4280 resultaten.
niet tot de wereld
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
892 sterren
nog niet geboren
boven zeeën, geblinddoekt
wanneer de bomen van morgen waaien
alsof
de wereld, verlaten van onschuld
zich neerlegt in monden van zondaars
en als uit het water
mijn adem weer zichtbaar wordt
rood in een lichaam dat nooit werd geheeld
neemt de wind de rivieren mee, mijn aders
verschrompeld tot steen…
vreemde stromen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
758 als ik mijn gedachten verlaat
de weg naar jou verlies
verslikt mijn schorre keel zich
aan gedroogde woorden
gespijkerd aan een mateloze haat
jij kijkt voorbij mijn liefde
omrand door verlichte zomen
ziet slechts het altaar van jouw zinnen
gepaard aan vreemde stromen
en ontkent het roepen van mijn vleugels
die de tederheid willen beminnen…
terracotta
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
813 aarde
en bruin
tinten van noten
gekraakt op mijn buik
ik ben bomen,
het hout, het zand
aan mijn voeten
verwaaid tot wind
en stormende vogels
diep en donker
de afgesneden huid
verder dan dagen
ontraadseld
ik ben ik
traag gevonden
de vrouw in het schors
van beschilderde zonden
waarom zou ik mezelf
dan niet achteloos verlaten…
Zilveren tranen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
895 In verte
waar meeuwen hun schreeuw
krijsen in noorderwind
dwalen gedachten samen
heel even dacht ik
jou hier te treffen
te horen en te voelen
maar het blijkt een illusie
van de nacht
het donker verbergt
mijn getergde gelaat
ik proef het zilte zout
raap zilveren tranen in zand
wis de sporen
in dit verlaten land…
Dieptepunt
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.468 ik voel me zwaar beladen
in het teken van de nacht
je hebt me nu verlaten
het wachten is volbracht
het weten van gisteren
de verwondering van vandaag
voor verleden en toekomst
de herinnering wordt vaag
je bent me nu vergeten
een leven lang voorbij
er is te lang verweten
de vrijheid is nabij
mijn toekomst is onzeker
mijn liefde is…
opstandig
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.184 vrij
zo bedoelt de doodgewaande
wanneer ik even de oude eik raak
waarachter ik mij verschuil
het winters wit weer aan mijn zij
in de dageraad met een waas
over de vijver gespreid
zoals de doffe echo
van Pasen die de leegte
in mijn hart verraadt
stil ben ik na gister:
is dat nu de opstanding
die ik bemin
en waar ik mij zo op verlaat…
Angst
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
984 achter in mijn hoofd begonnen trillingen
als aardschokken
toen de woorden
door jou gesproken
tot mij doordrongen
maar ik hou helemaal niet van jou
het was het opkleed naar verlaten straten
zwerfhonden
en ik zo alleen
zo leeg
zo klein
verdrinkend in nachtmerrie’s en dromen
achtergebleven angst die ik graag vergeet
we zullen…
Zomerland
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
985 de holle weg
pijnbomen langszij
leidt het verleden
de kruisweg voorbij
niet meer gebonden
verlaten bladzijden
het uitgelezen boek
om te dichten de tijden
waar koud goud
sporen heeft geprint
ratelen rijen populieren
dwars op de wind
de holle weg
pijnbomen langszij
verschietend aan de horizon
brengt zomerland nabij…
Voorbij
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
2.169 In tranen verzonken
Oneindig verdriet
Zat ze daar, tranen blonken
In haar ogen, het pleit beklonken
Ze barstte bijna en hij verliet
Haar alles, haar dromen
Uiteengespat in vale wanhoop
In ijdele illusie bekroop
Haar het gevoel, dat het nog goed zou komen
Kwetsbaar en aangedaan fragiel
Een hoofdstuk afgesloten
Verlaten en verstoten…
Man in de maan
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
2.021 Regen gevulde plassen
weerkaatsen vol de maan
als oplichtende spiegels
verschijnend bij elke stap
Ik fotografeer de man
in de maan in de plas
tot het spiegelbeeld wijkt
de maan weer alleen is
man weer achter de maan
Regen gevulde plassen
weerkaatsen leeg de maan
als holle spiegelbeelden
verlaten door de straat…
Een meervoud van karaten
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
816 soms draagt een
vinger heel de hand
zij schitterde
in ring jouw diamant
kaatste in facetten
liefde die jij nooit
in woorden kon vertalen
las de kleur uit je verhalen
je briljante niet
in setting maar
straalde puur natuur in
een meervoud van karaten
kan jouw glans
nooit meer verlaten
alleen voor mij ben jij
voorlopig nog te…
er komt geen dag
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.878 buiten de tulpenboom
enkele bladeren slechts
intens gekleurd geel
het oude huis
verstikt in loden leegte
de trap naar het vertrouwde boven
bezweek onder doodse stilte
we zijn elkaar onderweg kwijtgeraakt
de tijd kan niet helen
ik hoor je in mijn verlatenheid
nu je er niet meer bent
buiten de tulpenboom
er komt geen dag
dat ik niet…
de dood
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.010 Er is geen kans op voortbestaan
nachtelijke wandelingen
in het donker
overwelmd door de zachte wind
lopend naast elkaar
niemand zien
op eigen doel gericht
en toch gewaar
dat er iemand is
handen die zijn samengevouwen
houden elkaar stevig vast
in de hoop
niet te verlaten
niemand ontsnapt
iedereen gaat mee
nachtelijke wandelingen,…
Steeds weer
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.032 Wat blijft er van me over
als mijn zinnen
enkel verlatenheid vinden..
als ik nooit meer kan zijn
en ongestorven steeds maar
weer in de nacht verglijd.…
Yin Yang verdriet
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.858 Oh, zegt zij quasi verwonderd
Dus je hebt mij bedonderd
Ach, ik wist het al lang
Met jou word ik geen honderd
En als zij zich verslagen afwendt
Ver van mij gaat staan
Zie ik haar tedere schouders schokken
Van haar kin drupt een traan
Maar als ik haar aanraak
Trek zij zich terug, als is zij bang
Dat moment heeft mij nooit verlaten
Het…
Op maagdelijk doek
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
793 ik heb gekrijt
de lichtste lagen
boven omdat olie
vooral in donker bijt
op maagdelijk doek
mijn mes snijdt
aan twee kanten
streelt zacht het licht
weerkaatst in dieper kerven
de pijn van ons gewond gelaat
kan het doek
niet meer fixeren
pas in drogen komen
littekens weer boven
weet dat ik je nooit verlaat…
Het ga je goed
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
2.474 te horen vallen
brengt in mij de wee die met pijn de
poorten heeft gesloten in
een amendement van
het heeft zo moeten zijn
doch wie de vrucht werpt
en zelf met beide handen vangt
is in mijn hart een avant-garde
waarmee ik poëzie bedrijf
in naakte edelkunst
jouw aderen gevuld met
zuiver kristallen bloed
is mijn huiver nu ik je
verlaten…
De Here zegene u
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
818 O Heer, verzuchtte ze, dat U mij stoorde
in mijn verlatenheid, ik ben niet meer alleen.
----------------------------------------------
Voor dit gedicht mocht ik op 5 oktober 2009
de zilveren veer ontvangen.…
lalalalala
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
695 verlaten lijkt mijn straat
winters koud en toch
alleen
tik tak zegt de klok
warm koud
ik drink uit een mok
choco of thee
letters lees ik
en schrijf tegelijkertijd
op
een verhaal waar ik knettergek van word
want het is nooit goed
dan te lang
of weer te kort
maar geloof me wat ik zeg
zonder woordenspel
voortijd pech…
zwijg mij de dagen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
602 niet alles is daglicht
of het beleven van huid in de nacht
met een glimlach
tussen
niet alles schrijft een gedicht
of de winter weg
is het dan geweest
wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou
in een vreemde stilte, hier en daar rond hals
en hart
ontluister mij maar en mijn gelaat
het meisje is weg, haar lijf verlaten…
Immoralist tot het eind
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
952 De stervende pakt haar hand, sterven is simpel
zucht hij met z’n laatste ademtocht in de palm
van haar hand, laatste zucht is de geest die het
lichaam verlaat op zoek naar een verblijfplaats.
Ze schreeuwt van ontzetting haar ziel in stukken,
zien sterven is niet simpel.…
Delend licht
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
424 dwalend langs de grote rivier
zoek ik de kleine steentjes
die zonnewarmte dragen
geef ze in stilte over
aan de koud geworden hand
het hart vol dieptevragen
grijze wolken drijven over
we delen samen het licht
dat het donker verslaat
en langzaam zien we
hoe iets van een verlaten droom
weer in een werkelijkheid overgaat…
UFO
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
591 Het woud verlaten
somber, ineens gekraak
mijn hond gromt
een hoge zoemend, fluitende dreun
de lucht gloeit
de aarde schroeit
stokstijf en trillend
verschuil ik mij
doodsbang
geschokt belevend
landend snel secuur
ze stappen uit
naderen mij
raken mij aan
knuffelen mijn hond
gebarentaal
er is begrip
meegegaan
nooit weergekeerd…
zoekend achterlaten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
914 een leeg bed, een verlaten kast
het raam staat op een kier
de ruimte ademt vrijheid in
die was er heel lang niet.
althans, niet voor diegene die
niet stil zit, niet graag blijft
een plek is slechts een
onderdeel, het doel zelf
is de reis.…
Voor heel even
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
504 vlinder oh vlinder
laat me je toch vangen
vele uren heb ik je geschaduwd
vol verlangen
naar het schone naar het fijne
uren liggend in het gras
wilde voor heel even
dat jij de mijne was
vlinder oh vlinder
vlij nou even zachtjes neer
om je heel erg goed te bekijken
en verlaat me weer…
Gesluierd met geheimen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
511 jij bent
voor mij altijd
een sprookje geweest
met vingers
lenig als een geest
onzichtbaar in hun feest
gesluierd met geheimen
die wolken in een warme mist
waarvan alleen de hemel helder is
als wij het aardse
gaan verlaten om
leven eeuwig te gaan maken
wij keren altijd terug uit
hogere sferen om in een nieuw
begin het nogmaals…
splinters van tijd
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
594 ik schreeuw luidkeels in de stilte
op een kale, verlaten plek neemt hij
mijn stem over
weet hij waarom ik huil
waarom het vuur van de zomer mij ontvalt
in ieder woord dat ik leerde
en dat nu onverdraaglijk door schaduwen
gevoed wordt
door handen die mij tegen de nacht
aandrukken, gezichten die voorbijkomen, vastgehaakt
aan begin en…
Dartel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
602 Weent de dromer
gelaten
om bloemen
die de knop verlaten,
water langs vazenhals,
als zwanenhals,
op plastic tafelkleed.
Vraagt hij wat weemoedig
of hij liefde
heten mag.
Heter nu
dan toen die dag.…
De dood bruuskerend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 de sater grijnst
later klatert haar lach
de dood bruuskerend het marmer af
de zwarte weduwe
verlaat voldaan het levenloze vod
na hun intens gepaard genot
er is geen graf
voor hen die levend van de roem
ten onder gaan
pracht en praal kleurt slechts
de buitenkant terwijl hun geesten
naamloos dansen in het schimmenland…
Kon ik het gevoel vangen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
609 in het groen
het onverwachtse
gekwinkeleer in het riet
van een karekiet
ons schommelbootje
jouw armen, de delende rust
hoe je mij kust
de saprijpe belofte
van opgezwollen bramen
langs een weiderand
de tekening van de regenboog
na het verkwikkende buitje
haar aanraking op het land
*
kon ik het gevoel vangen
voor het ons verlaat…