325 resultaten.
Stapt hij straks aan hand gedwee
gedicht
3.3 met 20 stemmen
14.620 Wat opent het wuivende bos?
Beklimt hij stroomopwaarts bodem
verliezende stuwwal?
Aan mijn hand in zijn groeiende mantel
stamelt hij traag mij een weg vraagt
wat ritselt zo geel aan de wandel.
Het is een herfstblad vader pas gewaaid.
------------------------------------------
uit: 'Drievuldig feilloos vals', 2005.…
GEBOORTE
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
2.237 Nu groeit weer uit geheim een oude ceremonie
van eindeloos verwachten tot huilend licht,
zo weerloos kon in jaren niet als toen in februari,
't ontluiken van een wuivend vergezicht.…
Een eenzame Kerst
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
1.243 Zeker nu het een Witte Kerst is
met al die lichtjes ook zo iets, van jaren gelee
komt zij tot hem in zijn dromen
vrolijk wuivend in een verlichte arrenslee
Maar ach die dromen altijd vervagend
en zijn huis blijft kil en leeg
hij zou Hem willen vragen laat mij slapen
zodat hij altijd in zijn dromen bleef…
Mysteries
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.405 De wuivende takken voor het raam.
De giechelende busconducteur en zijn pet vol mosterd.
De laatste uren van Jacques Rigaut.
De ongelezen pagina's in bibliotheken.
De nagels van schooljuffrouwen
De aberraties van de Nederlandse spelling.
Elke speling van het lot.
Het taaie van de escargot.
De schoenen van de ballerina.…
WAPENSCHOUW
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.014 Hun lichte vaantjes dragen blaadjes fijn
van bramenbloesem in ’t omsloten dal;
en vedergrassen, wit in zonneschijn,
wuivende pluimen van de vestingwal.
Langs heel het duin een flikkerende lijn
van lichte lansen, op de omgang, al
in dichte rijen hooggericht en pal:
de helmenbossen, die speerdragers zijn.…
de foto
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
558 ( voor mijn broer )
ze zaten precies voor het schilderij
het was ze niet opgevallen
ze kwamen om een drankje te nuttigen
zelfs toen de foto werd gemaakt
zagen ze het later pas
het schilderij op de achtergrond
wuivende klaprozen
in een uitgestrekt veld
een enkele kerstboom
blauwe korenbloemen
het enige wat er aan ontbrak
was de Adelaar…
Aan de Dommel...
hartenkreet
3.7 met 50 stemmen
996 Mijn plekje aan de Dommel
bankje tussen wuivend riet
heerlijk om bij weg te dromen
terwijl ik van de natuur geniet
waar ik alles op een rijtje zet
om de juiste balans te creëren
voor als het leven weer druk is
kan ik hier de rust combineren
iedere week is alles anders
voorjaar schildert alle kleuren
de natuur maakt kinderlijk blij
ik…
jan apostrof
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
994 dame je moet 'm echt zien hangen
aan z'n staartje bungelt-ie slapjes
's avonds laat liefst lekker vrij
wuivend naar jou vol verlangen
haal je vergrootglas er snel bij
om je pietluttig te laten stangen
lieverd pak je puntje kus z'n lusje
wat je maar wil - hij kan ook dalen
schrik niet als anthonie leeuwenhoek
in micro lijkt alles uit een…
en toen werd het stil
netgedicht
3.5 met 36 stemmen
1.362 ik zie dagen, eenzaam
en graven
niets dan graven
een straat
die uit het grijze gat kruipt en wijst
naar een glazen brug
plastic water wuivend als zeewier
tot net achter de dode bocht
een stronk
die met haast rechte groeven
knielt tot elk geluid gevangen is
en ik zie vogels, niets dan vogels
vacuüm verpakt
onrustig dromend…
Kazemat
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
665 De bunker staat daar maar
midden in het Echo bos
daar waar klanken
draaiende wind keren
en wanhopige kinderstemmen
de bosrand verlaten
de bunker staat daar maar
tussen zo maar een boerderij
en een kleine ondiepe sloot
waar kroos stapjes lijkt te vangen
tussen reeds bloeiende bermen
en ontkiemend zacht wuivend riet
de bunker staat daar…
Tevredenheid
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
870 Een veld goud gele narcissen
hun kroontjes
wuivend in de wind
met in hun midden
die ene zich verlaten
voelende hyacint
wees die wie je bent
zei moedertje natuur
ook al ben je anders
van kleur en van structuur
het maakt jou
niet minder prachtig
de zon gaf kracht
de maan gaf rust
de wind gaf liefde
de regen liet groeien
de bijen…
SPORT VAN EEN VISSER
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
606 Hengel na hengel
haalde hij op
geen vis wilde bijten
geen vis aan de haak
Hij at met smaak
zijn zelf-besmeerde
en belegde boterhammen
kaas dat was wel favoriet
Rondom hem
het zacht-wuivend riet
en verscholen
eend en meerkoet
Het deed hem goed
naar de rivier te staren
hier te zitten en te peinzen
het uur niet van belang
Hij hoorde…
Continenten ver
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.735 Je deed het moeiteloos,
je was al continenten ver,
voordat ik je ging missen,
te gretig ingehaald, te veel
gevergd, jij was alweer
een klip voorbij, wuivend,
leek zorgeloos, keek vanuit
je hoge plaats op mij neer,
ik maande je stil te blijven
staan, wat je beantwoordde
met nieuwe vragen zonder een
stap te vertragen, verkoos
je de…
Ik wou
hartenkreet
4.4 met 25 stemmen
1.294 M’n armen zijn te kort
als ik alles wil omhelzen
alle bomen van het verre bos
de geuren van het gemaaide gras
de glinstering van de stromende beek
de witte wolken drijvend in de blauwe lucht
het edelhert, met zijn trotse blik in d’ogen
het mos liggend aan de voet van de eik
muis knabbelend aan een beukenoot
wuivend riet, de wortels kletsnat…
eb en vloed
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
469 eindeloos ver, komen golven
ruisend, over het strand
dat glinsterend als kristal
de koelte graag ontvangt
een witte slinger van plezier
spoelt over kiezels en rotspartij
kust kleine kreeftjes, en stoeit
met het gifgroene wuivend wier,
daar waar het zijn einde vind
huppelend als een spelend kind
spoelt schuimend het water door
tot waar…
waarvandaan
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
570 volgde
van de wind, de verte
waar niemand wil komen
en nog trager vogels herleest
dan de woorden, die zichzelf,
nog in hun schaal, niet begrijpen
het was meer dan een omhelzing
de dag
waarnaar jij en ik zochten
we schoven hem aan elkaars vinger
met een ring van zilverpapier
*
dat wat we niet zien
raakt ons aan als wit wuivende…
Parels uit Schelpen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 vanuit de zilte wolkenzee
met de voeten vast omsloten
spoelde jij mij aan
in ruisende stilte herkende ik jou
zag ik golven in je ogen
indrukwekkend
jouw lieve glimlach hart
werd zonneklaar een lied bezongen
in woorden van diepzinnigheid
met wuivende zwarte haren
en door de poriën
van je zwoele lichaam
druppelde je mij naar binnen
zeilend…
Alle kleuren van de regenboog
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.107 Het is de lyriek van een wuivende griet
Die als 18 karaats de lucht doet strelen
Het is de muziek van de kierewiet
Die weergalmt uit te luide kelen
Het is het rood van de kersenwijn
Die het verweerd plafond laat zweven
Of de trammelant van de zwerver
In een roemloos leven
Of de lelijke eend die koekeloert
In troebel spiegelwater…
de kleuren van gras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
466 op deze heldere ochtend
strooit de vroege ochtendzon
haar roze stralen
over de eindeloze vlakte
het gras kleurt in verzadigd grijs
en later
het gele licht als groet
van de zonnegod
zet het prairiegras de toon
en hult zich in felgroen gewaad
de zon kruipt naar het middaguur
en waaiert haar helle licht
over het wuivende gras
een vleugje…
Halfslaap voor Noortje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
891 De droom zoekt zich een compagnon
met wie hij het brood breken kan
een glas drinken op het leven
op sterren, planeten en de zon
Een vlinder is de bontgekleurde droom
een mens die gezocht heeft
zich uitrekken, ontspannen kan
de tijd aan zich voorbij laat gaan
Zo hoog wuivend met de takken
innig met de aarde verbonden
Droom heeft een thuis…
Leuvenum
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
522 En tussen het wuivende hoge riet
ligt een half verdorde tak.
Er hangt een geur van dier en gras,
als je op het klaphek zit.
En de wilde trotse bloemen
kleuren van violet naar hemels wit.
Voorjaarszon filterend
door varens en berkenblad.
De bomen hangen hoog en loom
over het zanderige pad.…
Weerloos
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
507 gedragen in de
vluchtige geur
van een parfum roze
haar kleed knisperde, ritselde
een zachte wind zonder kleur
met raffinement
had zij de gang
van schrijden gekozen
alom trok men naar haar lach
een fee trad binnen
ook ik wist niet wat ik zag
was het liefde, warmte
een vrouw
het begin van beminnen
een deerne met onschuldige
wuivende…
Boom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 In je ongesnoeide takken
hangt nog voorbije zomer,
en -vochtbedauwd-
het wuivend spinrag,
dat in tijdloos ritme
winter nog gevangen houdt.
Wat blijft is naaktheid,
wit kleed dat de wond bedekt,
tot -door voorjaarswarmte afgelegd-
de knop zich naar 't leven strekt,
en een nieuwe tak
het hemels hemels blauw omlijnt.…
Drenkeling
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
3.807 Terwijl zij de netten uitwerpt
in een wolk van schuimspatten
krijst de drenkeling en hijst zich aan boord,
In de diepte een verzonken stad
onder wuivend wier,
een mossig koord leidt naar het schip
gekraakt in een donderslag
Nu rest er vermolmd hout,
groeien er koralen op de mast,
de oeroude glorie ligt aan scherven
terwijl zijn tranen bederven…
Rastaboom
netgedicht
4.3 met 32 stemmen
706 Treurende reus
jouw rastatakken
raken troebel water
oude tak poreus
windvlaag doet haar
kraken
eenden kwaken
willen takken raken
rimpels in het water
lopende kring wordt
groter cirkelding
raakt de oever niet
wel het wuivend gele riet
knoppen verschijnen
park wordt groen
zon gaat schijnen..…
koelte
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
736 kom bij me, liefste
onder m’n warmende jas
dan zullen we ons laven
aan bedwelmende wijn
op de heuvel gaan we praten
praten.. tot vermoeiens toe
tot ogen in elkaar verzinken,
verstrengeld onze handen
een zucht antwoordt de zucht
monden vinden elkander
traag donkert de nacht hierboven,
en koeler wordt de lucht
alleen nog wuivende varens…
herfst in Pikes Peak ( IOWA - USA )
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
892 wat ben je dichtbij, dat andere licht hier
alsof bladeren verguld zijn, aaibaar soms
uitzichten sterven voor mij in lange stiltes
hier op dit punt tilde ik jou van blijdschap
je bloemenlach en heerlijke huid kropen
hartstochtelijk in de wuivende boomkruinen
“which way the wind blows”, ik hou van jou
zei je, op afstand gadegeslagen door…
het slagveld
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
800 Het groene maisveld,
rank en wuivend,
gulzig reikend naar de zon.
Zo onbevangen,
omarmend en vergroeid.
Dienaren bestuurd op afstand,
als brandstof voor een raderwerk.
Voer voor vee of voor kanonnen,
eeuwig vervangbaar.
Als in een cyclus,
gevangen in een repetitie.
Dodelijk, zonder pardon.…
Mei
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.260 En de winter is weg en 't is eindelijk Mei
En ik wacht een wonder -
En boven de wuivende bomenrij
Gromt zacht de donder.…
je t'aime
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
678 De liefde is een beste borrel,
puur en onverdund,
een gerstekorrel
of een blaadje munt
De liefde is een wuivend veld
met goudgeel graan.
De liefde is hartstocht
in een open schuivend raam.
De liefde ligt in het vocht
van een traan besloten,
in het roepen van
zijn naam
en in gevouwen vingerkoten.…