438 resultaten.
Mooie Ochtend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
586 Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
vogelzang in lof gevat.…
Kindervriend
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
624 knappe kinderen
gezien hebben
wij jullie
op Passion
tv
lief/respectvol
stil in
de armen
van mamma
op de
nek ook
van pappa
of opa
keken jullie
mee
een voorbeeld
voor menig
grote mensen
zij kunnen
hier echt
van leren
lieverdjes gelukkig
opgegroeid leven
gun ik
jullie een
knuffel van
ons ontroerende
kijkers enwel
dames…
Mystieke rust
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
536 ik was verdwaald
bomen waren al
geschraald tot aan de top
zon scheen vaag
de theatrale kleuren
van het glas in lood
dat ons de vensters
bood van kathedralen
in het herfstig bos
na zomerlange
beden om verkoeling
heerst er nu mystieke rust
nog zucht de wind
kraken takken zacht
in een devoot ontroeren
zij bezielen nog het
kleurrijke…
Hectisch virtueel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
482 charmante
afscheid nemen
verguldde nog
het zeer abrupte
terug moeten treden
er was geen
plaats voor haar
in het snel
wisselende
hectisch virtueel
de techniek
was haar al te veel
op het blauwe ego
toneel waar mono de
dood was van de dialoog
zij werd breekbaar
in haar oplichtende
contouren die ons
niet echt meer
wisten te ontroeren…
Bloemen muziek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Het hart zwelt open
in snaren
van verlangen
als een stortvloed
uit de rode hemel
hoorbaar de toekomstige gezangen
in de nacht van smart en rouw
Och, het zijn de
ontroerende innige
klanken de aanzwellende muziek
puur geluk in de eenzaamheid van dit heelal dat ons
teistert met zijn
dictatoriale gloed
waar ik Uw stem hoor…
Mijn zekerheid
hartenkreet
4.7 met 20 stemmen
1.745 Ik heb mij laten ontvoeren
door jouw woorden van trouw
jarenlang wist jij mij te ontroeren
ik was de allermooiste vrouw
Ik leefde in een paradijs voor twee
en wij waren de bewoners aldaar
als in een droom ging ik met jou mee
zo leefden wij intens met elkaar
Jij bent de man van mijn dromen
maar nu droom ik niet meer over jou
want jij hebt…
1001 gedachten-nacht...
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.090 heerlijk in de kussens gevleid
zeepbellen
voorspellen
betovering
sterren
van verre
vol schittering
golvende zee
deint met me mee
op bewondering
ik zucht
mijn lucht
met ontroering
uit mijn longen
ongedwongen
zonder remming
en ik weet
dat dit heet:
De Bestemming…
De muziek stierf weg…
hartenkreet
3.5 met 14 stemmen
1.816 Zie u zo nog zitten
Op dat krukje bij de piano
Lange, dunne vingers razend snel
Glijden lenig over toetsen
Spelen een vertederend mooi spel
Bracht iedereen in ontroering
De piano was uw thuis
De stilte is beklemmend
Nu u er niet meer bent
De melodie werd onderbroken
Maar in gedachten gaat ze door
En deze melodie…
klinkt even prachtig…
Onvoltooid verleden
hartenkreet
4.8 met 12 stemmen
1.482 Ik wil me wijden aan een droef sonnet
Over ontroering waaraan ik heb geleden
Over een ver en onvoltooid verleden
En van een snaar die toen werd stilgezet
Ik wil me wijden aan een boos sonnet
Over een liefde die ik eens heb beleden
Over een band die toen werd doorgesneden
En van het ijs dat daar werd afgezet
Voorbij is nu de tijd die mij…
En niemand
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.621 hield van deze
Kleine, kwetsbare, in zich
Zelf gekeerde en slecht
Geklede man
En niemand voelde de
Kracht waarmee de aarde
In beweging werd gebracht
De wortels die als dwazen
Tekeer gingen
En niemand wist van de
Snaren, die hij had doen
Trillen, maar ook weer
Koelbloedig tot bedaren
Had gebracht
En niemand vermoedde
Mijn ontroering…
Carpe diem
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
1.806 vereeuwigd en bevangen met het oog
en de soepelheid van kleuren zien
schoonheid proeven de mens ontroeren
lijnen volgen in ontdekkingsreis en er is
nog zoveel meer nog zoveel meer te doen
mijn leunstoel kraakt jasmijn neemt jaren
terug wat een hart tentoon spreidde
de dag licht in elke voelspriet lippen bevoelen
kreukels in de zomer is geborgenheid…
uit tijden
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
541 morgen zou ik geleefd hebben
indien ik je gevonden had
onder het licht van vandaag
sta me toe dat ik je hartstocht noem
liefde en een droom, een lichaam
en een danser in een ontroerend schaduwspel
dat als water over mij heen glijdt, ongehaast
langs schouderbandjes en die ene vlinder
bij zonsopgang
ik zou naar je kijken, één vinger leggen…
Buddha
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Buddha zegt te verdragen
Onguur weer, lauwe groente
Tegenwind en de grote woeste
Vlakte van gematigdheid
Buddha zegt te bestaan
Als een twijg in lente
De mieren voelen lopen
Buigen voor de vogel
En vooral zon aanbiddend zitten
De buddha zegt stil
Nu maar
Troostrijk zijn de waterdruppels
De vingers roeren, ontroeren
En duizend vogels…
In de wandelgang
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
634 In de wandelgang
van ‘t oude hoofd
dwaalt de drang van schrijven
dat blijft bovendrijven
in de kabbelende stroom van leven
een gedachte die bewoog
maar niet keren wilde
het grote kind met zorgen
dat in ontroering
mijn moederhart verstilde
en wagenwijd ontsloot
ik neem het altijd mee
toch eens los zal moeten laten
tot voor de drempel…
In voor en tegenspoed
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 in het oog
met het gekneusde hoofd
klopt en bonst de pijn
hoe zeer bedreigend ook
rondom mijn hart grijpt
de ontroering
om wie mij nabij zijn
in het beklemmend heden
waar wordt gebeden
duldend waakzaam
volhardend gestreden
aan de sprankelende
rivier
daar trekt
het zachte levende water
met ons op
opnieuw geboren
strijdt…
Mooie ochtendstond
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
lof in vogelzang gevat.…
We moeten doorgaan!!
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
574 Met de stootkracht van een
ontroerende kracht, in een
sprakeloze nacht, in het samen
zijn, zullen we doorgaan, in de
twijfelende zekerheid om door
te gaan, in deze ontroerende
en onzekere tijd, om door te
gaan in het samen zijn,
met het zweet en de zon
op ons gezicht, om door
te gaan, in de loopgraven
zonder licht om dan weer
verder…
videocamera
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
914 Mijn dochtertje zingt in een musical
hoe ‘k me voelde, weet ik nog goed
van emotie was ik tot tranen geroerd,
ik zag opeens: het bandje is vol
Camera neemt de beelden op
Camera zuigt mijn emoties weg
Nooit meer spontane ontroering
Concentratie staat nu voorop…
wasbeurt
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
712 langs je rug
Wanneer je je omdraait
pieken je haren
voor je ogen die me
verrukt bekijken
Zo lang als het lijkt, wij
samen in onze ark
Van elke soort twee
en het leven
Blijft bestaan, beter dan
voorheen alleen
Je bent nog nat van de
zondvloed van zoëven
Ik vind je ontroerend…
bruidsschat
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
5.513 we gniffelen aan het altaar
tussen psalm en preek door
ringen wegen in mijn broekzak
op de achterste rij rinkelt de bus
aalmoezen voor 11.11.11
even zijn we het ontroerend eens
je huivert onder het kruisgewelf
ja en ja
over en uit
de herder doopt de kwast in wijwater
besprenkelt het paar met een zegen
je gooit het boeket
in een regen…
beroerd taboe
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
806 ach, ik omzeilde jouw muziek
ik strakte de blik in mijn ogen
liet de tere snaren niet zien
meetrillen niet meer horen
mijn rusteloos hart veilig gesloten
voor vredige klanken die komen
en diepe tonen met jouw dynamiek
mijn ontroering merkte je niet
mijn doelloze handen stopten
met spelen, het gevoel was er niet
de rilling van binnen verdwenen…
Kiezels in de mond,
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
571 Ik weet dat de winterkou
mijn keel beslopen heeft,
dat aan elk lied een randje
rouw kleeft , liep te vaak
aan mijn stem voorbij, dan
werd moeilijk ademhalen voor
het wezen dat met mij leeft,
zonder eind, met eigen wil,
wat vervoering brengen zou
verzamel ik ontroering, toch
spreekt het zich niet uit,en
Chrysostomos besloten heeft…
Nog barsten er geen bomen en bloemen uit
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
571 Wat is zien en getroffen worden door ontroering
Nu kwartiermakers van storm de lucht betrekken
als ik buiten ook binnen het nut tracht te ontdekken.
Kwetsbaarheid van leven onthult alle traktementen
nu ik simpelweg het gemis van oudere hunker wil gedenken.…
Museum
gedicht
3.0 met 15 stemmen
8.943 Een metalen
stem, verfrommeld van ontroering,
legde uit.
De gouden kamer uit vervlogen tijden
lag één verdieping hoger. Banen glanzend
in het stof getrokken wezen
eerder nagebootste ontucht aan.…
Aanwezig
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
818 gezondheid, levensvreugde
vergezellen haar dobbergedachten
bij het gewemel van banden
uit diepe waarden
troost knielt aan haar voeten
ze verbergt een stille traan
en droogt ze weer
door ontroering
op het moeilijke pad van ‘t leven
leent zij nieuwe kracht
door het licht der maan
van grootsheid
het eigen uitzicht blijft
bij hoop schijnt…
2011- 2012
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
671 De laatste dagen zijn aangebroken,
van een zeer rumoerig jaar,
de laatste etmalen zijn ingegaan,
van een zeer enerverend jaar,
de laatste loodjes zijn ingegaan,
van een zeer bewogen jaar,
de laatste trekjes van een zuur,
lief, ontroerend, triest, emotioneel jaar,
waarvan we strakjes zeggen:
gooi dat oude jaar snel weg,
en begin met…
de Woensdagmens (II)
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
567 Bedachtzaam weegt zij
haar gewijzigd leven:
beter ontroerend bleu
dan bijna een blasfemie.…
licht absurd (maar mooi)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
547 een kroonkurk tussen kiezels
op 't pad van de begraafplaats
de verloren geraakte sigaar
met het kleurige bandje (AGIO)
en bij een witmarmeren zerk
de vaas met rode rozen
zo zoek ik met eigen ogen
in een wereld van wanorde naar
de kleine dingen die op het oog
niets om het lijf hebben
doch die mij als dichter
altijd weer weten te ontroeren…
Zonder ergens
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
483 Overvalt me ontroering,
gezuiverd van ieder woord
of is het bidden zonder verlossing?
Feeëriek licht, zonder oord
inzichtelijk doordrongen voldoening
over nooit bestaande volgorde, zonder voort .…
Grafwaarts
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
778 zo'n ontroerend
afscheid van
jouw geliefde
bewaar dit
dankbaar in
je hart
jij wilde
hem/haar niet
afstaan het
leven is
mooi maar
soms ook
heel hard
onderweg naar
jouw vertrouwde
omgeving kijk
je even
om naar
de met
bloemen overladen
kist
verwerkend wat
jij nu
al enorm
mist
vervul de
wensen die
nog achter
zijn gebleven…