5005 resultaten.
hoop
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 de toevlucht hoop
is als een veertje
dat zit in de ziel
zonder woorden
is het een deuntje
dat nooit stopt
ook al stormt het
beeft de aarde
onder onze voeten
het houvast weg
het stopt ons niet
al is het donker
zwarter dan zwart
in vreemde tijden
die ons koud zijn
door het gemis
dat juist zo innig is
dat het grip welt
uit elke kruimel…
Ontmoeting
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.478 als ik zo naar je kijk
stellen je ogen vragen
je lippen bewegen op geluiden
in een onbekende taal
ik weet niet of zij op
mijn antwoord duiden
leven jij en ik
op ongelijke dagen
met ieder een eigen verhaal
*
je koude ijle vingers
grijpen mijn hand
wil je me voelen
of zoek jij nog naar jezelf
in de broze wereld
door…
Winter
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
709 Zo lang, zo koud en ied’re keer weer van die witte bende.
Wat was ik 't zat. Och man wat een ellende.
Dit hoop ik echt niet nog een keer weer mee te maken!
Dus mensen toe, probeer nou toch het tij te keren,
door steeds maar meer aan broeikasgas te produceren.…
Bloemetje in huis
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
715 En dat bloemetje krijgt van
ons mondjesmaat zijn water,
zo blijven wij een beetje warm
in dit koude theater.…
Pandemie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 Teruggebracht als populatie
Tot celdeling in de relatie
van dier tot dier
Gestuit in het plezier
om mens te zijn
zijn we niet meer
dan uitbraak
Wereldwijd
In het koude universum
zijn we verdacht
Worden we opnieuw
in kaart gebracht
Alles wat ons toebehoort
wordt twijfelachtig
is verstoord
Misschien hebben wij ontdekt
hoe de aarde…
Nog onbeschut
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
502 zie ze staan
onder de boom
nog onbeschut
onze lentedroom
het hoge blauw
strakt ijzig koud
maar roze ochtendlicht
kust al warm je gezicht
je lach ontwaakt
op het moment
dat ik vol liefde
jouw lippen raak
eindelijk voorjaar
in eerste kleur
en nieuwe geur
na de lange wintertijd…
Executie
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.059 Haar hoofd in een strop gevangen,
lichaam koud en blauw gestreeld.
Liefste dochter,
tergend traag,
met zand in je ogen,
lachend om kapotte hoeven:
je hoefde echt niet weg vannacht.
Liever dan verlaten,
liet ik de wereld je tranen zien.
Bij de stromen van Babel.…
Noorderlicht
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
791 Onder de jachtige wolken
sprong de wind voorbij, een
roofdier zonder hol, koud
en onvruchtbaar uit het
noorden, het verborg haar
aangezicht gevoed door
beide borsten, het vroeg
de tol in winterlicht, een
herinnering die binnendrijft
alsof er geen hoop meer was op
een schuilplaats voor geluk, de
onrust jagend in een wolvenpak
door…
Het meesterwerk.
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
748 Het penseel schrijft grote geschiedenis
En het is koud,
Nauwelijks nog voedsel,
Koortsend en rillend
Brengt de geest van het penseel
In ontbering
De juiste vormen aan.
Met half zichtbare blauwe vingers,
Bijna gevoelloos,
Valt het penseel na de laatste streek
In weken vuil.
Een verdubbelde hartslag
Voorspelt de grote toekomst.…
Ultieme vrijheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
564 ik heb nooit
als vogel gevlogen
die ultieme vrijheid gekend
wilde altijd wel
naar boven
beneden was ik gewend
draaien en keren
zweven en scheren
in tijdloze vlucht
duiken en stijgen
landen en krijsen
in koud warme lucht
geen auto of huis
maar een tak in de boom
‘s nachts een zorgeloze droom…
herinnering
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
697 het is koud
zelfs de vogels zwijgen
lintje op de revers
rood de klaproos
lichter dan het bloed
van hen die nooit
oud werden
zoals hij, nu broos
ogen vol trots
en verlies
het saluut weerklinkt
de muziek zwelt aan
de tijd versmelt
in de ogen van
gevallen kameraden
het wieken
van witte vleugels…
in heldere sporen
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
624 in heldere sporen
met het water tot aan de lippen
loop ik door de schiere zee
voel het zand tussen mijn tenen kruipen
de koude vlaag van onderstroom
die onzichtbaar en verraderlijk
mij zo nu en dan plagend onderuithaalt
schelpengolven tillen me weer
vanuit de cyclus van nacht en ontij
en geven me in gewichtsloosheid
-zo nietig als ik ben…
zotheid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 het gras in zomerkleed verkleurt
de dijk
aan één kant water, aan de ander
wast een plas wat witte vogelveren
en een oude zwaan
staat op de weg
haar borsten blootgelegd voor
kroost en warme handen
bij het komen en het gaan der tijd
weet ze, dat -haar zorg ten spijt- het gras
naar koude winters geurt…
Smeltende kristallen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 ik voelde
dat je ontdooide
hoe warmte je hart ontplooide
zag de
laatste vlokken vallen
sterven in smeltende kristallen
ogen helder door een klare lucht
je lach lengde de dagen
vogels vlogen in v-vorm terug
nam je koude hand
in het voorbij zijn van de winter
ontdekte lente op het land…
Tuin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
606 Ach laat me in mijn paradijs
De wereld buiten laat mij koud
Het gaat niet om wat goed wat fout
Maar hier te zijn in het weeld'rig groen
- de zoete geuren, zachte kleuren-
maakt kalm en wellicht wat wijs.
Ach laat me kijken naar de vogels
En luisteren naar hun gezang
Zo was het in het paradijs
Slechts schoonheid - niemand bang.…
't Nieuwjaar! Och! 't Is altijd 't oude
poëzie
4.0 met 2 stemmen
5.637 't is altijd 't oude:
zitten beven van de koude;
dan, deur slijk en moze gaan;
later, in de zonne braên;
als het zwijn zit in de kuipe,
't keerske brandt al in de puipe;
en, van zo de winter fluit,
't keerske is dood, en 't jaar is uit!
---------------------------------
uit: Jaarkrans (1893)…
Op grote hoogte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
491 jij hebt
de kracht
om alleen te groeien
te bloeien
op de richel
van een steile rots
wilt geen kleur en geur
met anderen delen
daarvoor ben jij te trots
maar in het vergezicht
van eenzaamheid
zijn de nachten koud
erbij horen
geeft aan het bestaan
toch iets vertrouwds
het is de prijs
die jij betaalt
als je op grote hoogte…
Scherpe sikkel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
493 De scherpe sikkel van de maan
verwondt een ieder die het waagt
zijn donkere zijde te doorgronden
wie zijn gespleten tong bekritiseert
is een prooi voor de puntige ster
die hij krachtig uitspuugt
naar de kinderen van de zon
een koude nieuwe maan
dreigt hen te verkillen
maar zij verlangen naar warmte
en zullen blijven bewegen
als eb…
Alma mater
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
529 Het was koud middernacht
gestommel in het hoenderhok
de knuppel, dacht ik
en schoot in mijn sloffen
tussen de dorpel en de deur
vloerde zich een strook licht
op de overloop, een zwarte jas
als molshoop op het tapijt
even verder een paar kisten
te groot voor mijn kleine meid
ik hoor haar hakken tikken
voorbij de tijd, ik slik.…
zucht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
493 begraaf me als dichter
maar niet als mens
de weg blijft open
met het blauw in de ogen en het
haar in de hens
in een koud en vochtig kamertje
kwam de leugen stand
kom je jezelf tegen
lang na de brand
geen bundel of roem
grootte tassen vol verhalen
noch een huis en poen
maar bevrijd van de poëtische zucht der doem…
uit: getuigenis van een vriend
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
506 al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden
koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht
het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt…
Uit de kale rots
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
738 mijn bloemen bloeien
stenen harten
gebeeldhouwd
uit de kale rots
ze zijn decor
voor al mijn smarten
de mannen
die ik heb gescoord
hun beelden staan
wat afgelegen
de hoofden fier
ze tonen trots
hun ogen hebben
nog dat koude
die mannen
hebben mij bekoord
scherpe randen
probeer ik
te polijsten
hun wreedheid
vijl ik bij
ruwheid…
Botox
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
577 Het verkleumde lopen
door historische koude.
Handschoenen weer
thuis gelaten. Vergeten
staat wel degelijk
in mijn woordenboek.
En ik denk aan jou.
Hoe jij leeft onder
mijn oude, warme
huid. Kou verdwijnt en
ik word tien jaar jonger.
Zolang jij bij me bent,
mijn lief,
hoef ik niet aan de Botox.…
nestwarmte
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
510 rond kale takken treurt
nog grijs, de winter versplintert licht
op koude muren zien de buren slechts
een armlengte rood
want binnen huist de broze dag
als kleinood aan de wand
voor deze kant geen kaarsvlam, die
mijn vergezicht vertaalt
het haalt niet, bij de zomer
ach
het haalt niet
bij de liefde, die mijn binnenkant
bepaalt…
Gaia's heling
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
412 mijn wandeling met de ongeziene
voerde mij naar een stilteplek
een verenkleed van oude pijn
bedekte mij als grauwe as
er was een kabbelend ven
omringd met kaal struweel
ik liep het koude water in
verliet het naakt en schoon
een aarzelende zonnestraal
droogde mij behoedzaam
ik kleedde mij met zacht groen mos
dat hart en lijf beschermt…
Hitte
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
517 Temperatuur daalt
als wolken met de zon spelen
en wind, een koude douche
of een duik in zee even verkoeling geeft
wat een verademing is voor velen
maar dan, als wolken verdwijnen
gaat de zon weer uitbundig schijnen
en slaat de hitte genadeloos toe
ik zeg dit niet om te klagen
maar hitte maakt loom en moe...…
de tijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
552 De wijzers ontbraken, en van evolutie was er geen sprake,
als nagerecht een glazen bol, met mijn leven in de hoofdrol, even koude rillingen, transparant en genuanceerd, ontwaakte ik bij het dessert beleerd.
verleden en heden werden samen gesmeden.
Wat is geweest wordt opgeslagen als snipperdagen,
wat nog moet komen verneem ik in men dromen. …
Lach
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
572 Als liefde satire blijkt te zijn,
als de hemel een donker woud is,
lach dan juist onder rouwende wilgen,
lach dan juist omdat het zo koud is.
Want het grootste gebaar van de liefde op haat
Is de glimlach, het schrille contrast dat ontstaat
dat ijzer ontdooit en het zonlicht laat stromen,
het leven ver schijnt en er warmte doet komen.…
Afscheid
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
622 De handjes werden koud en kil.
Hun glimlach versteende.
De adem verliet hun tere lijfje.
Zowel jongens of meisjes
verlieten het aardse leven.
Ze hadden nog veel kunnen beleven.…
het begon met een lach
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.439 ik doe niet meer mee,
schreef de lach,
de tanden hebben het koud gekregen.
het kwam nog tot een eind
toen het water, plat en hard, al onder het maanlicht lag,
als een hoofdstuk afgesloten.
-----------------------------
uit: 'Tirade', 419 -2007…