301 resultaten.
Onuitgesproken jeugd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
458 ik heb als kind
met zuchtjes wind
mijn leven al beschermd
waaide mee
in het driften van zand
langs een herfstig strand
verzamelde luwte
voor een poos als vorst
zijn snijden tot lijden koos
toch moest ik later
kleur bekennen om mijn
bescherming daarop in te stellen
ik harnaste een
onuitgesproken jeugd
waarin ik gezichtsloos loog…
Verstuikt huigje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
776 Maar toch op sommige dagen, moet ik bekennen is de hemel strak blauw en is er geen vuiltje aan de lucht.…
hoe vrouwen kunnen vallen....
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
2.523 je toch
liefst in de roem
samen met je maat
je bent per slot
van rekening
de beroerdste niet
de vrouw als troef
je loopt er
op stuk
als die mafkees
van een heer
naast je
d'r over heen gaat
kale nel
het meest treurig
in één handomdraai
onder de boer
zelfs in de val
voor spek met rooie konen
behalve in Mokum
waar kleur bekennen…
Poort van tijd
netgedicht
2.1 met 13 stemmen
2.095 De seconden gaan te rap om
de uren te vergaren, wat ons
bindt is tijd, gesponnen op
de brug van de oude, - en de
nieuwe jaren, als we elkaar
ontmoeten dan zwaaien we
naar elkaar en misschien wel
terug, al moeten we bekennen
dat we elkaar nog steeds niet
leren kennen, wat mensen scheidt,
is gezaaid door angst om samen
door één humane…
voorkeur en erfrecht
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
748 klankschaal
het rumoer van 't stad
dat daalt naar het asfalt
het snedige klievend stukvalt
op het beton het lidwoord
het luchtgevecht de metafoor
die altijd op de buik landt
zich wentelt en rolt
en galmt in de maag
het trekt er aan
de oude bloedlijn
de krokodil en
haar lage bastoon
de darmen het peristaltische
echokamer en kleur bekennen…
Novembergrijs
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
619 Met valse hoop als leuning
de regenboog beklimmen
kleur bekennen halverwege
achter je slechts branderijen
het klamme novembergrijs
hangt zwijgend om je heen
een vogel probeert z'n zang
maar verzandt in fluisterijen
twijfel belaagt het evenwicht
dat al vervaarlijk wankelt
daar donkert het grijs alweer
de dag vervolgt in somberijen…
Juich zing spring swing
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
553 Laten we juichen
laten we zingen
laten we springen
van geluk
zonder drank drugs
of gekke pillen
laten we swingen
aan een stuk
Zo gelukkig zijn als we willen
laten we alle angstspoken verjagen
ze desnoods gewoon ontkennen
ons er niet meer door laten belagen
‘t is moeilijk moet ik bekennen
gemakkelijk gaat het niet
maar leer je oog en…
Processie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
615 Met om mijn huid en haar een Pinksterbries
Is er geen witte postduif te bekennen
Te horen of te zien en dat is wennen
Vandaar dat ik maar zelf het luchtruim kies
Enkel wat kauwen in het hemelruim
Ach en een stuk of wat verdwaalde meeuwen
Gaat nu de tijdgeest alles ondersneeuwen Wordt metafysisch brood vermaald tot kruim?…
Wees een mens
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
265 die het geloof en de mening
van een ander respecteert
zoals je wilt dat jouw geloof
en mening gerespecteerd worden
die een ander wil begrijpen
zoals je wilt dat jij
begrepen wilt worden
wees een mens
die zich niet schaamt
om zijn eigen fouten
en gebreken te erkennen
en wees een mens
die zijn schuld en ongelijk
durft te bekennen…
Daarom bid ik
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
452 noem het maar communiceren
altijd zal ik het blijven doen
want ik moet iets vertellen
over wat ik vandaag deed en toen
omdat ik iets wil overleggen
iets wezenlijks wil bekennen
iets kwijt moet iets ga zeggen
iets wat ik niet langer als
goudvissen in een ronde kom
wil laten zwemmen
ik doe het omdat ik weinig
vertrouwelingen en naasten ken…
konijnememories
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.602 Nooit zag ik het groensappige gras
nooit voelde ik de warme aanraking van de zon
want het lab is de plaats waar ik geboren was
En wat ik eigenlijk helemaal niet missen kon
was dat ik toch eens lekker kon rennen,
Maar nooit was er enig roofdier moet ik bekennen
en terwijl ik lekker warm naast mijn moeder lag
zat er iets in the centrifuge…
afscheid
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
2.309 dit leven het is al bijna
tijd maar je blijft nog even
geeft mij de kans te zeggen
wat niet verzwegen kan zijn
in de verte het gemis en de
trots die jou en mij gebood
te volharden in het zwijgen
niet te overbruggen levens
liggen aan scherven voor mij
je zou trots op me zijn want
mijn hart draagt jouw stempel
zoveel wil ik nu wel bekennen…
een zwemmer is een ruiter
gedicht
3.1 met 124 stemmen
32.101 Ik moet bekennen dat ik gek ben van het water.
Want in het water adem ik water, in het water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.
Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.
-------------------------------------------
uit: ´Verzamelde gedichten´, 1982.…
Verbinding van tijd
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
534 De seconden gaan te rap
om de uren te vergaren,
wat alleen verbindt is tijd,
gesponnen op een brug van
grijze vervlogen haren,
ze wuiven naar elkaar, soms
ook terug, sedert uitgesleten
jaren en moeten ze bekennen
om elkaar nog altijd niet te
kunnen herkennen.…
Mijn luister in het nieuwe kind
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.395 schreien nog onverhoord
en druipt het bloed dat zich drong
in moeder en kind uit wonden
die zichtbaar door de tijd zijn gehoond
doch wanneer het leven zich mag verpozen
tussen schuld en onwetendheid, neem
dan mijn leven dat ik draag in
een kleurloos hemd
en kleed mijn sterven
in de armen van het kind
alwaar ik spijt en bedrog zal bekennen…
Besluiteloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
577 Ik moet u iets bekennen tot besluit.
Het leven vind ik mooi. Toch ben ik boos.
Ziezo, nu is het hoge woord eruit.
Waar zal de nieuwe lente zijn gebleven?
Ik voel me allerminst besluiteloos:
ik ben nu in de winter van m'n leven.…
Vanuit nergens, met liefde
netgedicht
4.8 met 39 stemmen
1.312 naar een lichtheid
van dagen die wij
niet kennen
in het hier en nu
van later
moet je toch bekennen
dat ook daar
het licht vervaagd
wandelend door tuinen,
dor en verlaten
vallen er gaten
in een zwervend bestaan
vanuit nergens, schrijf jij
met liefde...naar huis
uit grenzeloos verlangen
in vrijheid gevangen
aan die overkant van…
Trigger voor ieders blik
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
551 een strak
gaaf profiel
eenzijdig
verlicht met
donkerscherp
contrast
snijdt wind
en regen
onbarmhartig af
de kin wat
geprononceerd
houdt de armslag
in de schouders
keurig in balans
zonder de nek
met lichte druk
naar beneden
te buigen
geen hoogmoed
is er te bekennen
in de blik die
verder kijkt dan
de horizon reikt
de aanwezigheid…
LODEWIJK X1V (2)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
538 Ze preste mij de kinderen te erkennen
Die zij had onderwezen, opgevoed
Ze waren immers van mijn vlees en bloed
Madame de Monteban kon dat bekennen
Aldus besloot ik, Koning, neer te pennen
Wat eerdere voorschriften hadden verhoed
Het deed de beide vrouwen zichtbaar goed
Françoise wist de hengst in mij te mennen
Er kwam een Internaat nadat…
Minnares
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
456 met het
mooiste gaas en kant
of schone schijn
van edelstenen te
sluieren omdat zij
oogverblindend zijn
haute coiffure
maakt af waar de
schepper met een lach
ooit begonnen was
in dit uiterlijk
vertoon vibreert
jouw grote droom van
de volmaakte minnares
ooit zullen wij in
het ego strelend
magisch moment
elkaar liefde bekennen…
SIMPLICITAS
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.000 Praat ik over liefde,
dan denk ik slechts aan vlees,
want ik moet bekennen,
dat ik niet veel lees.
Ken wel wat manieren:
mes en vork opzij –
maar ik zou willen zeggen:
d’r zit niet veel bij.…
Ik dacht dat ik kon vliegen.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
546 Helaas moet de hoogmoed vaak zijn
ongelijk bekennen. Valt een engel
vaak terug naar de aarde na een
overmatig klaroengeschal.
Vleugellam kan deze dan nog verder
lopen. In een verzoening met zijn
vrije val.…
Ere wie ere toekomt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
849 Zijn leefomgeving keurig uitgekiend,
en valt er een obstakel te bekennen,
dan slaan zijn knechten steevast aan het rennen;
de beste zorgen krijgt hij toegediend.
Een comfortabel oord om in te schuilen,
behandeling op wereldtopniveau,
behoed worden voor blutsen en voor builen,
en altijd weer die lof als groot cadeau.…
Stap voorwaarts?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
762 De seconden gaan te rap
om de uren te vergaren,
wat alles bindt is tijd,
gesponnen op het weefgetouw
van vergane jaren, om je
opnieuw te ontmoeten op
een glazen brug, over emoties heen
soms zwaaien we naar elkaar, maar
niet terug, ik moet je bekennen
dat we nog steeds niet in elkaar
herkennen van acceptatie, wat
ons scheidt…
STIL ZIJN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
800 laten we maar geen lawaai maken
papa heeft het druk gehad
en kan zomaar uit z’n humeur raken
laten we ons maar even niet
bekennen in wegen of velden
dan hoeft mama zich over ons
niet op te winden niet te schelden
dan hebben wij het niet gedaan
en wie weet kan het dan iets beter
tussen papa en mama gaan
laten we stil zijn
ons een beetje…
De wereld ontvouwde zich
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
390 De wereld ontvouwde zich voor jou
in wat vrijheid heten mag
ik voorvoelde jouw gaan
overmoedig
zelfvoldaan
Toen op vaste bodem –
invoelend
een simpel mens
onverhoopte dromen
Eén herinnering voedt nu eenzaam vuur
waar verbinding gezocht wordt
Wij zijn nergens meer te bekennen
nooit meer als licht
wat wel schijnen
zal
Jij zit klem…
Besluit
poëzie
3.4 met 11 stemmen
2.898 Bij haar werd droefenis en lijden logen;
Mijn mond moet dus bekennen, wat ik meen:
't Is, dat ik mij, toen me oog en lach bewogen,
Als een, die doet, hetgeen hij doen moet, scheen.
Zij, in wier harten 't haten zich verhief,
Zij zeggen, dat zij haten..., zo ze oprecht zijn;
Zou ik mijn liefde haar dan niet belijden?…
verdwijnen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
39 zwijgen
met de wetenschap
dat onrust
de twijfel voedt met onzinnige
discussies, dialogen die
in een onwetende taal
worden geëtaleerd
als waanzinnige
waarheden
opgaan in de nevel, waar iedere
verte de liefde dichterbij
haalt, de ware stem
zich laat horen
waar gedachten zich in rustte
hebben gekeerd en
zelfreflectie ons
laat bekennen…
door kilte bevangen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.130 Zuiden gegaan
de vissen hoef je niet meer in de supermarkt te kopen
ze liggen hier in ijsblokken keurig verpakt
zullen we in het gras - waarvan het groen is verdwenen -
een potje vrijen, of is jouw warmte inmiddels ook gezakt
de bomen staren me bladloos aan
de wind slaat met haar koude om onze oren
het wassende water is nergens te bekennen…
over benen en zo
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.298 het zal nog even duren voor
ik jou zal durven bekennen
met mijn blik enkelwaarts gericht
en een oog dat zich ineens herinnert
hoe het ooit oprecht betrokken werd
dat ik ze wel degelijk heb bespeurd
misschien dat dan ooit het verhaal
van overgave, verlies en ook wel winst
mijn lippen durft verlaten
ook deze simpele geest droomt
af en toe…