4012 resultaten.
Vrij zijn
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
777 Een vogel slaat zijn vleugels uit
Laat zich dragen
op de handen van de wind
Het enige van waarde
is dat hij zijn vrijheid vindt
De stilte kunnen horen
Zacht dansen met het leven
Heelt verdriet en pijn
Laat vergeten en vergeven
Niets meer willen
Alleen maar zijn
Zoals de vogel op de wind
Waarom moet een mens
vaak eerst hard vallen…
Jouw hemels blauw
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
533 ik weet dat
mijn tranen niet vallen
zie ze gaan in stromen
verdampend tot dromen
mistige wolken
die emoties vertolken
van vorm en kleur
steeds verschieten
hun buien hozen
gevoelens gieten op
stormachtige winden die
neerslaand de luwte vinden
geschoond weer stijgen
om uiteindelijk klaring
te krijgen oplossend in kou
van jouw hemels…
Spiegelbeeld van een zonderling
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
529 Hij bleef een beetje
achter in die andere werkelijkheid
een droomwereld
zonder klagende vrouwen
en verziltende knapen
groef hij zijn eigen kuil
nooit voor een ander
met vallen en opstaan
zijn eigen leven
waar antwoorden ontbraken
hij zich niets meer af kon vragen
in de diepte van zijn drama
bleef hij een beetje achter
in die…
Zon der
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
583 zonder pas zal ik gaan
rond de aarde
in haar baan
onherkenbaar
onbesproken
herondekt samen met slag
en snaar
vol moed
heeft ontmoet
lichtjes
in de lucht
als parels vallen
in hun vlucht
omhoog als terpetine dat verdamt
zij heeft mijn hart
verlamd
o lam
o lam
o tijger in de nacht
nachtwoud
ik huil om het zilver
maar kreeg
goud…
mooie vervlogen dag
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.088 Een zonnige oktoberdag
Laat je zwevend in de lucht
Als de vogels in de stilte
En de bomen in een zachte bries
Dat wel in stukjes wil vallen
Met al zijn mooie warme stralen.…
Bangerik
netgedicht
4.6 met 38 stemmen
1.095 Dit gevecht is niet te winnen
vanuit een strak verstarde blik
in zichzelf gekeerd naar binnen
gevangen door een bangerik
soms moeten wij buiten spelen
om alle angsten te verslaan
en de wonden laten helen
voor kansen op een nieuw bestaan
door het kijken over bergen
vallen schellen van de ogen
wie ontsnapt aan eigen tergen
hoeft zijn tranen…
Droog in mijn mond,
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
606 Ze liet haar kleren
vallen, natte afdrukken
van haar voeten in het
zand en in terugwijkend
water, de zee leek moe,
eb viel droog in mijn
mond, vingers schreven
vier woorden in de lucht,
ik voel en ruik je huid,
je haar, je lichaam tegen
het decor van de getijden,
golven murmelen tevreden
met zichzelf en ons en je
weegt die stem…
Tijdloos zwevend
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
539 Het aarden doet pijn
in dat eigen landschap
vol haken en ogen
vallen en opstaan
dan zou hij zo graag zweven
boven anderen en zichzelf
naar een soort van hemel
waar het landen zacht is
nog liever blijven zweven
alleen maar doorzweven
slechts zijdelings op zoek
naar een tijdloos doel
om die tijd te vullen
met wat eeuwigheid
zonder…
Baken verzet
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
720 Mijn illusies zijn verdwenen
natuur verloor z’n interesse
liet me vallen, en kijkt toe
hoe ver ik freewheelend kom
Er gebeurt iets met de tijd
of met m’n tijdwaarneming
als kind zo traag als stroop
nu ontgaan mij de dagen
Ze gaan te snel om te lezen
de week is de nieuwe ‘dag’
code van zeven witte strepen
labelen m’n nieuwe baken…
In de herfst.
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
620 Het is niet alleen het vallen
van de avond of het zien
van de sterren aan de hemel
niet het licht van de maan.
Het is het willen aanvaarden
van de herfst in ons leven
die ons ook leert hoe fijn het is
dat we er nog altijd zijn.…
IN STILTE
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 het is er nog steeds
komt langs op vergeten momenten
de onrust het verdriet
de verwarring is
er nog steeds
stiekeme tranen
wachten op mijn zware hart
maar niemand die het zien
mag, of horen
een brede glimlach
lopend over straat
altijd alert
om niet te vallen
de zorgen
die mijn zuurstof stelen
me doen verstikken
ik ben radeloos…
Een treffen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
712 Ongemerkt wil ik mij
op het roestbruine herfstbed
naast je schikken
om de pijn van het breken
de angst bij het vallen
met je te delen
Je slaapt hier om te sterven
een ijle lijn scheidt je
van onzichtbaarheid
draden van wit
zuigen toverachtig
het houten hart weg
Ik laat je hier stil achter
– in de verademing –
gun je weer terug te…
HARTENKREET- KUSJES
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
575 Er hangt liefde in de lucht
er gaan harten-kusjes vallen
op 'n ieder die liefde zoekt
en die kusjes doen bevallen
Toelichting:
Deze hartenkreet draag ik op aan Elma, waarvan haar buitenkant spoort met haar binnenkant en die mij samen met onze gemeenschappelijk vriend H. te R. een aangename museumnacht bezorgde, 5 op 6 maart 2011 Rotterdam-Centrum…
Wiegelied
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
657 ik wieg je in het koren
bij het vallen van de nacht
hoor de treurwilg lieflijk zingen
zelfs de aren neuriën zacht
ga maar slapen lieve jongen
want jouw oogjes zijn zo moe
van al jouw rare bokkensprongen
nu mag je naar dromenland toe
ik wieg je in het koren
op het ritme van de wind
welke niemand kan verstoren
droom maar zacht lief sterrenkind…
Fijnafstemming
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
628 jij en ik, we zingen samen een lied
we kennen alle componenten
na de solozang wacht ik op jou
of jij op mij om in te vallen
jij en ik, we weten wat we zelf moeten zingen
maar ook wat de ander moet doen
zoals het dansen van een tango waarin ieder zijn eigen passen kent
en ook van de passen van de partner weet
jij en ik, versmelten ons…
wat nu weer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 ik ben moe
sluit mijn beide
oogjes toe
maar doe ze dan
maar weer open
want ja, het is nog vroeg
er is immers het nieuws
dat ik niet wil missen
hoeveel bloed er vloeit
en wie er nu weer
een record heeft gebroken
loshandje vallen in de afgrond
weet ik dat ik denk
aan morgen en boodschappen
en een korting die ik kan krijgen
een…
Herfst
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
513 Het verkeer heeft hinder van je, de kinderen spelen,
de wind giert en het wordt fris,
ik weet het net als iedereen, het is herfst,
met prachtige kleuren, aparte geuren,
regenbuien en herfststormen,
het verkeer heeft hinder van je,
maar ik vind je geweldig, dus waai maar,
laat maar vallen dat water,
laat maar dwarrelen die blaadjes kom maar…
Achterover gedroomd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
558 in dromen
Die achteraf geen dromen bleken
Te zijn, maar een schijnvorm van
De werkelijkheid - míjn werkelijkheid
Die voor anderen niet waarneembaar is
Maar voor mij een bestaande verbeelding
Van ziek zijn dat door medicatie
Binnen de perken gehouden wordt -
Om te voorkomen dat ik in mijn
Door ballast bezwaarde dromen
Voorover vallen…
tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
498 de verstrijkende tijd drijft ons
af - meer en meer -
naar het verleden
we versmelten met het decor
de sluipende tijd laat ons
in rook opgaan
we vallen niet langer samen
met wie we waren
de genadeloze tijd gumt ons
hardvochtig uit
we vervagen
tot onherkenbare contouren
treuzelend oogsten we
het laatste daglicht
totdat het leven vertrekt…
Vrije Vogels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
829 Wanneer iemand je laat vallen.
Vrije vogels vliegen altijd veilig.
Vrije vogels landen meestal zacht,
daar waar liefde geduldig op hen wacht.…
Zingen zonder stem
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
546 Zingen kan niet alleen met woorden;
kinderen kunnen lachen als een lied;
Melodieën kunnen vallen als blanke sneeuw
die niet van ophouden weet en blijft liggen.
Dromen klinken als een avondzang die
traag eindigt, zonder precieze afloop.
Liefde vindt een bedding in de daagse dingen
al zeggen vele romantici dat nooit.…
Van kozijnen en families
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 begin en oorsprong was
Van dit leven, de paraplu
Boven mijn hoofd waaronder
Ik altijd schuilen kon -
Langzaam valt zij nu uiteen
Als een rottend kozijn
Dat zo veel jaren door
Onderlinge verbanden in
Het lood werd gehouden -
Desintegratie die als bevrijding
Voelt, maar die ook mijn eigen
Identiteit in stukjes
Uiteen laat vallen…
Een herfstig gedichtje.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.066 hoog reikende hoofden schudden rond
in een bekoorlijke symfonie van zacht geruis
twijgen laten hun zomerlast vallen of
liggen reeds stuiptrekkend
voor dood op de grond
kleurende bladeren tonen
gedragen door de wind terstond
in bruin, geel en groen aan afhangende takken
vogels vliegen weg in het besef dat
er weer een seizoen aan zijn einde…
Het beste verbeteren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
430 Pijnlijk vallen en weer opstaan,
totdat je stevig op je benen staat.
Afscheid nemen van het verleden.
De toekomst komt vanzelf.
Vandaag is de beste dag.
Het is nog niet te laat.…
2015
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
532 de dagen zijn voorbijgevlogen
ik zag hun vleugels slaan
ik zag een lente fladderen
jouw dood met bakken regen
en zomermaanden gaan
miljoenen bladeren vallen
de herfst in een vogelvlucht
slechts een handvol winterdagen
en deze Kerstmis in een zucht
nog even en de klokken luiden
het aankomend nieuw jaar
met weer hoop op betere…
Bruine bril
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Ook dragers van bruine glazen
Vallen natuurlijk buiten de boot.
Als we hen ook aan gaan nemen
Wordt de club weer veel te groot.…
Macht van Stilte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 Muren vallen geluidloos om.
Een poortloze deur valt in het slot.
Oordelen hoor ik machteloos bezwijken.…
Waterval
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
651 Waar het smeltwater in kleine bergbeekjes
langs rotshellingen naar beneden dendert
zie ik even een vlinder bij het bloesemleven
water verzamelt zich in krachtige stromen
naar beneden valt het vloeibaar over de rotsrand
kletterend in regenboogstromen tegen de rotswand
het water blijft vallen door het eigen gewicht
en de vlinder die danst in…
Had rode laarsjes aan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
710 toch zie ik
de zon
in de regenbui
die nadert
je plaatst
een regenboog
kaatst licht
in nieuwe kaders
breekt waar
druppels vallen
kleurt samenzijn in
het schuilen van ons allen
nog liep ik droog
maar je vervlakte
had rode laarsjes aan die
door regen dubbel lakten
de zon is weg
je regenboog verdwenen
de bui zet door ben blij…
Een nieuwe dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Huizen slaan traag hun bittere ogen op
En sterren vallen doodsbleek uit hun banen.
Terwijl de zwijgende schildwachten,
Nachtdroom en dagdroom, haastig
Elkaar hun plaatsen afstaan,
Legt het vuurpeloton van de twaalf
Nieuwe uren bedaard op mij aan.…