3244 resultaten.
Strand
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
943 Gouden haar
geborsteld door wind en water
gewassen door bruisend schuim
dansend in de storm
koesterend in de zon
lonkend met je gele lokken
bemind door kinderen
blauwe golven verlangen
strelen je glanzende vacht
plukken aan je pronkende pruik
dwingen je door donkere diepten
door paarse poelen verblind
en laten je nimmer
met rust…
toen de vloed haar eb gedoogde
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
830 ik zie je wenken
dan je rug
je glimlach draait
het beeld weer terug van
langzaam nader komen
we hadden alle tijd
minuten opgevrijd
tot eeuwigdurende
momenten van stil
genieten met elkaar
je zong het
kabbelen van golven
bruiste branding
in de volle maan, liet
je gaan op de getijden
ik kwam je nader
in het gele licht dat…
Met Gesloten Ogen
hartenkreet
3.6 met 16 stemmen
2.350 Met ogen gesloten
keer ik terug in mezelf
luisterend naar romantische klanken
ben ik van de wereld afgesloten
Heen en weer wiegend
Op de golven van de muziek
ben ik in een andere wereld,
wereld van de romantiek...…
Zee
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
959 'k Wil alleen zijn met de golven.
'k Wil alleen zijn met de lucht.
'k Wil luisteren naar mijn adem.
Ik wil luisteren naar mijn zucht.
Ik wil luisteren naar mijn zwijgen
daarna zal ik verder gaan,
en de zee - ik weet het zeker -
zal mijn zwijgen wel verstaan!…
Een engel gezien
netgedicht
3.5 met 214 stemmen
31.527 In kleurig blauwe golven
als een laken toegedekt
In een veilige haven
voor het juiste effect
Als een vogel in het water
zweef ik als een vis
Ondersteboven
nu voel ik hoe dat is
Ogen dicht geknepen
een eindeloze droom
Lange flarden mist
gaan op in onzichtbare stoom
Onder water gezien
een mooie zeemeermin
Door wolken…
Fibromyalgie
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.828 Onbegrip en woede overmeesteren mij
in golven van onmeetbare pijn.
Ik ga op in dit vreselijke getij
het vreet aan al mijn energie,
en het ontneemt me mijn 'zijn',
mijn hel op aarde 'fibromyalgie'.…
Wacht op mij .....
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.090 Zwijgend staat zij aan de rand van het meer
waar rimpelloos wateroppervlak verdronken
zinnen laat verdwijnen in bodemloze klanken
verankerd in het uiteindelijke weten
Verloren in het lege nachtelijke niets
terwijl het duister tranen naar de morgen stroomt
overspoelen hete golven woordloos verlangen
naar het onbegrensde van het minnen
Fluisterend…
In zee
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
940 Ik zwem met mes en vork maar kan niet staan
de huidige symbolen dompelen
de middelen ook onder elke traan
die over gewassen handen mompelen
Zo zoek ik oude relikwieën en
beschouw van wijze ketters’ middelpunt
geheime geesteskind’ren en herken
de golven nu nog niet aan mij gegund
Ik zie de beker ruim gevuld met gif
de prediking van vrijheid…
ik beitel je tot vrouw
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.097 ik ben jouw beeld
aan het houwen
uit de ruwe rots
die jij eens was
zag de branding waar
de golven aan je vraten
het strand waar jij in onbegrip
en stilte bent verzand
ik weet je wispelturig
vurig als je door mijn handen gaat
ik moest je splijten om naar de
aders in je hart te kunnen kijken
ik beitel je tot vrouw
polijs met liefde…
gedachten
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
2.055 lopend langs zee
diep verzonken in gedachten
hoge golven
intens verdriet
verloren
niet meer kunnen denken
dromend over wat is geleden
hopen voor later
jij komt me tegemoet
met je handen in je zak
tranen rollen over je wang
je hebt spijt zeg je
vergeven
tranen van blijdschap
de zee komt tot rust
we lopen zachtjes door
we zijn…
En vond het kind
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
875 ik speelde wind
op strand
dook verfrissend
langs je huid
je hand verjoeg
wat korrels zand
in dat gebaar
was ik ook daar
waaide koelend langs
de warme plaatsen
daar waar ik na zand
jou zacht mocht raken
je dook met mij in zee
ik kuifde golven hoger
dan tevoren in mijn schuim
werd jij opnieuw geboren
ik speelde wind en
vond…
je blotevoetenman uit zee
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
817 woorden dansten geesten
als spoken die fataal
mijn lot beleefden
nu ben ik hier
de zon is vreemd
wolken niet geéigend
rotsen zijn de horizon
die nu mijn heden schrijven
ik dwaal daar in
de hoop een glimp
van je te zien maar weet
de afstand tussen beiden
meet weer veel te kort misschien
ik wil je kussen, samen
zullen we de golven…
geen verval
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
79 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
geen verval
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
686 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
In duizend vluchten
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
904 meeuwen stijgen op
in duizend vluchten
van tongen
wind roffelt
rusteloos op natte veren
het water slaat handen
tegen de vele zonden
van de dag
en wanneer het avondrood
zwart wordt in het uur
van dalende engelen
fluister ik
kom, kom naar hier
hijg de golven
heen en weer
herhaal de woorden
in het licht
maak mij tot…
Hoe een idyllisch strand in een slagveld kan veranderen
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
831 Over de golven klinken zuchten:
zacht spoelt het water om de kruin
van de zon, nu baden de luchten
in een gloed van kastanjebruin.
Ver in het oosten roffelt de nacht,
de maan rolt over het helmgras
en gespt zich in zijn borstkuras
gewapend voor de jacht.
Maar de lentezon duikt onder,
op zijn zeepaard, de dragonder!…
Phuket - een uur in zes Polaroids
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
760 18.20
Twee witte boten
deinen op de golven van de Andaman.
18.32
Twee roze boten gaan op
in de vlammen van de zonsondergang.
18.44
Op het zand wenken
donkere krabben het tij naar binnen.
18.56
Tussen rotsen en strand
schieten vissen schichtig heen en weer.
19.08
Als een rookpluim
verduisteren vleermuizen de gele maan.
19.20…
De zee
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
1.257 Maar de kou die deert mij niet,
de golven zullen mijn deken zijn.
Een deken waaraan geen einde lijkt te komen,
die verhult mijn zielenpijn.
En ik kijk vooruit
over mijn zoute deken, de zee
en als het koude water zich terug trekt
neemt het mijn zorgen mee.…
Kleur ze met doorzichtig
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
812 ik speel een glazen wereld
met beelden zichtbaar glas
ik meng ze met mijn dromen
die spiegelen in een plas
ze golven fascinerend
weerkaatsen echt het licht
de breuken komen later
als waarheid weer in zicht
kleur ze met doorzichtig
gevoel blijft transparant
droom de dagen heel voorzichtig
bang voor scherven in mijn hand
ik haat die…
De Engelse Sonnetten, 3. De val
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.206 De reizen, de zon, het strand,
de jungle, de bergen, de steden,
de klippen, de golven, de val.…
Zeelui
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
1.508 Hij stond aan de kant
en op de golven dobberde Marie
en hij riep maar: Stop!
Hou ze! Hou ze tegen!
Keilde stenen voor haar boeg.
Maar ja, wat wil je,
na zeven jaar windkracht tien
was haar ankerketting geknapt,
zwaar aangetast door roest.
Daar dreef ze verder weg
even ontroerd als blij.…
Eiland
hartenkreet
4.6 met 63 stemmen
2.229 Wie brengt het terug
naar tederheid
en knuffelt zacht tot
vergetelheid
De golven omarmen
de weerbastige palmen
afgebroken
afgeknapt
Het strand van het eiland
doorwoeld en weggespoeld
geen leven meer
verdronken in afkeer.
Steeds verder
jaagt de storm voort
een smekende bede
niet gehoord.
Het eiland blijft achter
leeg…
Ik was ooit orkaan
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
716 land en erf
van ongerechtigheden in
mijn spoor van pas verleden
nog razen wolken
langs het zwerk
verregen ik het
klokkenluiden van de kerk
maar mijn werk is gedaan
de schade lijkt beperkt
leg mij langzaamaan te ruste
laat winden nog wat zuchten
ik was ooit orkaan maar in
het wilde waterspelen op
de oceaan ben ik door woeste
golven…
de warmte van jouw zuiden
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.110 vannacht droeg jij mij
in luwte van je duinen
het zoete zand van het verlangen
omarmde ons lijf
toen jij me bedde in
het glinsteren van jouw schaduw
die maanomspoeld
de wereld daar herschreef
jij sierde mij de huid
met ’t strelen van de golven
totdat jouw vloed
zich op mijn stranden brak
jij roesde mij met lippenzout
en op de vleugels…
Dorstige lippen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.131 De wolvin in haar
Gaf kracht en sloeg
Beschermend
Een warme mantel
Om haar koude lichaam
De adelaar gaf haar vleugels
In spanwijdte en liefde
Zij koos de vrijheid
Van de horizon
Wijl haar schaduw
Haviksogen opsloeg
Vloog zij sneller dan
Het fluisteren van de wind
Door de wolken
Over de zee
En belandde in de golven
Van de hartstocht…
geluiden van de ziel
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
993 een ervaren
waar jij was, waar ik was
met de ogen dicht
een geklop
op de binnendeur als zacht
zeegeruis, wachtend
tot druppels
de eerste golven zouden opheffen
ver boven de impasse uit
een boom, voltooid
in duingedachten, getuigde
van taal
en ontpopte stilte
tussen de warme trouw
van woorden, opengeschud
door herkennende…
Glimlacht volop zomer
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
955 de teevee staat ongezien
geluidt als radio het
internet pingelt wat mee
ben voor even
op een andere hoogte
kijk van boven naar de zee
uit het grijs van golven
kom jij langzaam weer aan strand
ik neem zacht je natte hand
je glimlacht volop zomer
druppels spatten van je warm gezicht
ik wist dat je zou komen
voelde lente in de duinen…
was ik een schip
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
1.268 Was ik een schip
Dan joeg ik door de golven
Metershoog doorboorde ik de witte kragen
Met welbehagen
en met stormachtig geweld
Mijn masten zwiepten heen en weer
zoals in de oude filmen van weleer
Het is het spel dat wordt gespeeld
bij storm en tegenwind
onthouden dromen van een kind
Maar ik ben slechts een ouwe pont
en daarom vaar ik elke…
je huist in gewoonte
netgedicht
2.8 met 18 stemmen
2.189 in het gieren van
wind zal ik je horen
de lach van jouw kind
dat steeds wordt geboren
het bezweert alle golven
met muren van zand
graaft geulen met voeten
schept met verliezende hand
je huist in gewoonte
draagt sociaal als pak
niet als gegoten maar
vaak veel te strak
als je dan thuis komt
wieg je je kind
geeft het de vrijheid…
De zee
gedicht
3.1 met 31 stemmen
11.029 Maar nergens kun je dieper staren
dan in de spieren van de golven
en je een tijger van een kerel wanen
of met verdronkenen verkeren
die zingend op de bodem wonen.
De zee kent vele grijze dromen.
-----------------------------------
uit: 'Op het nachtslot', 1985.…