2600 resultaten.
Er gaat iets boven.
gedicht
4.5 met 56 stemmen
6.210 Waar overal en
nergens heen de horizon
verstoppert met de wolken
en mosterd, graan en
koolzaad zomen
aan een gouden rand.…
Dat mystieke
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
531 zij heeft de
magische kracht
om recht langs
oneffenheden te leiden
zonder zijn visuele
strakheid te verkleinen
waar lijnen elkaar
raken in de horizon
weet zij in licht de
ruimte nog te vinden
voor een zitje met
schitterend vergezicht
daar kaatst in
grijzig groen het
blauw van hemel terug
verwatert zon in een
heldere bries en…
DagSchepping
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
624 En maar dicteren componeren
orchestreren dirigeren
alles was er al
land lucht water vuur
als vier seizoenen
modder sneeuw rivier en brand
ook knechterige wolken onder haar
absoluut uitgestrekte troon
Zelfs de zon dook weg
achter de horizon
Zwijgen kijken
en kwaad staren
tot alles stopt met vallen
en de dag eindelijk eindigt
in zonneschijn…
Vibreerde andere tonen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
461 ik speelde met
lijnen van het perspectief
de horizon werd irreëel
alsof hij danste op muziek
ook het geluid
vibreerde andere tonen
waarbij de melodie totaal
afweek van het gewone
ik zag een grotesk
wereldbeeld waarin
emoties vingers kregen voelde
hoe normaal ging tegenstreven
verloor zo mijn houvast
liet me willoos gaan in
een…
uit het hart
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
827 hun tempel in goud
temidden het bruin der bergen
schittering onder loden zon
op haar lokroep tot over de horizon
miljoenen uit hun schulp
ter openbaring hunner wereld
haar ingewanden opengesteld
consumering binnen haar muren
het hoogste goed der net gehuwden
met menig zaad geplengd
voor ‘t eerst op koud plavuis
onder 't oog van niets gezien…
neerlandica in de coulissen
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
558 het opkomend tij
dat overvloedig haar blote voeten
kuste, haar teksten in verwardheid
ten prooi liet vallen aan een predator
met een spanwijdte van drie meter
ze was confuus van dit natte theater
de recensies slokten haar vloedgolf
van fluisterende zinsneden gretig op
er ontstond een beeld van ruwe zee
lichtzinnigheid over blozende horizon…
Stap voor stap
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.228 Langzaam loop ik, stap voor stap
naar het einde van de weg
Tot ik een glimp kan zien van de horizon
Die uitnodigend naar me lacht
Me roept, me wenkt
En ik loop verder, stap voor stap
Daar, waar de stilte me omhelst
als een deken van fluweel
Waar de vrijheid mijn zorgen verjaagt
en me een zee van zonnestralen schenkt
Daar zal ik heengaan…
Zee
hartenkreet
4.5 met 49 stemmen
2.374 Geboeid zit ik te staren
naar je opeenvolgende baren,
die in hun tocht komend uit de horizon,
gedreven door de wind, de maan en de zon,
de branding boetseren
en het strand penetreren.…
Onrustig is ons hart
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
955 Zo graag wil je beminnen,
vergeten ziel en zinnen,
je horizon heel wijd,
onrustig is ons hart.
Onrustig is ons hart,
zoveel verloren tijd,
een kind dat bitter schreit,
onrustig is ons hart.
Onrustig is ons hart,
maar hoop is nooit verloren,
een mens wordt nieuw geboren,
onrustig is het hart.…
Dondergod
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
491 In verste verte zie ik
Fel klievende bliksemschichten
Stapelwolken aan de horizon
Witomrand verlichten
Hemels, stil inferno
Woest in de lucht verscheurd
Mijn hart diep getroffen
Mijn gezicht grimmig wit blauw
Door flitsen ingekleurd
In dreigende kalmte
Levert Thor zijn gevecht
Nog kan ik zijn donder niet horen
Zij gaat met mijn stille…
Verbondenheid
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.552 Verbondenheid: met liefde
verder gaan dan waar de horizon
toch steeds weer wijkt;
totdat je zelf een spoor achterlaat
van wat leven kan zijn, en ademhalen.
Je kan dit enkel zien na jaren,
na wat geleefd te hebben en geliefd te zijn.…
LANDSCHAP
gedicht
2.8 met 37 stemmen
11.072 De luchten, de wolken, de bergen en stromen,
de vlakten verleggen mijn horizon
van alle vragen, van alle grenzen,
die antwoordloos gaan
naar onoplosbare raadsels,
gegeven in een enkele blik.…
the seven bridges
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
761 misschien doet het antwoord sterven
en zijn de vele verloren woorden het alibi;
de rivier naar zee
die onder de zeven bruggen van waarheid
gezichten onherkenbaar maakt tot hongerige dromen
en waar het zout de horizon verschroeit
tot een kale vlakte, verdeeld over ramen, waanzin
en schuld
aan beide kanten van
gisteren;
het halfdonker…
Onderaards
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
498 Water vervalt tot schuim,
gestegen golven vallen
terug tot zee, horizon en
grijze wolven liften samen
met de meeuwen mee, een
vlucht zweeft daar boven,
beducht voor onderaards
gebroed en geronnen bloed,wat
als metafoor van ondergaande
zonnen kleeft aan de schone
vleugels, gewogen uit de zuchten
van de oceaan, zal die geen
veren…
het weerzien
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
771 schelpen gooi
en waarin ik me op den duur
ook eenzaam weet
omdat jij de meeuwen niet kan zien
ongeschreven
zoals verwondering in het lichtste gedicht
van geluk en innig lief
van vogels over zee
naar mijn verlangen, om handen
als jij mijn lippen kust en in me valt
met alle warmte
zoals de zon
en zoiets als kleine sterren
met de horizon…
Niemandsland?
netgedicht
2.3 met 13 stemmen
740 Ze plantte een heimtuin in mijn
hoofd, fluitenkruid bloeit aan gene
zijne zoals ze heeft beloofd, bloesem
legt een sneeuwtapijt over alle resten
die zijn gezaaid, uitgedunde oppervlakte
laat zich niet bemesten, de overkant
behelst een ruw gebied, de dove netel
claimt de overhand, weelderig onkruid
bemant de horizon zover men ziet.…
het oog van de gedachte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
810 lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid
zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd
zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel
tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte
de horizon…
Oelen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 Zoek in staren en mijmeren
rust van gedachteloos zijn
herinneringen laten zweven
gewichtloos tussen wolken
als spattende zeepbellen
in ijle lucht van zonnig blauw
en over groene vlakten
dromen van witte nevels
golvend in gouden gloed
als zee van welzalige vrede
eindeloze stroom tot de horizon
door liefde en geluk gevoed
meevliegend met…
Jaarspiegel,
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
498 De stoutste dromen die ik droomde
bleken fundamenten van een oud verhaal,
in de beleving opgeklopt tot Kathedraal, die
oprijst uit de schimmen van vergetelheid en
van de tijd, dié onverzadigbare gastronoom,
met zijn meedogenloze paukenslagen van
herinneringen aan chocolademelk, wat
uitsterft in een troebele tempel van mijn
horizon, in contouren…
Houvast?
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
539 Blijft de horizon gelijk, zonder
haar stappen te tellen?
Ik vond steentjes voor
mijn voeten, ik schopte
ze niet weg, wachtte tot
ze bergen werden en de
juiste houvast vond om
omhoog te klimmen.…
MIJN GROOTSTE LIEFDE
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
553 MIJN GROOTSTE LIEFDE
De aarde zo diep gelegen
krijgt smoel door d'ochtendgloed
d' rode horizon verraadt een zon
die de wolken verwelken doet
Ons vliegtuig zweeft daarboven
van ons geliefde Zuid-Europa
terug naar ons geliefde Nederland
Ik kijk naar mijn geliefde
voorzichting niet opzichtig
streel ik lieflijk zijn hand.…
Nachtlichtjes
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
476 handen hun zorg uit
Zij strelen rimpelogen
die de nachtlichtjes nog verdragen
in een oud gelaat
en twinkelen
zoals de pimpelmees
die in je schoot geborgen
over liefde zingt
In ompaalde hartelijkheid
strooi je opnieuw de sterren
aan de hemel
Als het geluk vruchtbaar
in warmende ogen wiegt
en in een zucht van verlichting
de horizon…
drenkplaats
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
609 door de tijd vooraf
alsof ik zeeziek word
in een beker met water gevuld;
een waarheid waaraan leeuwen likken
en daar beginnen te vechten
gekooid met witte, wilde manen
die soms samen vallen in één enkele nacht
stilte
en het meest nabije
als een zachte beweging
van een wimper in jouw hand
en hoe wij spreken wanneer de maan
over de horizon…
Handen als herfstige bladeren
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
889 het zuchten van de wind
Alsof hij een buiging maakt
naar het groetende zonlicht
en de wassende maan
Ook wanneer je handen generfd
als herfstige bladeren
zich naast het mos neerleggen
zich voor altijd in de schoot der aarde nestelen
zal jij mij dansend koesteren en mij nogmaals ontmoeten
op de dunne scheidslijn tussen hemel en horizon…
godin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
867 jij zei: 'tijd'
ik telde stenen
één voor één
zij vormden
mijn eigen weg
jij zei: 'ik zie je weer en weer, altijd en altijd'
ik zocht houvast
en schreeuwde naar de horizon
dat haar stem zo veel dieper
en mooier klonk
dat haar geest zo veel meer zag
dan haar ogen
en die van mij
jij zei: 'stop met tellen, stop,
zie mij, ik ben…
Over de bessen...
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
2.233 Nu kijken aan de horizon weer andere beelden;
heel vaag nog, omfloerst door mist en avondlicht.
Ik kan ze nog niet vatten, niet bespelen, maar ‘k wil
de toekomst kansen geven: openstaan naar morgen.…
Sprakeloos begin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
478 zonneschijn een schoon vergezicht
vanuit de stroom stijgen nog de dampen
waarboven sierlijke witte vogels zweven
ontwaart men langs oever pluimen riet
zo’n ochtend beleeft men het mooiste leven
aan elke twijg van wilgen of van populier
glinstert een druppel helder als een diamant
en over het veld zijn parelen gezaaid
langzaam staat heel de horizon…
Lichtjaar*
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
2.911 Haar zie ik als godin, een zonnestraal
die met een blik vaag naar de horizon
afweek van haar koers en op het balcon
mijn hart op hol deed slaan met geheimtaal,
die ik begrijpen wilde, maar niet kon.
Zo lang stond zij in mijn zinnen centraal,
maar het verhaal dat zij mij non-verbaal
vertelde, was wat niet tot mij doordrong.…
Tussen ijs en wallekant
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 ritmisch krassen schaatsers
het gele riet voorbij
de ruggen diep gebogen
zwieren ze in lange rij
blikken op naar voren
met aan de verre horizon
een nevelige toren
passeren brug en boerderij
nog klotst het water
tussen ijs en wallekant
een wak is afgedekt
met takken en rood band
het is geen wedstrijd meer
ze ademen dezelfde lucht…
Zilte getijden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 de zee verwacht mij vandaag
om mijn liefde te strelen
als ik haar daar naar toe draag
kunnen blonde lokken spelen
er kleeft zand aan mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd
op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net…