3326 resultaten.
speel met zwarte dolken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
754 een staf
de gouden pij
rozen in mijn haar
met wijds gebaar
schik ik de wereld
bloos me dan tot koningin
ontbied de roze wolken
dwing rivieren oeverloos
speel met zwarte dolken
geen land heb ik maar dromen
we juichen met de handen op elkaar
de schijn van goud zal spoedig komen
mijn straf is weer een horizon voorbij
het bloemenkleed…
hangt zwart zijn tranen aan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.101 basalt keert
oceanen
water schuimt
zijn woede weg
hangt zwart
zijn tranen aan
in springtij
dat in manenvloed
het water jaagt
op land
het strand
ontdaan van zand
toont zijn verdriet
aan woeste golven
die hun weg nog
ongestort vervolgen
van de branding
tot de horizon
witte kammen
deinen en
verdwijnen
als zij omslaan…
Windstil
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.347 Windstil, een zon die straalt
Kalm water, groen gefluister
Net of alles 'n beetje draalt
Wachten op stemmen in 't duister
Als de zon dan langzaam zakt
En lange schaduwen gaat trekken
De schemering je emoties pakt
Je geest zich aan de horizon wil strekken
Dan pas is alles tijdloos
Los van elke bestemming
Lijken dilemma's belangeloos…
muziek
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.678 Soms als een klaterende regenbui
of als een eindeloze horizon.
Muziek......
Carry…
als tijdlijnen in handen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
930 handen
geëtst door je
gedachtengoed
je ontlook
de aarde als
een kale rots
massa kartelde
met puntig trots
in ongenaakbaarheid
passeerde je
de eeuwenloze tijd
je bent nu broos
en zacht meegaand
in koude nachten
is je hardheid
langzaamaan gebarsten
een boom heeft je getroond
je voedt het groen en krijgt
ooit weer de horizon…
Kleurt in zacht pastel
netgedicht
2.8 met 15 stemmen
829 we laten stilte spreken
woorden blijven in gebreke
om te zeggen wat
we voelen voor elkaar
zinnen openen
pas diep van binnen
omdat het buiten
geen contact toelaat
jij kleurt in
zacht pastel mijn uren
ik blijf turen naar
jouw blauwe horizon
in ongebroken wit
penseel ik steeds je zit
handen kunnen je dromen maar
ik kan je niet…
Dancespecial
netgedicht
3.7 met 30 stemmen
1.762 tegen de felgekleurde horizon
dansen schaduwzwarte manen
zuiver gezang klinkt golvenhoog
zilte wind fluit spelend mee
ritmisch klinkt de passage
van lichtvoetige lange benen
volbloedig gestrekte spieren
glanzende schoonheid in cadans
natuurgeluiden volgevangen
laat hen dansen op het strand
majestueus figuren draaiend
zwarte paarden op…
Aan lager wal
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
913 in helder water
legden wij de kiel
bouwden ons schip
met sterke spanten
wisten van wanten
in zeewaardigzijn
lag nu eenmaal onze
ziel en zaligheid
wij zijn de horizon
voorbij gevaren er was
geen oceaan te groot maar
in de havens bleek het water
nog viezer dan een sloot
ik ben daar aan lager
wal geraakt gelukkig had
jij wel…
zonder begin zonder einde
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
666 laten wij samen
gezellig nutteloos
zonder begin-zonder einde
niet verder kijken
dan onze neus lang is
laten we leven
van vandaag tot morgen
met een vooruitzicht
van hooguit een meter
laten we lopen
door de stromende regen
water sijpelend
door gespreide vingers
laten we tot aan de horizon
van dag tot dag samen genieten
wat daarachter…
Onzeker
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
956 Dat raak je niet snel kwijt
Afhankelijk zijn van anderen
Niet zelf kunnen sturen
Onzekerheid die aan je knaagt
Als het langer blijkt te duren
Gelukkig is het tijdelijk
Hou ik mezelf steeds voor
Voorlopig moet het dan maar zo
En draait de molen door
Uiteindelijk komt het toch wel goed
Als akkers zijn ontgonnen
Veraf gloeit zacht mijn horizon…
Klotsend gemoed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.711 Mijn klotsend gemoed
Lukt het niet
Te klimmen over de horizon
En vat te krijgen
Op het woordenboek van
Deze geërfde ziekte.
De zoutige substanties
Botsen met de zuiverheid van
Gewoontes en tradities,
Laten mij geen keus.…
Vogels van de zee
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
941 vertel me niet
hoe ik moet dromen
of hoe de horizon beweegt
jij staat op een rots
en rolt een schaduw uit
over zee
ik zie meeuwen
in de verte
kon ik maar dichter, drijven
waar de wolken wachten, drinken
van de diepe gloed
geen golf raakt jou
of het licht dat tegen je gezicht
de dageraad zoekt
in de verte
vertel me niet…
waterval
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
841 die opbolt
doorheen de grillige darmen van een grot
naar de rand van het hoge rotsvlak
de trechter die zwelt en overhelt
de stroom is een glinsterende tong
die gruis en slijk loswoelt
haar bedding slijpt tot kruimels
ze tuimelen in de kloof
door een malende kolk verzwolgen
doorheen een dampend gordijn
overspant de regenboog de horizon…
Uitzichtloos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.217 langzaam bovengekomen
gooit hij zijn wilskracht
over de balk
uitgeredeneerd
de letters opgegeven
tot het maken van een woord
schijnt de opgedroogde horizon
door 't uitgekauwde spinnenrag
levenloos naar binnen
zuigt al het leven uit hem
als door de leegte omstrengeld
in 'n vage mist
draait z'n laatste peuk
neemt 'n stevige…
Is het nu zomer, is het nu herfst?
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
858 De geuren van verval en heimwee,
van niet te begrijpen vergankelijkheid
en toch toekomst en perspectief
versmelten met een vleugje romantiek
want niets is voorgoed afgelopen, gedaan,
niets zal oeverloos vergaan;
moeder aarde draagt haar kinderen
tot zij zelf kunnen lopen, praten
over wat er achter de horizon wordt vermoed;
zo is het goed…
Een stille zomerliefde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
684 De lucht een zwarte spreeuwenzee
Vlucht van zomermiddagschepen
Op windankers drijft met hen mee
Een geurend badpak met aardbeistrepen
Jouw granietporseleinen borsten
Lieten duizend en één nacht zweten
Mijn hunkerende lippen verdorsten
Tot een bleke wondanemoon
Nu zwieren gistervorsten aan de horizon
Zonder te vertrekken zal ook jij me verlaten…
Vluchtend zand
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
605 Geen goudkleurige akkers
met bloemgele korenaren
maar diepgebogen spijt
toen ’t spreken mij nog toebehoorde
in talen wereldwijds
het gezucht van falende duinen
en ’t zicht dat gelauwerd en tijdloos
de afstanden schiep werpt nu
stroken nevels met aan de randen
het stoffige vluchtend zand
zelfs het water krijt strepen
aan de horizon en…
Vertrouwen
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
736 Geef mij je hand
laten we samen
een brug bouwen
we leggen stenen neer
over de rivier
laten we voorzichtig
voetje voor voetje
er over heen gaan
het is wankel en glibberig
we houden elkaar in evenwicht
dan wacht daar aan de overkant
een nieuwe horizon
ga je mee……..…
Onstuimig hart
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
816 ze lieft de zee
de golvende hartstocht
de branding
die haar hart doet kloppen
haar bloed doet stromen
ze voelt de horizon
in onstuimig verlangen
zo lieft ze ook de soulmuziek
met tranen in haar ogen
kan ze luisteren
naar het timbre van diepe stemmen
het lokken van klanken
haar voeten dansen
haar handen vangen
de diepte
het ritme…
Watersnood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
995 De horizon is geen dorst
die ik zal kunnen lessen.
Strooi alle krachten murw
mok en mors scheutig energie
laai dan de laatste vuren op.
Ik zwem dit lijf aan flarden
steeds dieper het leven in.
De overkant is geen land
dat ik zal willen voelen.…
Voorbij de achterkant
hartenkreet
2.5 met 12 stemmen
1.045 In gedachten tover ik een lach
op zijn achterkant
Fantaseer ik een glooiende zon
zakkend achter de bomen aan de horizon
van een typisch stukje heideland
...Denk aan het mooie van een zeeuwse kustlijn
aan verse, nog onbelopen sneeuw op een schoolplein
Of aan: gewoon een blik op de stadslichten
vanuit het raam van de laatste trein
Want hoe…
Deel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.044 Langzaam maar zeker
zijn wij bezig
om terug te keren
huiswaarts zonder herinnering,
Van donker naar langer licht
vanuit open ruimtes gevlogen
een horizon wijst de weg
met op onze rug
een windroos geschilderd,
Zouden wij niet liever vergeten
en verder dwalen zonder diepe verhalenstof
met een dagelijks zweven langs maskers
die ons van alles…
Verzuring?
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
479 Open veld vol zuring, het
groene rood, het rode groen
de bittere smaak van toen,
bood ze me in alle wijdte,
de verte, de tijd in armen
verstrengelt, kon wat
haar verwijten, die weide
waar je de deugd in legt, in
de schoot van jeugd, een
smaak tot aan onze horizon,
een onvoorspelbaar hurken
in de wind van een ongelijke
bloeiwijze van beider…
Hun steile eindigheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
468 zag het landschap
in vaste lijnen bergen in
hun vaag verschijnen
beliep de paden
diep in dalen beklom
hun steile eindigheid
verloor de horizon
verdwaalde snel
in onherbergzaamheid
was mijn oriëntatie kwijt
in een wereld die
niet aan mijn voeten lag
probeerde op mijn
schreden terug te keren
accepteerde de vertrouwensbreuk…
droom me
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
835 droom me, laat mij schuilen
in stilte
onder je weidse vleugels
laat ruimte mij oplossen
wanneer ik val
zonder horizon, vrij van gedaante
om op zilveren oevers te ademen
een nest bouwen
zal ik
met tedere wolkjes en gouden zonlicht
voor jou
adem van mijn adem
roep mij niet meer
als schaduw van onvergankelijkheid
maar
draag me…
geschenk
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
560 met de rechterhand
schreef hij zijn verzen, angstvallig
de toekomst vermijdend
alsof
lijnen voorspelbaar waren
de linker bleef gesloten
voor de wind die met de bomen mee
langs het water huilde
herhaaldelijk onderstreepte hij
tot het punt waar een ouder wordende horizon
de regen wilde opvangen:
“als een zon breekt
tel ik de bloemblaadjes…
De waterproef
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Oneindig water
voert de ogen mee,
vroeger of later
naar verdekte oorden
achter de horizon
in verzwegen woorden,
land van Babylon.
Van verneveld water
dat als mist rondwaart
en in de lucht rust vindt,
of gewoon het water van de vaart
dat beide oevers verbindt.…
Het magnifieke vergezicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
584 ik wist het vlakke land
zee en openheid
polders en het eindeloze strand
ontdekte heuvels
en rustieke dalen op mijn
levensloop in jaren
botste tegen rotsen
bergen die met scherpe kammen
wolken snijden aan de horizon
zag ravijnen die het kleine
van de mens vergrootten door
de angst van het begraven zijn
ken het magnifieke vergezicht…
Onuitgesproken ontstaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 Geen verwachting meer
van woorden
oneindig
onuitgesproken
ligt de fragiele grens
ver weg aan de horizon
waar eens mijn leven begon
in pijn van eeuwige leugens
daar vermengde bloed
groep met groep
in onzeker onzichtbaar bestaan
hoe kan ik verder gaan
als wind niet meer ademt
in balans tussen dag en nacht
regen het zilte zout niet meer…
Vaardigheden in de tijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.037 Angst dominerend mijn horizon
In de jaren door de tijd
Te bang, te laat,
En daarna weer te veel spijt
Om het weerloos treffen
Jegens andermans chagrijn en nijd
Vaardigheden hier omtrent
Ontbraken in het geheel
Leren om niet bang te zijn
Voor het volwassen zandbakgedrag
Is een vaardigheid die
Voor mij maar heel langzaam went…