3619 resultaten.
Gehuld in sluiers...
hartenkreet
3.3 met 20 stemmen
3.770 Je gezicht hult zich in een sluier
Alleen je ogen breken deze mist
In een totale abstractie van culturen
laat jij je ogen spreken in geheimen
Niemand heeft weet van je gedachten
Zwijgend speel je het verlangen
De liefde die je zó graag wilt omarmen
is aan een ketting vastgeklonken
Je levenspad is immers uitgestippeld
Alle eigen keuzes…
Vijf mei
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
988 Het stinkt hier niet
naar gewicht van
groen geverfde genieën
Een dun doek zweeft
van half naar heel
stok - buiten bereik
Plant zelf de mast
met de wereldvlag
in je navel - wees vrij!…
doorluchtige
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
941 nu zeggen dat je
van niemand bent
een beetje van de zon
de maan en sterrenbeelden
minder van de mensen
die je kent, want tja
daar hoor ik bij
als jouw lichaam
over golven springt
drijven blijft, dobbert
op zwaartekracht
lichter dan soortgelijk
gewicht van water…
Papaver
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.623 Diep in het holst
van de bloemen te kruipen,
in hen te slapen.
Dan:
fluisterend hun ochtend
openvouwen,
kleurig te vervliegen.…
ogen dollarden jouw tekens
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
536 ik zag het loven
en bieden maar de prijs
bleef ongelijk hun ogen
dollarden jouw tekens
uiteindelijk was daar
het bod dat eerst
werd afgeslagen jouw
tweede deal kon wel behagen
zij zijn kopers voor niet duur
alleen het afscheid nemen
geeft emoties want daar rijdt
je vrijheid van het eerste uur…
de spelling
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.009 het Groene Boekje van de Nederlandse Taalunie
het Witte boekje van kranten en tijdschriften
de spelling wordt een speling van het lot
waarin we ongewild verplicht (?) meeliften
de Taal-"unie" met onnodige ongerijmdheden
door helemaal niemand meer te snappen
uiteraard wel door haar eigen taalagogen
die "we zullen doorgaan" nimmer kappen…
een god geschonken juweel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
596 dat na jaren winteren
eens de lente
zal beginnen
een heerlijk cliché
laat het maar zomeren
ik houd van dromen
hun realiteit zal ooit wel komen
verlangens en mogelijkheden
worden nooit met ratio bestreden
het is vrijheid die je kiest
gebondenheid Natuurlijk
ook Jean-Paul en zijn Simone
wisten dat
nee wij vallen
niet meer in Dat…
geluiden zonder echo's
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
561 zijn ogen waren jouw bevel
voldoen moest je aan wensen
van mensen om je heen
dat was de gouden regel
van het samenspel
jaren heb je dat gespeeld
attent en lief voor iedereen
maar jij bleef in de kou
kreeg van niemand liefde meer
er was slechts één die bleef je trouw
schaduw was er niet
geluiden zonder echo's
stond alleen in je verdriet…
Brandende vragen
gedicht
3.6 met 63 stemmen
14.131 Ze verbranden boeken
als heksen.
Met vlammende handen.
Niemand kon naar hun graven.
Rookslierten stegen naar de hemel
en stalen als raven alle licht.
Woorden
gloeien nu als kooltjes
in onze ogen.
----------------------------
uit: 'Tussentonen', 2004.…
vrije spelling
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.157 er moet een vrije spelling komen van het geschreven woord
heeft u wel eens het verschil tussen hei en hij gehoord ?
zo'n vrije spelling is goed voor de taalinventiviteit
een spel "wel of niet gesproken" een leuke strijd
als je schrijft: "ik keik wel beeter uit mijn doppen"
is dit gesproken woord toch een spel om nooit te stoppen
de…
Burka gedicht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
940 gesluierd is mijn taal
verstrikt in woordgewaden
worstel ik totdat ik
bijna stik in-
ademend verplichte stof
mijn ogen zijn niet
neergeslagen als ik breek
tradities loos in schrift
van warm naar koud
het boeit mij niet
of u van mij
of mijn gedichten houdt
vrij wil ik zijn en
naakt in stromingen
van ongedwongen stijl…
Finestrat
gedicht
3.8 met 20 stemmen
9.437 We lagen in ons bed van middagzon
Uit elk verband
Uit elke geschiedenis verbannen.
Vogels vlogen op uit ons verstand
De huid die om ons heen zat, loste.
We vloeiden uit en over elkaar
Werden zee, zwommen zonder handen.
En op het voor ons uitverkoren strand
Stonden engelen op wacht
Met toeters wimpers en bellen.
----------------------…
Misgelopen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.073 leidt me
ik voel duizend armen
die langzaam mijn geest opwarmen
je komt dichterbij
waar ligt je grens kan ik hem verlengen
ik hunker naar je zuiverheid
je lichaam intrigeert me
als ik mijn hart de lucht in gooi
wat ben je mooi
zal ik iets zeggen
misschien besta je wel uit mineralen
ik wacht op je lach
je onschuldigheid verraad me
vrijheid…
Zij wil los
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
1.266 Zij sluit de deur achter zich
sluipt de trap af naar beneden
waar de buitendeur wacht
wil op het nachtslot gezet
De sleutel in de brievenbus
tinkelt een afscheidslied
in haar klinkt een lentegedicht
Het is mooi geweest, het is mooi geweest
maar nu trekt het groen haar weer aan
zij moet ver van hem vandaan
Het was niet goed, het was niet slecht…
Innerlijke kleuren
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
711 Het zal je maar gebeuren
de rode zon des avonds
geeft jouw innerlijk weer kleuren
het gele licht der dageraad
opent vele dichte deuren
dus waarom zou je treuren
de nacht is pimpelpaars
bij licht van zwarte kaars,
op bed is deken donkergroen
dus wat kan je beter doen…
Oranjebitter
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.765 iemand in de waanzin
zo die ware zin vergat
die ooit een Vijftiger - zo schoon
in dichtersinkt had neergestreken
maar nu weerloos was gebleken
ín de waarde die het had
evenals die ene lach
die er in bitter was bezweken
evenals die ene dag
die alles meenam in het zwart
De bloedoranje zon viel neer
voor hen die waren uitgeweken
voor de vrijheid…
Stervenszee
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.054 Het witte licht dat hij niet gunde
in de ogen van de ander
was het licht dat hem verblindde
er te zien wat werkelijk was
en viel gelijk zijn zere benen
zwartgekoust - toen zij verdwenen
in zijn stervenszee van woorden
waar hij vrijheid anders las
om er als opmaat slechts te dienen
voor zijn zwarte ganzenpas
Maar nee - de drommel was niet…
waar de zon aan overuren doet
gedicht
2.0 met 169 stemmen
29.427 Hier wordt de vreugde bevestigd: weiden
stappen in een cavalerie van drogend hooi
en juichend zet ik mijn kinderen als jonge
ruiters in het zadel van mijn hals.
Een blije nederzetting is dit huis
en waar de zon aan overuren doet,
heeft men zich dagen verslapen.
Ik leer er begrijpen hoe verdraagzaam
het schaap met zijn zomerlip blaat.
De…
Mijn hemel
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
981 soms zou ik naïef
uit dit keurslijf willen treden
even weg van dit heden
waarin geen vreugde leeft
ver van de beslommeringen
het voortdurend dringen
opgaan in een lichter bestaan
voorzien van heuse keuzes
geen dwaze eisen voor een baan
en druk om te presteren
geen gevechten voor erkenning
een volwaardig mens te zijn
begiftigd weten…
Woorden
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.127 Woorden vloeien
op papier
zinnen groeien
gedachten die open bloeien
deel nemen
opnieuw jezelf kunnen zijn
jouw leven
weer zin geven
toekomst, dromen
verleden loslaten
leven, laten stromen
jouw lach is weer gekomen…
Holocaust
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.810 Ze hoorden dat het onzin was
een fabeltje van dwazen
en de kinderen van morgen
leerden braaf het uit hun hoofd
want wat gedrukt stond - dat was waar
met ogen die het zelf lazen
ook al was de leugen plat
die zondermeer maar werd geloofd
zo plat als middeleeuwse aarde
waar Verlichting werd gedoofd
En we draaiden
en we draaiden
om onszelf…
Waterland
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
528 als buitenkind genoot
ik van de bloemen in de weiden
de kikkers in de sloot
het uitzicht ver naar alle zijden
liep daar blij op blote voeten
door het enkelhoge gras
bewonderde de koeten
en wou dat ik een reiger was
vol spanning aan de waterkant
wachtend op een prooi
toen was het vlakke waterland
mijn natuur en o zo mooi…
Lentewortels
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
638 Flirten,
we zijn er te oud voor
te lang droog gestaan
maar,
de aarde is nog vers
dus kom bij me
mijn wortels zijn krachtig
hou me vast
laat me niet meer gaan
we zullen samen reizen
we verplaatsen de zon.…
Ontsnapt
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
611 Om je heen
veelkleurig groen
aan alle kanten
alleen maar stilte
met de wind
als achtergrond
nu en dan
slechts onderbroken
door een meerstemmig
vogelkoor
sluit je ogen
stel je voor
de echte wereld
als illusie
al is het maar
voor even…
Voor het moment
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
837 Niet weg mogen gaan want
willen dat alles hetzelfde blijft
zoals vandaag op ons moment
in de morgen en de dagen erna
Liever nog met een leugen leven
dan het niet meer kunnen schelen
waar de een en de ander gebleven
dat jij eens echt dood zal zijn
Elke dag steeds aan je denken
een betonnen engel geschilderd
in de kleuren waar jij van houdt…
Ontsnapt uit stenen klauwen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
511 ze staan in groepen bij elkaar
hun kleuren steen te bloeien
vlakte geeft mijn vrijheid aan
hemel is de ruimte om te groeien
ik dwaal soms naar de rand
de ruines van mijn muren
mijn leven is daar vaak gestrand
in pijn van waardeloze uren
ik bouwde met teleurstelling
bescherming tegen leven
ik dacht me veilig als ik aan
een mens niets meer…
Zwart licht
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
676 Licht stormt binnen van de schelle t.l.:
de cipier opent de deur van mijn cel,
zijn silhouet ontneemt mij mijn verhaal,
zwart mijn blik in het verblindend portaal.
Hoe komt die cipier aan zijn lamplichtmacht?
Heeft hij mijn detentie dan reeds verwacht
toen ik niet over mijn ik-hemel zweeg,
dacht dat mijn ballon de wereld ontsteeg,
daarmee…
Spinnenrag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
585 Spinnenrag vangt beelden
uit de verste hoeken,
opgerakeld door mijn adem,
hoewel ik al vertrokken ben,
van dat luxe matras, die dag
hoef je mij niet meer te zoeken.
Op de beslagen ramen verschijnt
nog eenmaal de wasem van mijn stem,
één voorjaarbeurt en de kamer
maakt zich vrij van stof of spoor
in waar mijn schaduw snel verscheen,
in…
Een lichte nevel
netgedicht
4.2 met 40 stemmen
1.175 klanken fris, vrouwen tezamen
onderweg een meidoorn, opdoemende aarde
vroeg tjirpende vogels
een kind dat al huppelend
hun werkzaam leven verlicht
de manden helpt dragen,
hun handen koesteren hoop
omvatten de schatten
in passende toonaarden.…
Ademruimte
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
634 Ademruimte
Ruimte om te ademen,vanuit
het kreukelwoud van mijn
gedachtenkronkels;een denkbeeldig
briesje,opdwarrelend vanuit
onzichtbare etherische sferen.
Een uitlaatklep,als een wervelwind
van vage ideeen uit het schemergebied,
aan de andere kant van mijn natuur;
deel uitmakend van het stromende
water in het hart van het bestaan.…