2105 resultaten.
Alden Biesen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
590 In de verte raakt men verknocht tot aan het begin
het omvangrijke kasteel ontspiegelt elke weerzin.…
"dansen in mijn oude schoenen" uit "hoelang duurt geduld?"deel 2
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
712 dansen in mijn oude schoenen
vroeger poetste ik ze om jouw zoen
te kunnen vangen gelijk
een vlinder die landde op mijn wang
nee ik praat niet over overdoen
de vlam in de verte komt dichterbij
maar mijn vulpen is leeg
geen schrijverij
een a4 die wegwaait in de wind
omdat het weer geen letters kreeg
soms komt die droom dan uit
maar je…
WOUDEN EN WIJDTE
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
419 Verte, naburig woud voelt mijn krachten."…
Wanneer mijn moeder zorgt voor het eten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 zorgt
voor het eten
de piepers jast
de groente wast en snijdt
zit ik op een stoel en sla haar
gade, haar snelle handen
haar gebaren, haar
liefdevolle zorgzaamheid
Soms kijkt ze met een glimlach
om en babbelt wat met mij
ik vat haar met verliefde blik
en zeg haar van mijn diepste
vragen
als antwoord wordt ze stil
haar blik gaat in de verte…
zuidwester
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
654 gedraaid naar mij
zo ging je in zee
het was laag water
je maakte verlangen in mij wakker
het was als een zomers lied
dat over het vlakke water wreef
moeizaam keerde je de golven om
en je paard, je stoere boerenpaard
aanschouwde vredig de verte
terwijl het zware sleepnet
als een zilveren schubbenkleed
het licht binnendrong
twee grote…
Dagpassering
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
474 Hoe ik in de verte staar,
over een ernstig zinloze bezigheid te verhalen
zoals het tellen van de tegels van het trottoir.
Ik zie bomen die zijn gedreven door een doel,
om te groeien naar de hemel, naar het licht,
puur op hun eigen wijze, op luchtledig gevoel.
Zijn daarom onze blikken naar boven gericht?…
Verlaten landschap.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
485 Terwijl in de verte een boer zojuist
met zijn hond in een praam aan komt varen.
Even later meert hij af, de hond blaft
luidkeels en het in stilte gehulde
mistroostige landschap wordt oorverdovend
verstoord.
Daarna is er weer de serene stilte, de boer
en zijn hond verdwijnen uit het zicht.…
Het is de weg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
566 als je even meeloopt
vertel ik over de weg
de meeste stenen zijn omgedoopt,
dat is wat ik zeg
nadat ik ze heb aangeraakt
zijn ze niet meer als voorheen
wat meer versleten, dieper naakt,
het karakter hebben ze nog wel gemeen
zo zal de kim, in de verte nabij,
geen echt wonder meer kennen
daarheen liggen ook aangetasten,
voorbij het moment…
Restschuld
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
657 ongelezen berichten
Die mij vanuit hoeken en gaten hebben bereikt
Ik heb mijn nieuwe schoenen echter al aan
Laat nu de trottoirtegels en stoepranden maar komen
Dan nog even over de gehunkerde buitenlucht:
Het is koud noch warm voor de tijd van het jaar
Dat komt omdat hete koffie
In het kruis toch koud opdroogt
Mijn ogen kaatsen vanuit de verte…
winter
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
659 ín de winter,
die vaak grijs is gemutst
zoek ik de romantiek
van de witte koude
draag dat nog bij me
als jeugd en verte,
ik aan verlangen bouwde
al gaat dat werkelijk voorbij,
niet tegen te houden,
het vertelt nog van toekomst
dat moest ook wel
toenmalig vriezen,
ver onder nul,
als ik de schaatsten onderbond
dwong mij wel die richting…
Reizigers langs dezelfde weg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 Auto's volgepakt
Met wat vakantie-
Hartstocht zoal
Vereist, strandbal
En parasol keurig
Ingevouwen en tegen
De achterruit geplakt,
Het zicht tot een
Minimum beperkt,
En wij zijn reizigers
Langs dezelfde weg
Aan wie alle verre
Doelen zijn ontnomen
Door het kwaad
Dat aids genoemd wordt,
Vieren vakantie
Niet in de verte…
Woordenschat
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 De adelaar vloog weg
geen poëzie bleef achter
maar zoekt een nieuwe weg
Zijn roepstem klinkt
steeds zachter
Langs de weg
achter de heg
en verdwijnt dan
in de verte
in het duister
.…
Mijlenver
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
443 alle verre zwerfvogels
verstikken in vaste klei
als hagel van anijspegels
met zulke zwakke enkels
is het bovendien lastig
koekpaleizen bouwen
al vliegend, al vliedend
komt verte nooit dichtbij
en is hier altijd ginds
zo op het oog bespiedend
bij gebrek aan ondiep
lijkt hoogte te bezwijken
zonder bedektzadig gezicht
verdwijnen nachtbloemen…
Alzheimer
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.093 Kon ik je maar vertellen
hoe mooi het kosmisch dal danst,
dan zou je
mijn wazig starende blik naar de verte begrijpen
en de kleurrijkheid van mijn binnenveld zien.
Dan kan je heel even,
zonder angst,
"IK " zijn...
Zo heel even misschien...!…
Fluwelen contract?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
458 mistige verten, verstomde
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden
in het dualisme van gedachten,
schaduwen van ons
maar verder tot elkaar
de maskerade van de maan
z’n kuisheid vermomd
neemt ons de maat,
verstoort de contouren
en mijn contract
voor een fluwelen toekomst.…
Levend verleden
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
519 Voor het verleden dat zwijgt
leg ik mijn bloemen neer. ik zie
in de verte de contouren van een
graf. Een kruis door een leven,
dat nam toen het niet meer gaf.
Ik voel mij voor even een onbegrepen
kind dat wentelt in onmacht waar
het leven zijn laatste bestemming vindt.
Ik treedt uit en laat achter wat niet
meer wordt begeerd.…
wandeling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
487 We liepen wat
bij Delft en Overschie
langs paadjes
tussen knusse huisjes
vol snuisterijen
en verborgen ongeluk
in de verte de snelweg
door het water in de mist
was er opeens een doberman
op ons pad vol hysterisch blaffen
hij bewaakte een terrein en
we zagen wel dat hij dat moest
geen stil geluk bijna opgevreten
liepen we er…
Kilte van een woud.
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.028 mijn voetstappen klinken wat dof
op het met klei doorweven grind
bomen zijn groen uitgeslagen
mos stijgt op langs de stammen
hun kruinen bewegen en ruisen zacht
er wordt de komende dagen
wat lichte sneeuw verwacht
beklemmende intense stilte omringt me
in 't hart van 't bladerloze bos
een haas rent voor me uit over 't pad
in de verte…
Les Baux en Provence
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.064 De karakteristieke witte rotsen
van Les Alpilles
glimmend na de regenbui
een magere zonnestraal
breekt door de wolken
dampend gebleekt kalksteen
met resten van
een oud middeleeuws fort
om me heen
rotsen, wijngaarden,akkers en
kleurrijke woningen
in de verte stralen enkele
gele bloemen op de rand van
een door bauxiet
okerbruin…
in rouw verzonken
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
480 als ik naar huis rijd, de wagen
sprekend lonkend de verte neemt
mij de tijd verpacht aan het pedaal
dat rechts mijn flank mankeert
dan wil ik schreeuwen tegen al wat lijdt
zich schuwt tegen de goden die de
wegen dragen op hun gehaakte
schouderstukken langs berm en onbehagen
geschurkte bomen maskeren twijfels
die ik wil uiten, doch de stereo…
strijd der gestredenen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
617 dragend is de verte in onbehagen
en al zou ik willen weten, van toch waarom
schrijf ik zacht hun taal
in de rijp van morgenochtend
en hoop dat de nacht is gebleven
in de stilte waar vrede heerst
doch ik ween, daar mijn angst gestoeld
is naar vrouw en kind die zonder schuld
gekliefd naar ontijdse waarheden hun dood
beleven in pijn en traan…
Voorlopig
gedicht
3.6 met 5 stemmen
3.519 Het onweert in de verte.
-------------------------------------------
uit: 'De rotonde', roman in verzen, 2016.…
Voorkamer van mijn hart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
551 Verlichte krachten bundelen in de verte
vanaf de boulevard tijdens een heldere nacht
waar aan de horizon hoop straalt in een universum.
Omarmt met jouw hartstochtelijke passievolle hart
deel jij je inzicht vanuit de aard van gevoelens
waar ik de openheid ervaar in jouw atrium.…
Stukje zekerheid
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
503 mag ik nog een
stukje zekerheid
waar kracht en lach
al jarenlang façade zijn
in toenemende pijn
fragiel balanceer ik
op dat evenwicht
kijk in de verte naar
het perspectief dat ik
ooit droomde en nu zo mis
met cape en
baret heb ik mij
waardig neergezet
kleur woorden
op het blanco doek
maar het is niet
genoeg om als poëet
mensen…
'40-'45
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
563 zongen zo mooi
ze rolden hun oorlog
over dorpen en dijken
waar kinderen speelden
klein en dun
luisterend naar de stap
van lederen laarzen
met hun donkere ogen
hun donkere haren
ze zullen niet spreken
ze kenden geen namen
en de dagen kraakten
en honger en kou
knepen je krank
onder de Stahlhelm
stokte het lied
van vreemde verten…
Verloren paden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
519 wij voelden
wisten van elkaar
het zacht verbinden
met alles om ons
heen probeerden wij
die contacten te hervinden
gingen zingend op
verloren paden zoekend
naar meerstemmigheid
wij waren het gevoel
van zielsverbondenheid
alweer eeuwen kwijt
in de verte kleurden
bloemen hun harten
wiegend in de wind
zij wisten dat wij
kwamen…
Grandeur van verrijzen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
475 drukkend heet
geladen met
stof en rumoer
leek de atmosfeer
te gaan exploderen
tot er een gejuich
en de geur van
bloed venijn en
vergelding onze
kant op kwam
we zagen de man
met zijn kroon
beladen met kruis
onder hoon en
spot bijna kapot
het waren zijn ogen
die uit zijn gebogen
gestalte op heldere
wijze de verte in keken…
De schijn doorboort?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
447 Naderende onweersbuien die
emoties verwoorden in de wisselende
beleving van het ongewisse,
verregende verten, verstomde
beeldflarden, lui verstrengeld, het
individu is niet te onderscheiden
in de spiegeling van gedachten,
schaduwen brengt ons dichter en
weer verder van elkaar, onder de
maskerade van de maan maakt de
kuisheid lichter…
Hun vreemdheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 nee ik ben niet bang
aan jouw hand wil ik
verhalenlang blijven luisteren
jij licht altijd
de hemel op met je
schitterende blauwe ogen
nog adem je geen woord
maar in de verte is het
eerste wolkje opgedoken
jij schetst een landschap
waarin ik mij kan vinden
met tal van bekende dingen
zacht kabbelt je verhaal
naar nieuwe oorden met…
Gezicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Gezicht, in de verste verte geen voltooid van zien,
want zien doe je alleen met beide ogen.
Het gezicht vermag meer, met zintuigen die alles mogen
en soms te ver gaan, over de grens misschien.
Het zijn instrumenten waarvan ik mij bedien
voor een helder beeld, meestal vrolijk, maar ook bewogen.
Dan verstart de blik en moeten tranen drogen.…