3205 resultaten.
Een vage troost
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
569 in het lopen
liet je me alleen
een handvol vergezichten
in lucht waaruit
de zon verdween
als ik mijn blikken richtte
je stapte op omdat
je mij niet langer koos
je schaduw was een vage troost
ik gaf je ziel
je werd opnieuw geboren
een blauwe bloem boven het koren
ik lichtte op
gaf jou mijn sluiers van plezier
je boosheid vond…
Zes
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
516 van de wind, aangelicht door
de zon, wachten zij op het
juiste moment
om te schitteren, vele pirouetten
te draaien voordat ze zachtjes
landen zullen, in de schoot van
Moeder Aarde
zes jaar later dansen nieuw
geboren bladeren op het ritme
van de wind, wachtend tot
het juiste moment
zes jaar geleden spreidde jij
jouw vleugels en verdween…
Pesten
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
841 Juist ik,
die door het pesten toen
destijds mijn baan
en toekomst had verloren
had moeten zien
wanneer de grap verdween
en in jouw ogen
nog slechts
als een kwaadaardigheid verscheen.…
Eilanden
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
507 Zoveel eenzame nachten
dwalen we langs het zwarte water
met onze gedachten aan een verdwenen geliefde
nog zie ik je gaan in een droevige boot
aarzelend met je roeispanen en net zo
verdrietig als ik
kijkend naar de rode vlag
die langzaamaan gerafeld wegwaait
in een duistere wind
hoe moet ik nog geloven in een rozensprookje
en wie betwijfelt…
Vlam
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
638 Er waakte heel lang
een vlammetje in mij
symbool van een liefde
haar tijd nu voorbij
Opgelaaide passie
door hete kussen,
ontstak in een liefde
door niemand te blussen
Die vurige blik
vol hartstocht, soms nijd
verdween uit je ogen
net als jij, met de tijd
Elk sprankje hoop
door jouw kilte gedoofd
Achter bleef slechts
een hoopje…
Vledderveen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
521 Vledderveen
waar ga je heen
nu zelfs café Jan Bos
Veldzicht voorheen
verdween
Vledderveen
versteen
of zoek je plezier
in de plaatsen
er omheen
Mussel, Onstwedde
hier kun je je
niet redden
Stadskanaal
in het westen
bevalt nog
het beste
disco, café's
om je plezier
uit te testen
restaurants genoeg
voor de trek
die je krijgt
na het…
Moeras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 Mussel, Pallert, Poldert
zijn er een paar
Oerde, Morige
echt waar
en dan zijn daar
namen met 'moer' er in
Munnekemoer, Moersloot
herinnert ons
aan het begin
al dat veenmoeras
dat er was
het veen verdween
en in het veld
heeft het waterschap
het grondwaterpeil
lager afgesteld
het moeras
is niet meer
het was.…
Ter Marse
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
442 Ter Marse
'in het veen'
onland, wildernis
er omheen
drie boerenplaatsen
op een verhoging
dicht bijeen
pioniers waren ze
midden in
het veen
een hard bestaan
ze ontginnen
het onland
er omheen
met de buitenwereld
geen contact
alleen een pad
naar Onstwedde
het veen
verdween
Ter Marse
werd normaal
een paar boerderijen
langs de weg…
Najaar
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.051 Hun rode koppen
telden we voor ze verdwenen
in de nog dampende velden.
We aten ons brood, lazen bladen.
Tegen het donker kwamen ze terug
beladen met hangende poten.
We gingen naar bed, lagen wakker,
hatend omdat ze bestonden.
-------------------------------------
uit: 'Toorn'; de Tweede Ronde, 2005.…
Het verzoenende voorstellingsvermogen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
535 Die zich voorstellen verdwenen
te zijn, die een openheid aan het nieuwe
licht willen geven om verzoenend en
vergevend te kunnen zijn.…
Gladheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Sneeuw is gesmolten, ijzel verdwenen, schoon is de weg,
weer vrij, voor de benen.
Genoeg zout is er gebruikt, om veilig thuis te komen,
vermits je het lef had, om de straat op te gaan!
Voor al die mensen die juist dachten: mij niet gezien,
was de verwarming binnen en de pracht buiten.
Een genot om te zien...…
Vreugde in januari
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
620 Ik weet nog dat jij
net als ik verdwaald
in een pijnbomenbos
verschrikt door het geblaf
van een troep honden
een jacht begonnen
Mijn rug tegen de stam
jou in mijn armen, voelen
hoe de boom tegen mijn rug
door de wind bewoog
jouw angst verdwenen
ontspannen onze handen
Maanden later ruik ik
nog steeds de geur van hars
bij het dragen…
graniet
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
686 grenzen liggen als kadavers
in de leegte van zijn verwrongen denken
als verdwenen boven een vruchteloze vlakte
waar noch huis, noch haard een kans krijgt
om te overleven
alleen hij profileert zijn dag; gulzig en onuitputtelijk
als vraag en antwoord
tegelijk
als een handtekening waarin -wij-
in de ik-vorm
geschreven wordt
enkel een…
pijn
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
485 De ondraaglijke pijn
het intense verdriet
is zo reëel
wordt soms teveel
het voelt niet goed
roept om warme gloed
Dan komt de ommekeer
verdwenen is het oude zeer
je ziet weer een horizon
wist niet dat het nog kon
er zal altijd weer licht gaan gloren
als een nieuwe dag wordt geboren
en de zon je weer verwarmt
die je wezen omarmt
dan…
Zijrivier
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
597 Er valt in mij een stilte
een zijrivier die meandert naar de zee
oneindigheid die ik niet kan duiden
een vragenspel, onwerkelijk
herinnering neemt mijn gedachten mee
en de zuurstof die ik haalde
uit het verwerken van jouw dood
is als vroege mist rond jouw graf verschenen
even plotseling is de herinnering weer verdwenen
ik zie je telkens…
je bloemt weer in verkleurde foto's
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
648 je knipt bloemen
uit verkleurde foto's
maakt boeketten van die tijd
de restanten leg je maar terzijde
omdat het niemand verder spijt
ze bloeien in het licht
van alle kleuren
de geuren zijn nog schraal
herinneringen gaan weer leven
in beelden met een nieuw verhaal
de scherpte is afgevlakt
tranen zijn verdwenen
jaren schoonheid komen…
gisteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
581 Uitgebloeide rozen, verdwenen glimlach.
Wie heeft hen geborgen,
hun frisheid bewaakt,
kleuren vrij van zorgen
waarom hun jeugd verzaakt
zodat er vanmorgen
enkel dode stengels zijn thuisgeraakt?…
mijn sluiers van plezier
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
822 in het lopen
liet je me alleen
een handvol vergezichten
in lucht waaruit
de zon verdween
als ik mijn blikken richtte
je stapte op omdat
je mij niet langer koos
je schaduw was een vage troost
ik gaf je ziel
je werd opnieuw geboren als
blauwe bloem boven het koren
ik lichtte op
gaf jou mijn sluiers van plezier
je boosheid vond…
Het bruggetje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
468 Langzaam loopt hij het bruggetje op
om precies in het midden stil te staan
eenzaam starend in het heldere water
geen oog over voor alles om hem heen
ooit stonden ze hier samen
kusten elkaars spiegelbeeld
als hij z'n ogen maar sluit
staat ze weer naast hem
kan hij haar bijna aanraken
maar met ogen open
is ze weer verdwenen
het liefst blijft…
swipen
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
377 zien is evenbeeld
van gaan geworden
we zijn overal en
waar geen weerstand is
blijkt ook afstand
te zijn verdwenen
in de wereld is
delen van die wereld
zonder enige limiet
van de kleinste
moleculen en atomen
tot megazonnestelsels
maar zonder werk
hoopt de energie
zich op in de status
energetica die
potentieel geladen is
met…
binnenin
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
533 langs het water van de rivier
voor de zeedijk blazen hoge
schoorstenen triomfantelijk
grijze wolken uit
de laatste dorpelingen overleden
de klinkerpaden verdwenen
een praatbankje bleef leeg
op het verlaten kerkhof
in de verte zien we boerderijen
met dichtgetimmerde luiken
een kudde pony's en
wat knotwilgen
de mensen hadden geen…
langzaam sluiert mist
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
897 de zon is weg
de helderheid verdwenen
nevels stijgen op
in kilte langs je benen
voelt klamheid komen
nog heb je zicht
maar langzaam sluiert
mist de wereld dicht
geluiden zijn
niet meer te duiden
verstikkend is de stilte
om je heen gewikkeld
kou vertraagt
maar onversaagd
sprankt hoop
heel diep van binnen
ik wist dat je het…
Charon
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 het was een zwarte droom
toen de wind verstomde
en achter de witte ijle
berken een hand naar
me leek te wenken een
vlucht van duiven tuimelde
omlaag in kalme tred liep
ik naar de rivier de storm
in mij ging liggen
het verre tussen hem en
mij verdween toen ik de
wenkende hand van de oude
vermoeide veerman naderde
mijn gedachten…
Kleur (bekennen)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 werd toegedicht
droeg je met schaamrood op de kaken
of deze aantijging waar was of niet
je was op jouw hoede
nimmer veilig in de stad waar je
ter wereld kwam, waar houden van
jouw eigen sekse een doodzonde betekent
werd je opgepakt, geschopt, geslagen
gemarteld, tot je iedere naam zou hebben
genoemd van elke zondaar die je kende
en verdween…
LAIS CCCVI
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
490 Ik wou haar geven jouw astrale glans
(het kleed viel uit, wij speelden darts en dans)
en de lust verdween in het bewegen
(ik wou haar lichaam als een domme gans).
Wij worden zee, de deining wordt haar zegen.…
uit de zee van ons twee
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
795 wil je spelen
in gedachten
los van krachten
ver voorbij de horizon
jij, nee wij,
het vliegen verdween
met de lucht, niet op
de vlucht ergens heen
zonder mensen
zijn wij wensen
lenen tijd en bestaan
uit de zee van ons twee
de blik is ontmoeten
raken wordt maken
want aarden is weten
en ervaren van veel
los van krachten
de machten…
Watermolenpad
netgedicht
4.9 met 16 stemmen
705 Aan de Oosterschelde
dichtbij verstreken getijden
toont haar oude aanblik kracht
om wind en stoom af te blazen,
de droge Scheldemond
zij behield een dorstig gevoel,
eerder rijk gevuld met water
rond het verdwenen getijdenrad
na drooglegging ontbrak vloed
aan de nood om nog te stromen,
effende voor menigeen het pad
om heden daar veilig…
voor beide moet ik springen
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
993 ik wankel tusen afgrond en ravijn
voor beide moet ik springen
ik haat het eeuwige onzekerzijn
waarheid zal tot keuze dwingen
de weg ben ik al kwijt
geen handen om te helpen
als ik diep in me kijk
zie ik slechts lege schelpen
gebroken zonder kleur
het leven is verdwenen
in de stilte van mijn huis
voel ik me niet meer thuis
ze zwaaien…
bloemen uit verkleurde foto's
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.406 je knipt bloemen
uit verkleurde foto's
maakt boeketten van die tijd
de restanten leg je maar terzijde
omdat het niemand verder spijt
ze bloeien in het licht
van alle kleuren
de geuren zijn nog schraal
herinneringen gaan weer leven
in beelden met een nieuw verhaal
de scherpte is afgevlakt
tranen zijn verdwenen
jaren schoonheid komen…
Ontroostbaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
477 Één donderdag is jaarlijks weer
Een zondag is aan ons geleerd
Op Hemelvaartsdag teruggekeerd
Naar ver dichtbij is onze Heer
In wolkenwit omzoomd met blauw
Verdween Hij langzaam uit het zicht
Werd Zelf zo leek het zonnelicht
Hij nam de schrik in ogenschouw
Van achterblijvers, triest, betraand
Verbaasd, geschrokken, sprakeloos
Geloofden…