35722 resultaten.
februarinacht in lissabon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
773 Alfama warrelt
ons als een labyrint
omlaag
waar de stad
langs de Taag stroomt
de rivier staat stil
op dit uur van de droevigen
in de verte het geluid
van de wegstervende fado
hij, hij troont daar boven
verbronst op het terras
voor á Brasileira
en laat zijn zangen
bij voorkeur meestromen
onder een deken van duisternis
tot over…
Rampen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
549 Ik heb gehuild om de kinderen in het toenmalig Saigon
ik betreurde de doden van de Bijlmerramp
ik word droevig door de mensen die van huis en haard verdreven zijn
en nergens een thuisland kunnen vinden
er zijn genoeg rampen te betreuren
genoeg ellende om over te zeuren
daarom kruip ik dicht bij jou
dan voel ik noch honger noch kou
en…
Bestaan
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.040 dagen zo donker, nachten zo lang
maken soms een beetje bang
`n eenzaam gevoel, een droevige gedachte
geen enkele troost die men kan verwachten
geen naaste vriend of goede maat
`n innerlijk gevoel van alleen maar haat
keer om die haat in liefde en begrip
maak van je bestaan een heerlijk bezit…
Als een bloem...
hartenkreet
2.8 met 18 stemmen
3.154 We hebben gedeeld
Jarenlang
Lief en leed
Vriendschap
Als een bloem
Teder opbloeiend
Groeiend in warmte
Stralend in de zon
Als een bloem
Heen en weer geschud
Zwiepend in de storm
Druipend in de regen
Als een bloem
droevig geknakt
Stervend in de kou
Eenzaam in de sneeuw
Vriendschap
Heb ik het genoemd
Het was gedoemd te sterven…
Als een schim
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.162 ik schaduw droevig
langs bergen alleen
sluimer in de mist
dwaal rond
mijn geheimen dragend
gewond, mijn hartzeer
zwaar als steen
nachtwolken varen
van de hemel heen
waar het enkel stil is
mijn ziel vliegt uit
waadt in eenzaamheid
door een wolkenmeer verslonden
versmolten in het blauw
weent de aarde mij in
herinnering…
jouw schaduwrijke schoonheid
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
2.263 je kijkt
strak weg
jouw ogen
zoeken droevig
de einder
jouw rode lippen
verbloemen
de vale tint
van je wang
het licht
valt als een
een blauwe schaduw
over je heen
het beschijnt
je zichtbare
gebroken zijn
jouw sombere
schoonheid
weerkaatst
de diepte
van je ziel
schijnbaar
onaantastbaar
is het daarom
dat ik voor
je viel…
Bleke oevers
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.297 mijn hemel kust
bewogen wolkjes
wanneer ik droevig
naar de regen staar
mijn hemel verzacht
de dwaze wind
wanneer ik kwijnend
in de stormen rondwaar
mijn hemel verbergt
donkere schimmen
wanneer ik stervend
door de schaduwen glijd
mijn hemel weerkaatst
het rustige blauw
wanneer ik bleek
langs de oevers verdwijn…
geen twee zijn identiek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 je hebt ze in alle soorten:
blije,
droevige,
brutale,
gelukkige,
arme,
rijke,
fuifnummers en pilaarbijters,
koplopers en lantaarndragers,
tafellspringers en wezels.
geen mens is zo gek
of hij heeft een goede trek.
ik begin , eindelijk,
opa te snappen, die zegt:
de mensen maken de almanak
en god maakt het weer.…
Overal rond haar hoofd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
672 Zij moet iedere dag een berg beklimmen
om niet te verzuipen in ‘t zilte water
wandelt zij eerzaam dwalend over zee
en ook de vogels weten van haar falen
in zang reeds voor een droevig later
haar rugzak torst zij moedig mee
in zielenstormen van eenvoud
overal rond haar hoofd
zwemt er een zoute wereld
en klimmen er mensen uit de put.…
Treurig tooi
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
518 Je dagen worden korter,
Maar duren steeds te lang,
Slepen zich droevig voort
In mist van nevelige gedachten.
Het lichtfeest, de ommekeer,
Verborgen door jouw luchten
Schim aan de horizon.
Nog dagen te gaan .…
nu ik je nooit meer
netgedicht
2.8 met 23 stemmen
360 nu ik ie nooit meer aanraken kan
je werd bedolven onder lagen zand
rouw ik als een wilde olifant
waak ik bij je graf
dek ik je met bloemen toe
schreeuw ik het luidkeels uit
nu ik je nooit meer strelen kan
noch zoete woordjes fluister
je handen niet meer voelen zal
rouw ik als een radeloos dier
mijn handen grijpen diep
en droevig in…
FABRIEKSROOK
poëzie
3.0 met 10 stemmen
3.376 En alles om mij heen wordt dof en grauw…
Toch blijf ik droevig nog een wijle staan,
Hopende dat die ster weer schijnen zou.
Zo zie ik wat mij hoog en heilig is,
Omwarreld door der Leugen duisternis,
En ‘k moet bij eigen licht door ’t leven gaan.
---------------------
Gedichten (1884)…
Ik en mijn melancholicus
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
834 mijn ziel is bijna
al een leven lang
zacht droevig gestemd
de kleur van vele dagen
schijnt herfstachtig getint
ben deels geremd,
onderkoeld
ben ik zo vroeg uitgebloeid
en is het enkel voor mij bedoeld
wil dan vluchten
ver van het heden
of in de schaduw
van het verleden
het lijkt wel
of mijn aard
is gezonken
in diepe…
WORLD PRIDE AMSTERDAM
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
200 de leg
uit mijn vingers geen schrijverij
obstinaat en bedroefd over uitwassen
van de World Pride in het vervuilde Amsterdam
want de straten kunnen we niet schoonhouden
en onderdelen schieten mijn inziens het doel voorbij
doel: bemoei je niet met de seksualiteit van anderen
en ook niet met hoe iemand zich kleedt of spreekt
absoluut droevig…
DROMEN VAN JOU
hartenkreet
3.2 met 26 stemmen
2.513 Nog altijd droom ik,
droom ik stil van jou
met die droevige blik
Kom terug.…
Borrelnoten
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
766 Terwijl toeter en drankorgel spelen
zingt Remi een fado in droevig mineur
en de anderen spoelen de kelen.
Ene Mimi neemt sisi maar wel met een tic.
'Lalala' lalt ze tussen de slokken.
Nu pakt ze d'r sleutels. Terug in d'r blik
zit ze toonladderzat met de brokken.…
Herfst
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.775 Ik ben droevig, als een verdachte,
Want ik hou niet meer van jou.
Al de stad is omhelsd door een rouw.
Nachten duren nu langer, dan dagen.
Ben gedachten alweer aan het jagen,
Want ik hou niet meer van jou.
Nu droom ik van de warme landen,
Waar ik alles vergeten wou,
In het niets stromen vele maanden
Voor ik zie dat ik toch van je hou.…
straat de steeg
hartenkreet
2.4 met 22 stemmen
3.599 de straat zingt een droevig lied
voetstappen vol van verdriet
lopen door de straat van verleden tijd
elke voetstap zit vol met lood
spijt
maar we moeten door
wachten op de tekens
o geef toch èèns gehoor
het is zo donker in de straat
zo stil
de straat is oneindig
de straat is leeg
de straat
de steeg…
Het onthouden
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.291 Het nestelt zich diep in je darmen
woekert daar onverminderd voort
de altijd aanwezige seksuele gevoelens
het extreem bizarre erotische verlangende
wordt schuw weggeborgen het is ongehoord
En pijnlijk zijn de gewraakte dromen
door de betutteling vervagend in tijd
het nooit beleven van die ene uitspatting
droevig gevoelloos ben je onthouden…
Kinderogen
poëzie
3.6 met 11 stemmen
4.505 Steeds zien uit een kindergezichtje
Twee droevige ogen mij aan,
Heel stil en geduldig. Ze vragen,
Een vraag, die ik niet kan verstaan.
Waarom, o kinderogen!
Waarom uit dat bleke gezicht,
Dat bleek en onschuldig gezichtje,
Die blik op mij gericht?
Ik kan u geen antwoord geven.
Ach zie mij zo vragend niet aan!…
Ongewild
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
548 Droevige en trieste gedachten,
sleuren mij mee
naar die diepe zee
met zijn hoge golven.
Ik word bedolven
met gevoelens die mij neerslachtig maken
die mijn hart te diep raken
om er uit te komen.
Ik voel mij meestromen
naar de dieper dan diepere zee
het trekt mij ongewild mee.…
Het dodenboek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
990 In het boek der doden
speelt weer die jongen
die voor zijn sterven
de zon toelachte
in het dodenboek
waar een vlinder droomt
over levenloze nachten
zonder bezoek van dagen
die de dood verzachten
met het blonde, lieve meisje
dat na hem ging naar de wolken
in een eenzaam dood vertolken
in het boek tekent stilte
het droevig einde…
novice
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
542 Door het venster spreekt de verbeeldingskracht
aangekomen als novice
vertrokken rond middernacht
als tramp met meegekregen advies
Wordt geen caricatuur
een baken zonder doel
een grap met als duur een uur
kermisattractie met droevige smoel
Maar waar begrijpelijkerwijs gerust een waterplant
omhoog groeit explosief richting de omgeving…
Keerzijde
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
477 Aan de blauwe zomerhemel
tekenen zich grauwgrijze wolken af
binnenkort worden zij zwart
en valt de regen weer hard
op de verdroogde grond
en verkwikt de bloemen weer
regen is soms gezond
alles heeft een keerzijde
de zon, de regen
somber, vrolijk
en zo verkeert alles en iedereen wel eens
in een droevige staat
totdat het in blijdschap…
kerstkaart uit de hemel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
543 Hoe droevig is dit stil verdriet
want hier op aarde ben je niet
in de hemel geniet jij zoete spijzen
tussen armoedzaaiers en dode wijzen
wat fijn dat je toch nog aan me denkt
en mij deze mooie kerstkaart schenkt
ik zal in vrede deze dagen vieren
met dank aan mensen en aan dieren
hoe blij ben ik dat ik dit lees
te lang was ik een eenzame…
DROEFBEESTIG
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
934 Een Deense dog, een depressieve rø,
Ligt duf en droevig in zijn hondenhokje,
Negeert halsstarrig ieder hondenbrokje
En dát vindt baasje toch wel heel erg snø.…
Moeder
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
605 Droevige ogen kijken me aan
ze vragen mag ik met je mee
ik wil graag weer terug naar huis.
Ze kijkt me smekend aan maar
weet niet eens meer mijn naam.
Ik wil haar in mijn armen sluiten
boos duwt ze me van haar af,
ze wil alleen met me naar buiten.…
De verliefde dichter.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
847 Hoe droevig is mijn lot
omdat mijn dichten echt niet beter wordt
zolang ik niet wat schrappen kan.
Maar ik ben verliefd,
zo vreselijk verliefd
op al mijn eigen woorden ……..…
de wand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
412 alsof ze iets zoekt
dat net niet aanwezig is
er hangt een kleur
geen naam voor
maar je voelt het
in je schouders
iets kijkt
maar zonder ogen
en jij kijkt terug
met iets dat niet van jou is
de tijd is traag vandaag
als verf die weigert te drogen
als adem in een kamer
waar niemand wordt gemist
het is niet griezelig
niet eens droevig…
Leven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
154 Droevig en neerslachtig
van sombere gedachten
zoals zijn vrienden de ezels
met lasten beladen
door de vijanden van hemelse
genade met hun lasten op de
schouders beladen onderweg
als een vreemdeling
wee mij; dat ik in Babylon moet
wonen, och zoete leliebloem van het
leven op al mijn wegen kom ik U tegen
ik buig mij voor U neder…