5397 resultaten.
verzinsel
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
636 het leven is eigenlijk maar een verzinsel
meer een grap van iemand
die duidelijk over de schreef ging
in tijd van donkere korte metten
geen gouden oogst, maar meer
een rijping van een leeg alfabet
de wereld als een terras in het discodonker
gesloten in haar sluitingstijd
het is onmogelijk om mij voor te stellen
wat hij eigenlijk beoogde…
Slijtageslag
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
466 Ontzagwekkend
heft hij zich op
die rots
één bonk trots
golvende schuimkoppen
doen zijn pralende
protsheid glimmen
maar nog groter is
zijn dreiging
aan de onderkant
onzichtbaar
of soms in schimmen
wanneer je
die grootheid
wil gaan beklimmen
alsof je steeds weer
tegen het
onderbewustzijn
opbotst
waarvan je dacht
dat het…
la vie comme un train sans destination
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
548 er gingen heel wat treinen voorbij
in mijn hoofd en voor m'n ogen
zoveel dat ik de tel ben kwijtgeraakt
af en toe op windstille dagen
hoor ik ze nog in de verte
het ingetogen bonken
de cadans van wielen die op weg
zijn naar bestemmingen in het duister
en altijd maar met de onrust
van reizigers die niet weten
wat hen te wachten staat…
twee zielen in liefde
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
741 twee zielen in liefde op weg
naar de liefde van je leven
jezelf in karmische relatie
weerloos in ontbloting
in de weergaloze kosmos
stralend in de essentie van wind
weerspiegelend in idealen van kracht
gestoffeerd in licht wat op goud lijkt
reizend binnen de grenzen van geelpaars
waarin de lege bladzijden…
Blootstelling
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
760 mijn woorden stel ik niet meer bloot
aan deze naamloze wereld
ik verslaap nu de poëzie
ruggelings in mijn gedachten
muze bladert niet meer met plezier
het zucht in het versmeltende licht
in vormen van geheim
gekwetst in oude levenskrachten
treft het argeloos mijn hart
het sterft als onkruid en
in paarse winden zal zij
verdwijnen…
uitzien naar morgen
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
884 ik schrijf over morgen
ben dat niet gewend
veelal passeert het verleden,
kort gelee of wat langer,
kan ook gaan over het heden
doorgaans in gedachteloze woorden
ik heb wat in mij bruist zelden gemeden
maar nu dan het ongewisse
het uitschuiven van mijn voelende hengel
het in optima forma vooruit doen gissen
helaas dan ook wat ik na een…
Het betrekkelijke
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
677 Het Betrekkelijke van het bestaan
En wandelend over die weg
In een afgebakende visuele cirkel
Ziet men dat alle begin het einde is
En haalt het voorbije uitzicht u in
Met moeizame schreden koud en schraal
Komt de mens steeds dichter bij begin
Vertwijfeld is men heen en weer geslingerd
Ervaart zo de betrekkelijkheid van bestaan
Dan ziet…
ansicht van weemoed
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
621 er hing een damp van mistroostigheid
over het water waardoor het zicht
beperkt bleef tot halverwege mijn weerzin
wij bevonden ons aan de kust van weemoed
daar waar tranen van eeuwen zich
hebben verzameld in een onpeilbaar diep
met zilte smaak op de lippen
als een soort van heimwee naar vervlogen leed...
daar op het strand van weemoed…
Weerbarstigheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
413 ik weet dat
water me zal dragen
als ik mee ga
met golvende slagen
geen gespartel
van ik worstel en kom
boven maar je overgeven
aan de stroom van leven
dat wind mij niet
gaat snijden op de hoek
als ik rustig laveer kust
hij mij met koude snoet
zacht koestert zomerzon
de nog winters witte huid
die zonder smeren en keren
al snel…
De Kern
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
822 Aan de binnenzijde droom je niet
er is geen donker licht niets kleurt
alles daar is zonder beelden
los of houvast geen tussenbeide
Hier is de kiem, zaad van het ontstaan
de oorspronkelijkheid van ontspringen
zomer, winter, herfst, lente zo
zo van alle dagen stroomt leegte vol
Uit alles tot niets, komen wij tot gaan
in visa versa dromen…
Een schuilplaats
gedicht
2.6 met 25 stemmen
10.442 Ik prevelde zonder geluk op straat
maar wat. Niemand nam er notie van.
Zwijgend hield ik mij op in een portiek.
Heel waardevol dat alles overgaat.
Trams dreunden langs. Ergens schreeuwde een man.
Uit een luidspreker schalde dansmuziek.
Waarvan ontdaan en zorgen om welk lot?
Conclusie noch ontraadseling. En hopen
doen we toch zeer vergeefs…
Als creatie
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
464 ik formuleer
rangschik woorden
in mijn geest
dit proces
geeft mij een beeld
dat ik wil overdragen
nog schragen
imperfecties de
onafgewerkte staat
een model om
zo te kleden dat
het opzien baart
de aandacht vraagt
publiek het
beeld kan geven
dat ik als creatie
al in mijn geest
heb bijgeschreven…
jij...
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.655 jij bent
mijn jij
jij hebt deuren geopend
of toch ramen
een tijdloos gevoel
wat ben jij sprankelend
rustig
wat een rust
levend op een uniek ritme
wauw
wat een reis
ik ben ingestapt
ben reizende
dit mooie gevoel
slaat diep naar binnen
geeft mij daar een warm stralend licht
jij
ongelooflijk
dat jij mijn jij bent
dat…
Veranderlijk
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
895 En al achteruitlopend die berg op
Die berg van principes
Draaide de wind
En ik
Ik draaide mee…
koud kind
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
588 in verlangen naar de bergen
- om het even waar -
zie ik kille rotsen staan
die naakte stenen baren
door de hete zon, vrieskou
en het snijdend water.
aan hun koude tenen
op de hellende morene
nader ik schuchter een boreling
en klop voorzichtig aan.
hij opent zijn stenen bemanteling
zo kan ik binnengaan.
wat ik vind is een verloren kind…
Even een pauze
netgedicht
4.2 met 29 stemmen
1.630 Even een pauze en weten dat je leeft,
want doorheen alle drukte zou je dat vergeten:
wat zijn we dwazen en maar goed dat we kunnen
ademhalen zonder dat we daaraan moeten denken.
Weer staat het voorjaar te wenken
en de krokussen zijn al uitgebloeid
maar de lente trekt zich daar niets van aan
en doet ons zonder meer verstaan
dat alles weer…
Alle scepsis
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
511 ik heb de ramen
stevig gesloten
wil alleen nog
het geluid van boven in
mijn ontvankelijke geest
alle scepsis
over religieuze zaken
heb ik overboord gezet
het negatief stramien
was al vroeg aangelegd
hebben is voor mij
geen optie meer
wij komen zonder iets
het levenslange vergaren
eindigt zonder het gespaarde
besef eindelijk…
Een broertje dood hebben
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
757 Het lijkt wel mode
om te sterven in het niets
ik lees van zelfmoord en moord
het leven steeds meer verdoofd.
Het idee, we stappen er maar uit
kan er bij mij nog steeds niet in
en ook; we leggen hem maar om
daarvan zie ik nog steeds niet de zin.
Woorden die mij te binnen schieten
zoals liefde, vreugde en rijkdom
lijken in de wereld van…
Zomaar een zondagavond
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
724 Zomaar een zondagavond, maar met teer lentegroen,
met vogels die zich laten horen en zien,
met mensen die dankbaar zijn om de zon
en die mekaar groeten.
Maar ook het weten dat onze bovenbuurman te jong
gestorven is en dat zijn vrouw nu treurt en
eigenlijk helemaal niet meer weet hoe nu verder.
Zomaar een zondagavond en het besef dat het…
Diminuendo
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
911 Stilaan gaan de harde dingen weerom wijken
en komt het tere licht en groen eraan;
de zoete klanken in de zomereiken,
ze doen de harten andere wegen gaan.
Zo graag wil ik met open handen leven,
maar 'k sluit ze telkens weer om wat kwaad geld;
wat is het toch dat onze ziel doet beven
alsof de beste dingen zijn geteld?
De beste dingen worden…
beeldvorming
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
820 er is geen keerzijde van de medaille
zij is de leegte in mijn gedachtegoed
de ommezijde komt mij niet eerlijker over
mijn beeldvorming beschreven in het nu
is de realiteit van de dag
waarom zal ik dan keren
mijn toekomst staat open
waarom dan de ontmaagding
van die andere zijde
gedane zaken nemen toch geen keer
mijn dingen zijn grijpbaar…
weerspiegeling
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.453 de ziel
spiegelt
de werkelijkheid
helderder
dan wij er
oog
voor hebben…
Pure rust
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
538 in de chaos en hectiek
vandaag zie ik een sarcofaag
die pure rust uitstraalt
bij afwezigheid van tijd
door millennia gekleurd
met trotse zelfverzekerdheid
zijn is zo in stand gebleven
met alle exhibities
uit een rijk vroeger leven
het hebben is vergaan
in strijd en dwaze oorlogen
waarvan de zin ons is ontschoten
wie zijn we nog…
Mantel van Gaia
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
1.451 Ochtendnevel voorspelt zomers ballet
insekten verzilverd door zonnestralen
dansen verhalen in vreemde talen
vormen een wereldomspannend net.
In zonnestralen schittert hemelsbreed
ijle wereld barstensvol klein leven
zwaarder dan mensen en dieren wegen
mantel van Gaia, godin der planeet.
De zon schuift weg achter een bomenrij
diffuus licht…
Vogelwichelarij
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
839 Het gaat niet alleen om het Woord
maar ook hoe men het verpakt
Een jasje aan, een stropdas om
gezicht beheerst en geen gelach
Een glimlach kan nog net
als je alles van tevoren weet
kom je het huis niet meer uit
Alles eindigt als een opgedirkte
koude kip of verbrandt
heel zachtjes in het Vagevuur…
De Zucht naar Onwetendheid
poëzie
4.7 met 3 stemmen
2.247 I
Ach! niet meer lijden in al ons gedachten!
We zijn zo laf van 't onbereikend trachten,
we zijn 't ‘bijna’ van alles toch zo moe!
Ons dromen zijn we moe, en 't kwade en 't goede
zo moe! en al ons nutteloos gedoe,
en àlles, - en ons onmacht zijn we moede!
- Arm knaapjes in een woud, heel ver van 't huis,
die schreien om 't ontrustend…
Wie zwijgt
gedicht
2.9 met 35 stemmen
23.593 Een schreeuw, wat bloed,
onrecht wordt geboren.
Ik sta erbij, ik kijk ernaar,
wikkel het in toegeeflijkheid en wollig stilzwijgen,
was mijn handen
en leg het weg,
en onrecht slaapt, onrecht groeit,
onrecht huilt tranen met modder in de maneschijn -
nóg is onrecht tamelijk klein.
-------------------------------
uit: 'Wie A zegt´,…
Overgang
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
879 Ik herinner mij nog goed
de dag dat ik een vlinder was.
Een eendagsvlinder
op een witte roos.
Ogen op de zon gericht
was ik verblind en zag
de dood niet komen.
Ontstegen aan mijn lichaam
nog even een vluchtige mensenhand,
die mij het leven had ontnomen.
Toen ik terug mocht komen
koos ik de kracht van zijn zoon.…
De gretigheid waarmee we leven
netgedicht
4.1 met 34 stemmen
839 De gretigheid waarmee we leven
doet vaak de ogen sluiten voor verdriet
dat we helaas niet kunnen minderen
maar dat ons hart ook vaak niet ziet.
We zijn zo druk benomen door de zorgen
die elke dag weer op ons neergestreken zijn
dat we onszelf en anderen niet laten leven
en niet gevoelig zijn soms voor de pijn
die ieder mensenhart moet dragen…
Stroompje
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.499 Een ruisende waterval
voert in de ochtend
zonneschijn met zich mee
drinkt samen met de beek
in de middaguren met z'n twee
een kopje algenthee.
En in de nacht het maanlicht
de waterschubben glanzen laat
gaan ze samen op de loop
langs bies en gele lis
onbelangrijk hoe groot
of klein het stroompje is.…