de afgrond
van het randje van jouw hart
een eindeloze diepte in
met grote snelheid verlaat ik jouw lichaam
ik val uit jouw verlangens
om plaats te maken voor een ander
maar jij verlaat mijn lichaam niet
ik houd jou gevangen
voor onbepaalde…
vader, een atheïst zonder besef
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
791 als een lege lente
in een vol graf, overmoedig
draagt de aarde
woorden zonder betekenis, ophef
zonder waarde – daargelaten
dat de zon de rozen tot stro verwelkt
is jouw betonnen plaat gescheurd
tot aan de aftak die de hemel kruist
god, in mij huist geen onverschilligheid
maar jouw bestaan is als mijn handen
- niet gebald maar sterker…
Rode maan en mijn fluistering
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.199 Haar naam is Rode Maan
haar verhaal begon
met....er was eens
en ze vertelt
over een zigeunermeisje
uit de Oekraïne
haar en mijn overgrootmoeder
Antonina
ze wist me zoveel te vertellen
dat ik opeens begreep
de hunker in mijn bloed
naar dansen
naar vrijheid
de ongebondenheid
de muziek, het ritme, het onstuimige
alles viel op zijn plaats…
Een wereld die was
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
489 stilte wordt voelbaar
als de verre geluiden
van een wereld die was
zijn verdwenen
ineens fluistert gras
spreken struiken
hun dialoog met de wind
hoor blaadjes zacht wuiven
in deze enclave van rust
is nog plaats voor het
kreunen van oude kastanjes
behangen met donkergroen loof
kom we gaan weg uit
de kakafonie van de wereld
terug naar…
Het nieuwe jaar wordt alweer oud
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
648 De sneeuw en het ijs maken plaats
voor een heel ver heimwee naar lente.
Op de kast de uitgebloeide amaryllis,
de verdorde kerstboom al weggedaan.
Toch nog even terugblikken naar toen
en dan maar weer vooruit.
We leven even onbedachtzaam verder.
Het nieuwe jaar wordt alweer oud…
tijdens wiskunde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
689 en op de drempel van de slaap
(het is te saai voor woorden)
denk ik aan wat je tegen me zei
ik blijf het altijd voor je herhalen
terwijl ik op je wacht, zelfde tijd, zelfde plaats
en ondertussen, want het leven gaat verder
moet ik, in gedachten
verder dwalen…
Borst
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
732 Haar plaats gewezen, daar was het,
weet je nog?
Vergeten naast elkaar.…
Het klaprooslied
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
579 Wie kent ze niet, de zo gedweeë
die buigt en eert, maar toch niet slaafs
zich onderwerpt aan wat er komt,
zonder te breken, zonder schijn
haar plaats kent en haar eigen tijd?…
In leunende schoven
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
590 Wad, het licht dat als een viool
het water bespeelt markeert mijn geweten
met gezette passen,
passen die het opgeworpen zand kruien in de maat
van herfst
de kwelder, leeg van ontboezeming draagt
het naakt in schorren zeewier dat als een raster
het land lijkt te beschermen,
hoe innemend het ook lijkt
te zijn het is de tijd die deze plaats…
bewinterde aarde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 bewinterde aarde
je versteent alle wereldse geluiden
slechts hier en daar
vallen scherven gekraai
her en der
en woorden vervriezen in de mond
je hardheid
mildert plots het bestaan
er rest nu geen lawaai
als is het leven van overtolligheid ontdaan
stil als steen
zacht het kristallen gras
en bewegingloos alles op zijn plaats gevroren
de ochtenden…
Eiland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
421 Toen je neergeschoten werd
En je naar het water kroop
Ontstond de afstand
Jij was het niet in het ijskoude water
Die naar het eiland keek
Een onbekend, vreemd oord
Je hoorde schoten ketsen
Op het rood gekleurde water
Je lichaam werd ingesloten
Serene kalmte voert je weg
Van plaats en tijd
Een glimlach op je gezicht
In de verte hoor…
Mug
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.292 O dracula, aërodynamisch vormgegeven,
je plat slaan is een zonde tegen 't leven:
dus kruip ik weg in laken, rook en net.
Heer, door vlerk voor gek gezet.
---------------------------
uit: 'Roze zoenen', 2002…
Dromendans van Hans
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Het is werkelijk verontrustend
dat je mijn naam niet kunt onthouden
dat je me Bernard noemt
in plaats van Hans
het is in mijn dromendans
die vitale werkelijkheid
van jeugdig falen
onbevangen
in toekomstig
dralen
maar ik geef niet op
er is nog voldoende
drank om op te zuipen
er groeien nog stille bloemen
in de dakgoot van de tempel…