11632 resultaten.
Hoog als een berg, diep als een rivier
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
659 als de zeearend boven het wad zweeft
en de sperwer uit het bos tevoorschijn schiet
klautert zij zonder klimtouw de hoogste berg op
als de albatros te pletter vliegt
en de kiekendief een kikker grijpt
ligt zij lethargisch dagenlang in bed
terwijl een leeuwerik de hemel bekleedt
en de kievit boven de polder buitelt
zingt zij op straat het…
een kleine eenzame vogel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
2.147 passer solitarius
vanmorgen voor het eerst monster ik
mijn makker om den brode:
mahonie glanzen de veren en een vleugje wit
na onze sobere communie hipt hij
het tafeltje af en vliegt
naar een hoge boog van walviskaken
daar zit dan op de nok een eremiet
hij tuurt de wadden af in duizend eeuwen
een streepje dichter bij de grote zon…
water
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.178 kom ik vandaan
water, weeënd water
water waar vloei je me heen
waar is het wonder
waar ik op wacht
water, ik voel me alleen
water, wassend water
water waarin ik mij baad
waar al mijn weerstand
weinig meer weegt
water, ik was mijn gewaad
water, welkom water
water waarmee het begon
wel door mijn wezen
was mij weer nieuw
water, ik waad…
Werelden
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
1.386 Zo diep schaamteloos
draagt het immer
ruisende rivierwater
het vernederde afval
langs mijn vergulde voeten
ik waad door vocht
van diep verdriet en timmer
met gebalde vuist
de luiken toe van de vazal
die schimpend weigert
het verre wezen te ontmoeten.…
(D)WaalWadden
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
436 't Wad. Een water van weelderig baden
Voor zeehond, vissen, krab en mossel
Van aangename stilte
't Geluid van de natuur
Meeuwen krijsen
Voedsel van 't veer
Op afgesproken tijden
Dag op dag en
Uur na uur
Waal. Rivier van heerlijk stromend water
Met schepen varend van west naar oost
Vice versa.…
Ik mijmer even mijn vriend
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
820 het slot
hebben gevonden is de koele dood
die jou zal raken in een plastic
omhulsel in het rood aanwezig
jij was een vriend, trouw en oprecht
doch het sterven nestelt
zich telkens in bij iedere geboorte
waarvan het bloot wordt bedekt
met de kille glans van de herfst
niet meer naar zee, of struinen
over het hoge land, het zout van de wad…
Kort verlangen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
447 in jouw stem gaat het water traag
van lip naar mond, maartgrijs in een
ijswitte monoloog je drinkt mij niet
maar maant me tot het verdwijnen
in mezelf
gisteren waren jouw zinnen nog de regen
vandaag spreken je woorden zon, de polder
leerde je lopen en het Wad bracht jou
het tij waar de ganzen snavelen aan je geur
de tred van wat komen…
Vlieland
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
1.675 Daar waar ik nooit jouw naam vergat
Met sporen op het schelpenpad
De boerenglop, het droge wad
En rozenbottelwegen
Daar vond ik wat ik nodig had
Veel meer nog hier, dan in de stad
Een stilte, die de zee verbrak
Naakt in de zon gelegen
Waar zeilboot met de vogels gaat
Mijn hart voor jou steeds over slaat
Waar lichtjes waken, 's avonds laat…
Broedermoord
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 Uitgelaten waden soldaten
Naar een onbewoond eiland
Door koraalachtig water
Waar glanzend en transparant
bontgekleurde vissen tronen
En wuivende zeeanemonen
Waar tussen lianen na het lege strand
libellenkluwen in de zonlichtbanen
Warrelend door elkaar darren
En apen met grote ogen
Hen schuchter aangapen
Vanuit het groene lover…
Droogtetoekomst visioen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
463 Staat het Iberisch schiereiland in brand
In warme extreem hete droge zomers
En zengt de koperen ploert het Baskenland
Nu teistert hij zelfs tropisch de Les Landes
Hier op de lage vogelrijke wadden
En in subtropisch hete deltalanden
Snikt 's zomers onweer,
kelders overstromen
Na hittepiek en droogteperioden
Een poldertoekomstvisie…
oester
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
704 hoe jij bent ontvreemd van schelp en zee
geraapt wordt van het wad, waar dolende
prielen jou voeden met het deels gezouten water
en scherpe messen je delen tot een tweedelig wezen
zelfs de meeuw onthecht jouw huis van
’t weke vlees waaruit je bent ontgonnen,
zijn snavel zonder vrees je snuit
bevuilt met harde halen van zijn kaken
verhalen…
in de boot genomen
gedicht
3.4 met 149 stemmen
19.720 haar naam bracht visioenen van het noorden
weidse meren en de grauwe luchten
stille en zo eenzame gehuchten
haast onverstaanbare gezongen woorden
torenklokken die zacht kaatsend beieren
ijs op de vaart, Abe op zijn noppen
spijkerharde tegendraadse koppen
klunen, skûtsje, wad en kievitseieren
met zwijgzaamheid als deugd en niet als kwelling…
Melancholie
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.794 Stap voor stap verloor ik de gewaden
van het leven zelf totdat ik, wegzonk
in het gevoel van het naakte waden
en in de poel van zelfbeklag verdronk.
Koude wens om het einde der dingen,
een schijngevoel van vredig slapen.
Mijn gebroken lied niet meer te zingen,
zelfs smekend om dit alles te verlaten.…
het standpunt van de VVD
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.264 wat moet ik met de waddenzee
daar zijn geen discotheken
er is geen enkel bruin café
(de stapper kan het shaken)
dus weg ermee, snel weg ermee
wat moet ik met de waddenzee
daar is alleen maar wad
het lijkt er niet op Saint Tropez
(je hebt er Moddergat?)…
Om jou
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
2.300 Om jou
waad ik mij ver
door veel te diepe wateren
en volg met schroom
de adem en de kronkelpaden
van je veel te warme bloed.
Om jou
bouw ik kastelen
in de tuinen van mijn dromen
en leef erin met jou
als ik de wereld ooit verlaat.…
Volle maan
poëzie
3.0 met 11 stemmen
2.983 In een stoet van grijze wolkenvlokken
Trekt de maan naar 't Zuiden, naar de zee:
Al wat jong is, voelt zich aangetrokken:
Vissermeisjes waden langzaam mee:
Voeten scheemren onder donkere rokken
En weerspieglen in de blanke ree!…
zie je me graag
netgedicht
3.5 met 27 stemmen
836 lieflijk zwaaiende halmen
en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals
ik liet me ruggelings vallen in je armen
en in de bunker waar poëzie
het verleden verschoof
vol vertrouwen, om dromen waar te maken
met die immer voortdurende vraag
je was meer dan hartstocht, meer dan herkenning
in het bed vol zachtgesponnen licht
nu waden…
als een asceet
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 het Wad graast op de eeuwige velden waar
de herfst zijn kraamzorg heeft neergelegd, haar
schoot schudt van schaamte nu ze naakt
haar naamloze leden tentoonspreidt
ergens raakt een voorspoedige dood de echo
die haar loodst en ik vlucht in mijn langste
adem - ooit
alles raakt doorzichtig in de grijze wolken
die als vruchtwater kleven aan…
dan uit het niets
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
430 de zomerschermen wijken
voor de wallen van herfst, mijn hart wil schreien, doch
nu mijn twijfel zich ontfermt over bijbelse
vaardigheden voel ik ruimte
het hoofd vol stemmen wordt lichtelijk
gedempt door de geur van koffie
de nacht ligt nog als een waas over de beweging
van het terras, ' k zie duiven vluchten voor mijn kat
terwijl het Wad…
Gebondenen
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.011 Wij, door het leed, in heur tuin,
Worden te sluimren gesust,
Schemer en bladeren bruin
Weven de wade onzer rust.
Soms komt de zon door het grauw,
Wind langs het lover gevleugd,
Dan snakt ons hart in het blauw
Mede te zweven met vreugd.…
Jouw naam in mijn rozen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
921 De zomer sterft – de bloemen treuren
in verlepte harten treur ik nu om jou
je hoeft mijn bloemen niet meer, om je op te beuren
mijn tuin ligt onder een wade van verdriet en rouw.…
op de kwelder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 hangt mijn geest reeds
aan het verderf van moed
te zwieren gelijk die witte
reiger die me beziet vanaf
de rijsdam tot aan de in verval
geraakte steiger
het is de overvloed die het lijden
voedt met een onleesbare handschrift
wiens tekst mijn mijmering in
zwartgallige woorden in herinnering brengt
humor droogt de spade waarmee
het Wad…
de brullende draak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 in het karkas dat leeft
en wordt gevreesd, de aarde schudt
haar reeds tot hol geworden buik
leeggezogen en onthutst schreit
moeder Gaya, er is niemand
die haar troost, de draak heeft
haar genomen met zijn diep gebrul
niemand die haar temt, in de boeien slaat
of haar woede verstaat
hij heeft vrij spel in het gekloonde
land waar het Wad…
Rosse grutto
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
632 na het broeden op de
toendra van Alaska
vlieg je naar het wad
voor la Grande Bouffe
je maag overvol gevuld
met overheerlijke fruits de mer
sluit een sierlijk vaarwel uit
maar een aanloop bevrijd je
van al het aardse gedoe nu je
aan één stuk 13.000 kilometer
over eindeloos water van de
grootste diepste zee vliegt
uitgeput…
Appels in de mist
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 Leg aan bij de boomgaard
waad door zacht gras
en goudgele appels
naar de vijver middenin
dampend in de avond
Betreed het ronde bekken
glijd het warme water in
en zwem over de bodem
van je oerappelwijze weten
naar de trappen van de toren
Lees vanaf de omloop de wind, de wel
de stroom van de tijd, hun rimpelingen
hun dieptes en de nevelschimmen…
Rode Tongen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Scouts die hiken door fantasyland
In de troep die er aangespoeld bleef
Rekwisieten op wad en wat dreef
Naar de boorden van Vlie Ameland
Rode tongen in blauw uniform
Animeermeisjes avant la lettre
Tamboerijntjes met een tambour maître
Bij Madame Tussaud liep het
niet storm
Wat mijn oren en ogen soms schaadt
Zijn the Stones, maar niet…
Bewondering
netgedicht
2.4 met 56 stemmen
5.411 hoe omschrijf je warmte
als je gedichten leest
die je raken
het mystieke geflirt
met de dood
als vriend
het wad, als wonderlijk
waarin jij wadend
vanuit oog en hart
je dromen beleeft
stap voor stap
je vriendschap deelt
en schoonheid laat parelen
kleurrijk met inkt
op ’s mensenhuid
in diverse sjablonen
gedragen
door jouw hand
in…
Sonnet 34
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 het stille lauwe water lokt alweer
hoor het kirren dat lendenen omsloot
zou zij nog komen waden in de nacht
sporen strelen reflectie van de maan
wenkend, jij op avances in wilt gaan
luister het zachte zingen van haar pracht?…
Bo
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 jouw hart veroud door tijd
en gedragen door een hand
vol gedachten is je kaars het
verblindend licht in de vele
reizen naar de kwelders van ons Wad
jouw snuit vol reizen en aankomsten
geuit door het doffe water in je ogen
verwoordt het geblaf als een streling in jouw stem
ik begrijp je en ik volg je schreden door het wankel gras
wie je…
Gas
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
554 Zonsopkomst op het Wad, in zacht pastel
maar ja, zo’n boorplatform ontsiert toch wel.…