806 resultaten.
Vaststellen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
290 Wat geeft meer rust
dan de adem in het woud.
Wat kun je meer genieten
dan de Pruisisch blauwe hemelkoepel.
Wat kun je meer genieten
dan leven in de schepping.
Wie kun je meer danken
dan de Schepper van dit alles.…
HET KLEINE VEILIGST
poëzie
3.1 met 20 stemmen
2.949 Vergaren de grimmige wolken haar macht;
Doorkruisen haar pijlen de donkere nacht;
Ontworstlen de stormen van 't noorden hun band;
Bezwijken de wouden, voor de eeuwen geplant?…
Griekse Tragedie
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
695 een geselende hitte
dorst 't oude wijze land
en drijft meedogenloos
de boer tot flagellant
Sirocco en Zephyrus
schroeien de droge grond
zinderend zijn de luchten
brandend de horizon
in waanzin tergt de ploert
de geest der pyromaan
wouden en wijken smeulen
onder Hephaistos' waan…
Avonduurlijk
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
1.246 langzaam, heel langzaam
sluipt de vurige tijger weg
achter de donkere bomen
duikt onder in het moeras
van de slapende schijn
ziet niet de ontwakende zebra
die heimelijk omhoog klimt
voor nachtelijke toelichting
ze draaien om elkaar heen
in het avonduurlijke woud
zonder elkaar ooit te treffen…
uitzinnigheid
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.391 het varken roept het uit
ze zwaaien met vaandels
aan de rand van het woud
dikke bomen schroeien
zich aan schallend koper
het wroet, het niest, is
opgewonden en bezorgd
eikels zijn het
eikels zijn het
die vallen en aangevreten
om hem heen vallen, slechts
ruw vlees zal hun deel zijn
geeft zich over aan honden
terwijl de rest het hazenpad…
Oneindigheid
hartenkreet
4.5 met 15 stemmen
941 In de tempel van het woud
tussen beuken
bruine kathedralen
doodstil mijmerend
fluistert het lover onhoorbaar
het geheime verhaal
van regendruppels
de dromen van de wind
En over de wijde heuvels
verborgen valleien
lome rivieren
zeilen zwijgend
de wolkenschepen
met boven hen
het verre niets
het lied van oneindigheid…
Wachtende woorden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
800 In een woud van woorden
Blijven ongehoorde
Klanken, duister en obscuur.
Als voortvretend vuur
Verteert het binnenin
Woorden zonder zin.
Ongehoord blijft sprekend
Beloften nooit verrekend.
Uitgesproken en gehoord
Wekt het woord in elkander
Leven en licht ontloken
Aan liefde, taal als geen ander.…
Levensvragen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
625 Is er een geheim
dat onthuld moet worden
in het woud?
Is er liefde,
wederzijds vertrouwen,
dagen zij elkaar uit
om de eindbestemming te ontvouwen?
Ligt er hoop
op onbestemde plaatsen
of is er slechts het zijn?
Hoe krullen nerven zich,
krommen vingers
naar een ongekende levenslijn?…
verder in liefde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 met zachte weemoed
betasten we de lagen
waaruit we bestaan
het hart laat zich vaker
raken dan het hoofd
we ademen overgave
het strijkend licht
maakt onze jaarringen
voor even zichtbaar
in liefde verder leven
geen tranen te verbijten
in het woud van genade…
Live paapa
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
965 waarschijnlijk
wel correct
gespeld
geschreven
Ze
pakten
hem op
en hij is
nooit meer
teruggekeerd
Gedood
in Sobibor
met naar
schatting
27.999
lotgenoten
Gedood
omdat hij
joods was
net als circa
5.999.999
andere joden
Het briefje
heeft de oorlog
overleefd omdat
het niet mee mocht
op transport van
de bezetter
omdat
de bezitter…
Lèthè
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
893 waar bomen bossen, koud en naakt
met gestorven voeten in geplooide aarde
daar vraak ik, oh maanloos woud
vertel mij van het pad naar vergetelheid
voorbij de deemster wil ik drinken
uit de woordenstroom waar
flarden kleven aan verschoven rotsen
in opengevouwen handen
ontrolt zich een zee
die mijn ogen niet kunnen dragen…
Chichén Itzá
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.578 Verhalen vallen
als dichte sneeuw
uit de lucht
ze bedekken
wat is
geweest
dan waait de lucht bleek
door de wolken
uiteen gescheurd
tegen de stroom
naar diepe wateren
in peilloze diepten
de verbinding verbroken
in het woud
van mijn gedachten
aan de rand van de bron
staat de tovenaar
van het water
ik spin een web
van zon…
Sikkel
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
766 Door het woud klinkt de roep
van een uil en ergens breken twijgen.
Het fladderen van gedachten
- motten op het vale licht -
klinkt luider dan
het beuken in mijn borst!
De nacht breekt uit
het kreupelhout en aan mijn
mond ontsnapt een hese kreet
terwijl ik ren.…
Aminozuraal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
420 zielsbekwaam,
in velden en toch wegen
ontegenzeggelijk,
ontboom ik wouden
kleur ik mijn grisaille
met getemperd licht
op zoek naar landen
om van te houden
gesloten stiltegebieden
klinken asynchroon,
in weke lagen, in twee
maten monotoon
ik zoet mijn parallelle
avonden met aspartaam
ontken aanwezigheid aldus,
concentrisch van…
ondraaglijk daglicht (de moeder 3)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 het bezwerende ritme
van haar zang reikt voorbij
het ijle verwarde
gefluister in het woud
de moeder wil haar kind
het daglicht laten zien
het optillen het
bevrijden van de dood
men wrikt haar los van de
kist die in diepe
zwarte aarde verdwijnt
in het ondraaglijke
daglicht valt het broze
leven in scherven uiteen…
Pit (2)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
578 Dat we op één bank zaten
Dat je staarde naar je rafelige kaart
Dat de witte vouwen waren als
de brede brandwegen
zoals ze het woud
dwars doorkruisen
Dat we om het verste pitten spugen speelden
Hoe het oud papier knisperde als de rivier
Rond de bank waar we toen aten staan
kersenbomen…
dragen
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
416 in een woud van signalen
droegen onbegonnen herinneringen ons
naar een tijd die langzamer ging
dan de reis van een vogelveer
naar de bodem van het diepste meer
we dreven pijn met hamers in de aarde
persten het lijden terug in de grond
over het helmgras zagen we de lege zee
de stilte was hier om te doden
konden wij haar dragen?…
Een middagslaapje
poëzie
3.9 met 8 stemmen
1.908 Wie rusten wil in 't groene woud
wie rusten wil met lusten
Hij kiez' een plekje dicht in't hout
En vlije zich tot rusten
Een peluwtje van mollig mos
Een kussentje van varen
En een gordijn van blaren
Geeft zoete middagslaap in't bos
De hemel van het ledikant
Blinkt prachtig blauw door't lover
De heesters slingren om de rand
De bloesem…
hou moed
gedicht
3.6 met 5 stemmen
6.798 een apelazarus neergezegen papzak
plet zich een omgekeerde tent in het woud
dan traag een zwart pluizige arm
door ondoordringbaar bamboeriet
van tak naar mond en mond naar tak
op dood gemak een boeddha op een berg
op dood gemak één boeddha in een bos
zou de panda weten dat hij met tweeëndertighonderd is
en stel dat er een constante hoeveelheid…
Klein stralend sprookje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 In het nachtelijk Zwarte Woud
zweeft tussen nevels een lichtschijnsel,
en geeft de bomen glanzende
gezichten als van versteende,
maar mild gestemde reuzegnomen.
Een uil vliegt in dit licht als van een fee
in alle stilte mee,
met in de ogen zijn eigen gloed.…
innemend
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
930 is laven
ter ontschaven
van weerbarstig
kreupel
hout van 't woud
al heel jong
gekapt bekneveld
gebutst domme nagels
zomaar in getimmerd
uitgedroogd ingeteerd
afgestempeld verzegeld
voor onbekend en onbestemd
ziet nu:
loten lopen uit
lang leve de brouwerij
zo ziet men maar
nog ongelaafd
is onbeleefd…
Enkele andere overwegingen
gedicht
3.8 met 59 stemmen
24.063 Laten wij de tijd laten gaan
waarheen hij wil,
en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen
en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.
Zo andersom is alles, misschien.
Ik zal dit uitleggen.
-------------------------
uit: 'Gedichten', 1999.…
Vertrek
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.103 Hij droomde van
wouden en wolken.
Vanwaar de wind en
zou de zon zo purper elders schijnen,
blikten zijn ogen langs het waaien der bomen.
Hij huilde en hij legde zich
op de bloemen om de vogels niet te horen,
die riepen, die riepen.....…
Liefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
618 LIEFDE
Soms is ze
als een waterval
overweldigend en
bruisend in
een zonovergoten woud.
Zo af en toe is ze
sereen en fijn als
rijm op een sprietje gras.
De zon laat
haar bloeien
in elk hart.
Tot ze tot vlammende
passie verwordt.…
Adolf Hitler
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
2.459 je wordt geboren
je weet niet waaraan je begint
je ouders moeten wel,
het wordt van ze verwacht
en dan heet je zomaar
Barack Obama, de verlosser
men wil het anders,
dat zorgen worden verzacht
dan zegt je moeder,
deze noemen we Adolf
want we hebben al een Heinz
AH Erlebnis, Zwarte Woud
een kerstboom versierd
Huil maar niet, kleine…
Orkaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
750 Hoge golven op woeste zee
opgezweept door razende stormen
met schuimende branding
langs kusten hoge rotsen
beukend op het weerloos land
bulderend over dichte wouden
vergrijpend aan vlakke velden
over akkers gebroken graan
wervelend met loeiende krachten
getekende onrust in menselijk bestaan.…
doorzon
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
422 waar het licht zich terugtrekt
in de schemer van dat koele woud
oud door tijd, maar jong
door nieuwe twijgen en het neigen
van haar eigen
kwetsbaarheid
het trillend gras vol blauwe klokjes sluipt
een wijle tot aan niets
dan duister, zondermeer vergeten
door de luister van dit uur
aan de kant een oude fiets,
een waterfles
en ramen…
Lach
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
572 Als liefde satire blijkt te zijn,
als de hemel een donker woud is,
lach dan juist onder rouwende wilgen,
lach dan juist omdat het zo koud is.
Want het grootste gebaar van de liefde op haat
Is de glimlach, het schrille contrast dat ontstaat
dat ijzer ontdooit en het zonlicht laat stromen,
het leven ver schijnt en er warmte doet komen.…
Over de grens van bestaan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
977 Een laatste herinnering
blikt zijn oog voorbij
tranen vloeien rijkelijk
in het donker van de nacht
waar hij nog altijd wacht
op het fragiele wezen
van de groene wouden
in het nevelrijk bestaan
dan heft hij zijn zwaard
doorklieft zijn hart
zijn bloedend hart
zonder haar wil hij niet leven
en even
in een laatste moment
ziet hij haar…
Toegift
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
657 Niet het geluid van uilen in de wouden
noch geuren van het afgevallen blad
geen donkerblauwe lucht bezaaid met sterren
of wind die langs het zwarte water strijkt
de zomer laat zich dit jaar niet verjagen
al geven wij haar voorsprong van een uur
weer bloeien bloemen, vliegen vlinders
een broze toegift van moeder natuur…