5008 resultaten.
Jij bent en ik ben
netgedicht
4.5 met 31 stemmen
1.803 zo geef je me
jouw leven
op de grenslijn
dichtbeschreven
liefde heeft te
vaak gestolen;
het meer dan alleen gekir
de kunst van samen slapen
nachten blijven vallen
op het binnenpad
naar stilte
de schemering
heen en weer
om het schreeuwen
te ontrafelen
zo geef je me
je ziel
door eenzaamheid
gesneden
en ik
ik wil slechts…
De nacht is zo stil
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.538 vanavond
zal ik het afscheid niet
schrijven
want alles wat jouw adem heeft
huilt overal met me mee
ik snijd het slapen
uit mijn armen, donker en doorheen
de nacht
houd je vast, tot
dicht bij mij
elk geluid
laat vlinders liggen, wit
en stil van schaduw
sta op, mijn lief
en kijk naar de maan
ik heb je licht
zo lief…
kersenzwart
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
961 je hield de maan vast
steeds later
en waar je stond, donker,
in je slaap van geloven
kraakte de dag, voor en na
net als de boom
die beverig zijn onsterflijkheid
wilde bewijzen
aan het bloesemmeisje
naast hem
met vroege kersen in haar haren
de nacht viel, zo ook de maan
en even was ik iets
meer
dan het ogenblik, een gestalte…
niet af
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
964 Je kan nog niet weggaan
Ik heb nog niet voor je gedanst
niet zacht zingend in slaap gesust
’s nachts stil voorgelezen
oud verdriet van je gezicht gekust
Je kan nog niet weggaan
Ik wou de zon met jou zien opgaan
de kans je te danken voor alles wat je gaf
we hadden nooit woorden, het voelt zo goed
je kan niet weggaan, het is nog niet af…
slechte gewoonte
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
984 ’t is weer avond en mijn bed krijst
voor de zoveelste dag op een rij
de trap wordt hoger rond twaalven
en een voetstap wordt een mijl
ik tel mijn doden
- de levenden zijn de deur uit-
sleep en sleur mijn voeten vooruit
want ik heb het mezelf beloofd
morgen ga ik vroeger slapen
morgen tel ik geen dood…
De vlam
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
990 Het tikken van de klok,
Je haar dat zijdezacht golft
langs het grijs aan mijn slapen.
Een vleug van geroezemoes
dat de stilte even doet bedaren.
Het ongeloof tart de waarheid
daagt het smeulend vuur
de nacht uit..…
Het stil bewegen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
483 ik heb de verte
nooit goed
in beeld gehad
er was altijd
een horizon
die leven gaf
het stil bewegen
voorkwam
een verder gaan
ik heb ooit op
het punt gestaan
om alles los te laten
zag mezelf slapen
tot ik bewoog
en wist dat dood
geen verte brengt
alleen leven ons een
echte einder schenkt…
Engelen
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.360 In de Bijbel staat geschreven,
Dat Gods Englen ons omzweven,
En bewaken in de nacht;
Dat geen boosheid ons kan hindren
En dat alle vrome kindren
Veilig slapen in hun wacht!…
Ritueel
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
568 ogen,
verzamelen beelden
het weten van meer
blijft een niet te stillen honger
wanneer de dag
laag hangt
stilaan rood tovert
wordt hemel aquarel
kom wat dichter
wiegend, smeltzacht
nacht wordt je reisgezel
droom je spel
slaap je groot
mijn kind,
de wereld wacht wel even..…
lieve Anna
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.348 heb jij ook soms nachten
dat de slaap niet wil komen
dat alles, zo onbelangrijk voorbij
blijft spoken
alles blijft malen in schaduwen
op het behang
heb jij dat ook Anna en ben je
ook bang
dat er geen vrede valt te ontdekken
in de vlekken op het plafond
hoor jij het zuchten
treden kraken
lieve Anna soms is een ochtend
niet eens meer…
uit
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.387 ik zou eigenlijk niet met ik moeten beginnen
maar het klinkt zo lekker in de zinnen
ik zag dat
ik als wat
begon strak
nu terug naar af
naar de steen die ik was
zweven rond en rond
het was ik
waar alles opnieuw begon
waar meren stil liggen
bomen mee zingen
in een vloedgolf van rust
slaap zacht
schrijf ik
en rust wat
uit…
Naar binnen gericht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
491 zie je ontwaken
uit de wanorde
van dromend slapen
ogen verschrikt
blikken nog steeds
naar binnen gericht
vingers ontspannen
in laten gaan van chaos
zonder aanwijsbare naam
tot je lach
alles breekt en jij
je weer bij de mensen weet
intens voelt het leven
na weggeëbde angst
de dag is nu op zijn langst…
Droombeeld
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
493 Ben nog even
langs m'n levenstuin gelopen
meewarig licht ontdaan
het hoofd geschud
en voel me minder treurig
als toen ik er nog woonde
was dat de droom
of verschoon ik nu
een dubbel leven
waak over mij
ga met me slapen
totdat er bossen blijheid fleuren
en je wintertuin
groeizaam wakkert
zonder deze droom te storen.…
Bijna maandag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
769 De zondag is aan mij voorbijgegaan
Vlug ging zij zonder vaarwel
Onrustig lig ik voor het slapen
Af te wegen wat ik niet heb gedaan
Zoveel mogelijke zaken te bepraten
Alleen mijn ziel onder het deken
Geeft U mij eens wat aan
Zo is mijn bed te verlaten
Graag had ik iemand ontmoet
Op de fiets richting het niets
Een wisseling van de ware…
Mijn stil verdriet.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.143 Ik voel mij een drenkeling die
zich vast klampt in zijn wanhoop aan
het wrakhout van herinneringen
als een sluipmoordenaar sluip
jij telkens mijn leven weer binnen
ieder jaar beleef ik
weer die strijd om
te overleven
tranen ze vergezellen
mij in mijn slaap
zolang mijn mond
gesloten blijft
-blijft jouw leven voor mij bestaan…
Hoeveel
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
512 Hoeveel schepen
zal ik tellen
Hoeveel dagen
zal ik slijten
Hoeveel strepen
zal ik zetten
Hoeveel stenen
zal ik voelen
Hoeveel bergen
zal ik zien
Hoeveel nachten
zal ik slapen
Hoeveel maskers
zal ik dragen
Hoeveel landkaarten
zal ik lezen
Hoeveel woorden
zal ik vinden
Hoeveel witregels
zal ik zwijgen
om te vinden?…
Op de dood van Leentje
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.430 [een uur na hare geboorte, met hare moeder overleden]
Leentje, ontwaakt van ’t lange slapen,
Wierp een blikje om zich heen,
Zag, dat hier niets was te rapen
Dan ellende en droef geween.
Leentje sloot haar schuldloze ogen;
’t Sterven was voor haar gewin,
Ze is toen juichende gevlogen,
Moeder na, ten hemel in.…
Herders en hun vuur
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.186 helder staat de ster
en zo dichtbij
nog frank en vrij als toen
een klare nacht
de stal bepluisd
met wol van schapen
die buiten slapen
winters aangekleed
naast herders en hun vuur
de schreeuw
van het geboorteuur
klinkt weer universeel
het hemelse geluid
brengt liefde en de wereld
hopelijk iets vooruit…
RUSTELOOS
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
702 eenzaam zijn
Echt eenzaam
Een straf
Of juist een zegen
Mij voelt het als een straf
Ik kan er niet goed tegen
Ik haat het echt
Het doelloos dwalen
Het zwerven in mijn huis
De nutteloze uren
Dat eeuwige gehang
En het staren naar de buis
Ik haat de stiltes die er zijn
Het kille internet
Maar het ergst haat ik
dat rotgevoel
Als ik alleen slaap…
Bittergarnituur
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
404 Ik vroeg
het raam om vergezichten
tussen lamento en bittergaar
er is geen ontwaken
geen opstaan, geen vlucht
uit de dodengalerij op
de rug van roemloze slaap…
Moeder
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.176 mij
ik leun in haar
de gebaren die ze maakt
haar ogen en de wind er omheen
ze leert me het leven
en de dingen die gebeurd zijn
hoe je moet vliegen en een deken legt
om het ene, dan weer het andere
ze zegt het me met handen
vooruit in tijd
handen die ze achterlaat
op een stoel, door het raam
in een bloem of een echo waardoor ik slaap…
In diepste donkerblauw
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
675 mag ik dalen
in jou verdwalen
voordat de laatste
kus ons slapen sust
we vlogen samen
jij vitaal in
diepste donkerblauw
zo wolkenvrij
je ging hoger
dan je veren
konden dragen
ik relativeerde
kwam je halen
in dalen verloor
ik ook de enig
laatste wilde veer…
droge ogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 ik schrok niet meer
daarvoor was dit te algemeen
zoals een strakgesneden pak
beheerst, met mate
ik ontweek uit jouw aanwezigheid
liet me verstillen zonder
luisterend oor
was overbodig in ruime zin
dacht aan dronken nachten
uitgestelde overmoed
een rusteloos lichaam voor
het slapen gaan
er bleef een ontkenning
een spiegeling…
Kroos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
439 iedere nieuwe eenling
bobbelt een druppel
oppervlak groen
kroos dat langzaam uitdijt
het water toedekt
met een dun lakentje plant
alsof het zegt, doe maar
even niet zo vloeibaar
ik verstop je
zet je kabbels stil
probeer wat te slapen
dan houd ik de wacht
als een verlaten stukje land…
onzekerheid
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
690 je wilt het niet geloven
wat ik allemaal wel voel
kan er echt niet slapen van
ik denk altijd en ik woel
mijn hart is droef en triest
onzekerheid heerst in mijn borst
ik ren en loop maar raak niet los
geen honger maar wel veel dorst
wat trillend op mijn benen
sta ik hier nu voor jou
met tranen in mijn ogen
en ik schreeuw... ik hou van…
van toen en nu
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
601 we zagen hoe een blind
vuur hem verbrijzelde
hoe de snelheid van zijn
vernietiging aan roofvogels
in duikvlucht evenaarde hoe
de vlammen en de dood als
vrienden dansten met elkaar
boven vouwt de lucht
zich open een baan
van licht valt op het
rusteloze graf van
de lange ijzeren slaap
we noemen je naam
weten wie je was…
Dansen
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
500 Dansend in de nacht
te lief, te mooi, te samen
ik heb hier lang op gewacht
klanken van liefde die ons over de vloer dragen
Jij had mij eerst veracht
maar nu dansen we tot in het einde der dagen
ik heb eeuwen aan je gedacht
iedereen zal blijven slapen
wees stil
wees zacht
we mogen niemand ontwaken…
Visjnoes cirkel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
77 Mijn dik wit bloot been
krom omhoog
het armvlees spierarm slap
middelvinger op de punt
van de grote teen, een cirkel
net gelukt contact met mezelf
Wat een gedoe en het moe
steeds meer het moe
van alles niet weten waar
met wie en wanneer maar
ergens ooit een keer-
punt ongemerkt voorbijgegaan…
vulkanen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Smelt het zand in je handen
geef de eilanden overvloed
verlang naar vuur
eer het struikgewas walmt
vulkanen in slaap vallen
onder de gordel ‘t ijzigste
die maan missende raket
of een gemaakte sweater
voor de leegte van de eilanden
de ander zijn ledematen
verbranden in de zichtlijn van
zo’n verreizende bron…
Morgenrood
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.174 Morgenrood klimt door ’t raam,
versiert mijn ochtendhoofd
door slaap nog verdoofd
nog niet bekwaam
om deze aubade te schatten,
nog van verstand beroofd,
onvoldoende gestoofd
om het te vatten.
Mijn hoofd verheldert stapje
voor stapje in de dag,
alsof een oud lapje
omgetoverd met een lach,
elk stapje voor stapje
tot nieuwe dag.…