3181 resultaten.
In een zwijgzaam mysterium
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
498 van
jouw bebost domein
knispert en ritselt zacht
als een gekreukeld tekenvel
waarop symbolisch
het leven wordt uitgelegd
De kracht der verbeelding
brengt ons een veelvoud
aan betekenissen
Ja, ook bekentenissen
die in een zwijgzaam mysterium
ontstaan en weer opgaan
Zoals het zuchten der natuur
laten we ze ontsnappen
aan ieders oog…
Zomer.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
652 Het streelt hun oog,
Verwarmt hun hart.
Het geeft weer hoop,
Verstilt de smart.…
Badgast
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 De haat welt dampend naar omhoog
('k zie rode vlekken voor mijn oog)...
Hij likt mijn snoet van oor tot oor;
ik schreeuw: 'Ik ben een omnivoor!'
Een Wiegababa is snel bang –
hij lost vlug op in het behang.…
dromen komen terug
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
648 naast een langer lied
langs niet te stuiten stromen
het vergezicht glanst
glazuur op blauw
het heeft effect op mij
het oeroude weten
klokt traag
laag over laag
wanneer wij ons vasthouden
aan elkaar
door gelijke lanen
de liefde beschrijven en de verbeelding
die we tussen onze vingers wrijven
met geen andere waarheid
dan die op oog…
Groen grensgebied
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
626 herinner jij je nog toen het buiten avond was
voor ons gevoel
was dat thuiskomen op een dag in mei
‘alles ging goed’
(en weer een warme lentenacht
bracht dit zo nabij)
herinner jij je nog, hoe zalig de gedichten waren
voor het oog op het vlinderspel van het leven
er was geen geleuter meer
tussen ons
jij raakte charmant de liefde aan…
Wenken
poëzie
2.6 met 5 stemmen
1.364 Blauwe plekken, in de blaadrenbogen
van 't prieël,
wenken als een zacht paar vriendlijke oogen
Min haar veel!
Reuzenletters, in de kristallijnen
schaatsenbaan,
wenken als een beeldspraak door haar lijnen:
Wil toch gaan!
IJzelpluimen, die aan takken klemmen,
stijf van kou,
fluistren als een zacht paar feeënstemmen
Blijf haar trouw!…
Goed mis
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
832 Niet eens met de verkondigde boodschap
Werd de man kwaad, ging staan en schreeuwde luid
Daarop rukte hij beide ogen uit
Onder toeziend oog van de Gemeenschap
“Op deze Boodschapper kan ik niet bouwen’
Beter is het blind op God te vertrouwen”
…Een man heeft zich zondag tijdens een mis in een kerk in de Italiaanse stad Viareggio de ogen…
De dagen van mijn leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 heeft U te boek gesteld,
U bent met mij verweven
mijn dagen zijn geteld,
U zag van lang tevoren
mijn vormeloos bestaan,
nog voor ik werd geboren
gaf U de richting aan,
ik ben in U geborgen,
uw trouw, uw Vaderhand;
ze zijn er elke morgen
als dauw op dorstig land,
uw zon zal mij omgeven
in zorg, verdriet en pijn,
uw adem doet mij leven,
uw oog…
Huishouden
gedicht
1.5 met 4 stemmen
2.750 hier het laken
en daaronder het naakte slopende meisje
midden de muur hangt ingekaderd
het toeziend oog; de camera's doen hun werk
en zonder hieraan afbreuk: een stoel wordt
geen stoel, houdt huis. zo ook het raamkozijn,
het tekort van de put. het haar dat haar bewaakt
De slaap sloopt niet meer droomt onafgesproken.…
Verbaasd
gedicht
3.0 met 23 stemmen
6.087 Dat het verwijderen van een tegel,
jaren geleden in de tuin gelegd, toont
hoeveel leven zich aan het oog onttrekt.
Wetende en toch steeds weer verbaasd
dat zelfs wie dagelijks de dood voorspelt
nooit aan het eigen graf staat.…
Paarden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
807 Soms gaat een hoofd wat meer omhoog
alsof het wacht op een vertrouwd geluid
dat op zal klinken uit het fluitekruid
zonnig weerspiegelt in een glanzend oog.
Er spreekt een weten uit hun rustig staan
een tonen van bewust zijn van hun waarde
voor het bewerken van de zwarte aarde
door zij aan zij de ploeg weer voor te gaan.…
Het Nieuwe Land
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Wat hier aan het oog
is blootgesteld,
is ordentelijk geschikt,
veld na veld.
Metrisch rechtlijnig,
gelijk plaatsbepaling,
kruisen eindeloze rijen
zonder dwaling
smetteloze lijnen,
om ginder in ijle ielheid
naadloos te verfijnen.
De open horizon
ademt een blauwe bries.
De wijde omtrek
zegt los te laten zonder verlies.…
Waarom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 Is het mijn oog dat niet ziet?
Is het mijn denken dat dan stopt.
Waar is de regenboog als ik hem niet zie?
Waar zijn de kleuren verborgen?
Waar gaat de regenboog toch heen?
Ik zie geen kleuren, zelfs geen boog.
Waar is het einde van de regenboog?
Het wordt me niet verteld.
Verborgen is het einde van de regenboog.…
Painted Black
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
749 O, het zou mijn oog wel strelen
stond er een gedicht geschreven.
Een gedicht over de zon, zee
de liefde, leven!…
Hier liegt de droom zo kleurloos
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
751 Ik ben de angel
het pijnlijke (ge)weten
het blinde oog dat traant
Ik ben de hitte
de dans op de vulkaan
het abracadabra op oude stenen
Ik ben de dorst
in een zee van zout water
wat het rechte krom buigt
* * *
Toen ik nog kind was
wist ik alles beter
Ik was vriendjes
met de Zon en de ether
Alle dingen waren één
* *…
ontmoeting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
605 Zo zag ik op een afstand reeds,
ja, uit mijn oog z`n hoeken,
Beatrix, vermomd als moslima,
de aanbiedingen zoeken.
Maar bij de sinaasappelen
viel Beatrix door de mand,
kocht sinaasapp`len bij de vleet
voor volk en vaderland.…
Aura borealis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
562 zwaartekracht valt als appels van de boom
ongeremd door ongerijmdheid
in vrijheid, zoals alleen het luchtledig die kent
zonder weet van afstand, bij wijze van spreken
ik schijn de middernachtzon te kunnen zien
om de hoek
in de schaduw van donkere bossen
in nieuw licht van oude kennis
er gaan dagen voorbij zonder zon, zo op ‘t oog
dan vreet…
Huishouden
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.572 hier het laken
en daaronder het naakte slopende meisje
midden de muur hangt gekaderd
het toeziend oog; camera's doen hun werk
en zonder hieraan afbreuk: een stoel wordt
geen stol, houdt huis. zo ook het raamkozijn,
het tekort van de put. het haar dat haar bewaakt
de slaap sloopt niet meer droomt onafgesproken.…
binnen buiten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
435 de ruit beslaat niet meer
elke keer als kou
in windvlagen, scherp vertekenend
langs muren schuurt
een dweil ligt werkeloos in het geheugen
en de tijd duurt voort… om een oog,
om een tand
daar hoort de rauwe weerzin van het lot
alsnog de kreten, van een plot
die meerdaags
buiten oevers treedt
vandaag gaat over morgen,
morgen kijkt terug…
Envoi
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.382 Reikt het tot zwerk, dit zachte oog
dat sap weent van dorst?
Rijst er een horizon als ik u
mijzelf reik, versmachtend?
Fata morgana, dorst naar ons.
--------------------------
uit: 'Landgoed', 1989.…
Koorts
gedicht
3.2 met 6 stemmen
3.387 En 't haar van 't zwaar bewimperd oog.
Wat vloog
De ruimten door?
't Zal morgen zijn
Of 't niet bij nacht zo hard met zwepen
Geslagen had. -
Zie door 't gordijn
De geesten in hun koude schepen!
De takken schaven aan de randen
Van 't venster. In de verte fluit
Het altijd helder langs de landen.
De dieren op de wanden
Verdwijnen.…
Hun stilte in zinnen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
462 wij zijn talen
gaan spreken waarvan
de woorden ontbreken
oog en gebaar
worden een paar in
een neigend begroeten
de lach zorgt
voor balans in
het haastige moeten
handen kleuren
met vormen en beelden
het dagelijks gebeuren
in begrijpen is
naar elkaar kijken
de basis van zien
door het spiegelen
van licht lezen wij
de ziel…
water dragen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
428 in haar omheinde
universum
draagt ze het water
naar de zee
rijgt ze
de dagen aaneen
verliest ze de tijd
uit het oog
uit haar bewolkte hart
verdrijft ze alle
wankele waarheden
neemt ze de huilende zee
in haar armen
weeft ze de rafelige randen
van vergeten dromen
tot een geheel
in vergeten dromen
dwaalt ze rond
de stoffige gaten…
groen blaadje
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
819 dat is niet aan mijn
dovemansoren gericht
doch enige rijpheid
van het groeiend zaadje
verhoogt de smaak wellicht
niet dat ik zou weigeren
bij het naderen
van mijn aangezicht
toch zal ik het wassen niet laten
het is niet iets
waar ik vaak over zal praten
maar ik maak me zorgen
over de onbevlektheid
toch voor het oog althans
vaak…
In wulpse bogen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
449 ik speel
met je schaduw
boetseer in donker
en licht je gezicht
en profiel
scherpt lijnen
die ik met liefde en
geduld zal verzachten
rondingen
laten ondanks
zwart wit hun
kleuren verschijnen
vlak voor het drogen
heb ik wimper en oog
lichtelijk aangezet
het neusje omhoog
lippen welven
in wulpse bogen
de mond in
glimlach…
Rimpelloos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
486 zich een vlakte, restant
van spiegelende schaduw, achteloos
gedrapeerd over dekzandruggen uit
een tijd dat je de weg kon kwijtraken
zoals de bomen in de stad, de zwarte
rafels aan dooraderde gaten, alsof
waterweefsel in ijs gegoten is, lawaai
in achtergrond begraven, mijn muren
met behang geblindeerd, de velden
kort gemaaid met 'n oog…
uitzicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
468 rond een kerk knielen huisjes
ze zijn devoot en houden blinden dicht
de buitenwereld slaapt in
oude volksverhalen
slechts een oogwenk verderop
scheert de snelweg rakelings langs
trage dijken en daarachter
nog een slootkant, met wat riet
je ziet
dat waar de tijd in stilstand
naast de bermen schuilt, je oog getrokken
wordt naar meer…
De Krokodillentranenstoet
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
682 Uit menig oog kwam in de stoet
Op Driehuis Westerveld
Een krokodillentranenvloed
Want men dacht aan zijn geld
Er werd gesproken bij de kist
Zij stonden in de rij
En niemand kende zeer beslist
Een beter mens dan hij
Gesloten nog het testament
De inhoud daardoor niet bekend
Zodoende bracht men enkel hulde
Terwijl de hebzucht alom brulde…
ONVERGETEN
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.045 Als ik een knaapje zie, dat hem gelijkt,
Dan zie ik hem weer lachend voor mij staan,
In al zijn kinderlijke minlijkheid;
Dan welt vol weemoed in mijn oog een traan
En als het beeld, het droeve, van mij wijkt
voel 'k toch des doods onoverwinlijkheid.…
Kopland ( of het cadavre exquis )
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Of neem dan verlaten huizen,
een oog dat valt op behangpapier,
gekruld door tijd en tochtige kieren
een muur die fluistert van kindervertier.
Een bank onder een appelboom,
hoogzomer nu, we drinken wijn en stromen
langzaam leeg, in de schemering
zingt een late merel van opgeven.…