1857 resultaten.
Mijn engel, laat me los
hartenkreet
3.3 met 19 stemmen
2.414 bloeien
als schitterende bloemen
met allerlei
gekleurde blaadjes
van de regenboog
Wacht niet tot één
rozenblaadje zal vallen
Mijn engel, er zijn
honderden andere
witte rozenblaadjes
die wachten op jouw woord
Laat me gaan
en m'n eigen weg zoeken
Vliegend en dalend
en gevaar tegenmoet
Op mijn witte vleugels
zonder jouw op m'n schouders…
De ballade van ... (Geef vrede een kans)
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
937 Zij droeg om haar schouders ‘n Canon,
maakte foto’s van hoe het vroeger was.
Ze maakte foto’s ook van John Lennon,
toen ze de doodsangst in z’n ogen las.
En het kerfde diepe sporen in haar ziel,
ze wilde wel, maar kon ‘t niet verklaren.…
Kijk in je hart en je zult me zien
hartenkreet
1.7 met 31 stemmen
4.553 narigheid
Wat er ook gebeurd is, het is nu verleden tijd
Denk alsjeblieft niet dat ik wrok koester in mijn hart
Ik heb al mijn verdriet en haat begraven gisternacht
Het leven kan zo afgelopen zijn, zelfs voor iemand als jij
Ja, God’s boodschap is goed aangekomen bij mij
Mijn engel, wanneer verdriet je hart doorboort
Wanneer de last op je schouders…
Vaag verlies
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.918 Nu wens ik dat je over mijn schouder
gluurt naar de rijm op het wazig gras.…
Beroerte
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
4.593 Ik sla mijn arm
om haar onverwacht smalle schouders,
streel haar grijze haar.
Haar verwarde geest
klampt zich aan me vast.
Ze is zichzelf kwijt,
het leven klopt niet meer.
Waar woonde ze vroeger?
Waar is ze nu?
Hoe heet iedereen?
En wie is iedereen?
Haar hoofd is leeg en bang.
Ze verstopt zich in mijn armen.…
Kikkerconcert
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
717 De stoerste, allerluidste groene kwaker
heeft nu duidelijk beet en legt zijn
sterke, vliezen pootjes
teder maar dwingend om de schouders
van de mooiste froggie uit de sloot:
hij wil met haar naar bed...…
Dodenlied
gedicht
2.2 met 43 stemmen
33.666 Artritis
in de schouder. Vlug naar huis.
Een hoorspel op de radio in de woonkamer. Niemand luistert.
De hitparade. Anti-rimpelcrème. Een rozenkrans in de lade.
---------------------------------------------
uit: 'Dwangbuis van Houdini', 1998.…
Transformatie van een nachtvlinder
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.404 Als de milde voorjaarszon
weer voorzichtig schijnen gaat
verschijnt een kleurrijke dagvlinder
vliegend in de richting van de zon
op zoek naar onvervulde wensen
en het zoet van verse nectar
Weer verschijnt de boogschutter
richt zijn pijlen op haar lot
maar sierlijk fladderend
ontwijkt zij alle scherpe pijlen
strijkt neer op de harde schouder…
Tussen toen en nu
hartenkreet
3.9 met 28 stemmen
2.057 Het is om het even
Maar zo waardevol
Anders dan voorheen
Jouw pijn mijn pijn
Woorden onze woorden
Gedragen door de zee
Vervlogen langs baaien
Samen uren slenteren
Voeten vol met blaren
Maar het deert niet
Je schouder geeft troost
Veilig in jouw warmte
De golven die deinen
In het ritme van rust
We voelen ons goed
Samen met de stilte
Je…
Horizon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
821 licht is ligt zij daar
aan de einder is het dat ik haar ontwaar
telkens op haar vaste plek
op gepaste afstand
van mij neergezet
als een regenboog onbereikbaar
onbestaanbaar
het maakt niet uit
hoe dichtbij je komt
ze schuift altijd vooruit
en maakt dat verlangen
nooit verstomt
Hoe ver durf je te kijken
hoe hoog durf je te staan
op schouders…
Rotterdam CS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.051 tegen de drukte
Twee hoertjes die hem uit zijn haast wegrukten
Laten de forens secondenlang staan
Ze loeren daarna met schuine blikken
Naar een Surinamer die staat te dealen
In een gevouwen krant, twee smachtende zielen
Naar stuff, een shot of naar een stick
Op de trap van de metro ligt een knaap
Opgerold, zijn haar woest over zijn schouders…
Te Scheveningen
poëzie
2.6 met 13 stemmen
2.143 Doch voor het nog uit werd geworpen,
Daar plaste al een jongen naar boord,
Zijn broertje, te paard op zijn schouders,
Die droeg hij in zee met zich voort.
't Klein ventje met fladderende haren
Nam 't mutsje af van broer, die hem droeg.
Hij wenkte, hij wuifde naar vader,
Die lachend hem wachtte op de boeg.…
Moeder Aarde en de mens
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
656 nooit
die zich weer zal oprichten
en verder gaan het eigen pad
dat leven heet
hier vind je wat
daar laat je wat
altijd zijn er vrienden
als mooie bloemen
ze verwarmen hart en ziel
koele beekjes
om je te verfrissen
of je bezeerde voeten
in te wassen
zoetigheid is er wat smeltend
op je tong vertroosting biedt
als een warme arm om je schouder…
er zijn dagen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
546 van nature ben je stil, stiller dan ik
dagelijks het onmogelijke van je vraag
de waarheid ligt voor het grijpen
- het moet wel fout gaan -
maar m'n handen knoop ik veilig op m'n rug
de uiteinden van een pijn totdat ik heel lijk
schouders en heupen verzetten zich
schokkend en draaiend, er zijn dagen
dat ik m'n lippen geloof…
RELIQARIUM
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
628 Ik knik naar Batseba en wuif naar Delilah
Totdat het aloude CHANGEZ klinkt
Een engel met kroon op mijn schouder tikt
Voor ik de zaal verlaat, vang ik de lege blik
Van Vanitas, zij is altijd van de partij
Eenmaal buiten, geen koets, geen glazen muiltje
Maar Hispeed en snowboots en een nabeeld
Van twee open, stenen handen, een kosmische…
"Duikelaartje"
hartenkreet
4.1 met 18 stemmen
735 Dus ik recht mijn schouders
en dep mijn wang,
kijk in zijn stralende ogen
en ben niet meer bang!
Ik hou van jou kanjertje ,
je mamsie .
(Na je scheiding in je oude thuis je kind verzorgen is zwaarder dan ik dacht.)…
ROUWREMEDIE
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.426 vrijheid
het grootste goed van ieder mens
je levens-basis-attitude
je eigen hersens
je eigen brein
van vreugde en verdriet
van vallen en opstaan
van verliezen en winnen
van verloren tot hervinden
en alle overige gradaties
daartussen, daarboven, daaronder, daarin
in jezelf, in je brein ligt
je eigen remedie voor rouw
die met kop en schouders…
Montparnasse
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
1.368 ik vroeg wat het
kostte, waar het bij bleef en bevend gluurde
ik nog lange tijd naar die inktvlekken, die
mij een povere ingang verschaften tot de
leefwereld van mijn dierbare vrienden,
maar ik probeerde het toch en ik stotterde
naar wildvreemde voorbijgangers, want ik wilde
dat zij ook een kijkje zouden nemen, maar ze
haalden hun schouders…
Overwinnen.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.061 Een last valt van je schouders of glijdt
er zeker vanaf.
Een schone lei reeds begonnen en jij hebt
alles weer overwonnen.…
FRANCISCUS EN DE VLAAMSE GAAI
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.521 Eens, tussen karekiet en kraai
Streek er een felle Vlaamse gaai
Op Sint Franciscus’ schouder neer
En schonk hem fier zijn schoonste veer
Franciscus blijkbaar erg vereerd
Had daags voordien wat Vlaams geleerd
En zei: ‘Ik dank u goede gaai!
Ik vind uw veer bijzonder fraai!’…
Gehandicapt kind, als ze vragen naar je...; een suggestie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
983 En met wat zelfspot en humor antwoord ik dan, Giulia's handje vasthoudend:
"Giulia doet het goed op school
ze zit bij mij in de klas
daar geef ik ook les
dagelijks
ze is bijster intelligent
en ook pragmatisch aangelegd
verbaal verrassend
en diepe gronden
in haar stilte
Ik heb haar een klas laten overslaan
ze steekt met kop en schouders…
De Hemel binnen handbereik
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
521 Lopend langs de polderwegen met aan beide zijden sloten
vol met lelies, wit en rood en op de oevers gele lissen
waarin karekieten wonen en een reiger loert op vissen
vallen lasten van mijn schouders. ‘k Voel me blij en onverdroten.…
Date in Urk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
465 Jouw gebogen schouders
torsen deemoedig het leven,
toch leek het even die middag
alsof onze levens verzoend,
vergleden, als leken ze
de wolkjes aan de hemel.…
het jaar verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
498 dwingt mij te ruiken, te kijken,
te luisteren en te proeven
het visionaire kind in mij
weet nog niet van wijken, doch
zonder zucht naar enig overtroeven
wel is mijn weg terug naar huis
om mij heen groeien, soms traag,
soms ook onverwacht snel
bomen naar de eindige top
ook zij gezegd; de waarheid vertelt
dat ik steeds meer alleen mijn schouders…
futiele beloftes van verandering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 gelijk
maar het is futiel
niets meer nul op het rekest dan verandering
in het karakter steken
de uitkomst sofistisch op hoepels
alsof je valse lucht kunt trekken
op de longen het ademen is geen cijferen
zijn wij niet interne monolieten, wel dan
Gij zijt gezegen hier in het bestaan
laat je armen dan ook maar hangen
zoals ze onder de schouders…
Après Noël
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
713 Gezellig was het kerstmaal gisteravond
na jaren zagen we elkaar eens weer
waren verbonden in pais en vrede
alle haat en nijd werd eindelijk bijgelegd
bij aankomst een zoen van Truus voor Mien
zwager Henk sloeg Jan ferm op de schouder
de familie was na zoveel jaren één
gisteravond bij thuiskomst
belde Truus nog eens met Mien
wat gezellig is…
Het vooral altijd maar ‘moeten’ van anderen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
897 tak
als een aap, een rode aap
in het oerwoud van moeten
ik moet dit nog
ik moet dat nog
ik moet zoveel
ik had gisteren
ik wil morgen
ik zal overmorgen
volgende week, maand, jaar
moeten, moeten, moeten
Als een aap in het oerwoud van moeten
slinger ik mij chaotisch ogend een weg
met ook het wegduwen van al die aapjes
welke op mijn schouders…
hou vol
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 en de chaos
de demonen ook
die ons maken wie wij zijn
ik zou verdwalen
als je mij verliet
jij sloot jezelf op
lag daar op de grond
toen ik de deur openbrak
je naar binnen trok ook
om je hartslag te voelen
je moet het gehoord hebben
mijn vertwijfeld schreeuwen
dat alsjeblieft smeekte
mij niet te verlaten
jouw hand en jouw schouder…
Vriendschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Vrienden op wiens schouders je kunt leunen.
Vrienden die je door dik en dun steunen.
Ook als er te kwade trouw over jou wordt gerept.
Een enkele keer denk je dat je vrienden hebt.
Vrienden die luisteren wanneer je door anderen
niet meer wordt gehoord.
Vrienden die jou geloven op jouw woord.…
De niet aflatende en wegblijvende pijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
587 Ze kijkt weg, als men dieper op het antwoord ingaat
het gaat best, we zien haar schouders zakken.
Pas, als we naast haar zitten, breekt ze
een zielig hoopje snikkend en wel
de tranen vloeien rijkelijk, nooit wist ik, zo stottert ze
dat verlies zo’n pijn kon doen!…