5125 resultaten.
Dit zou een ochtend zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
218 Dit zou een ochtend zijn
geweest als zovelen
waar jij nog even bleef
liggen in onze warmte
jouw gevoel langzaam
uitgloeien moest
en ik alweer zocht
naar juiste woorden
Dit kon zo’n dag worden
die heel anders liep
daar jij niet opstond
maar verhit liggen bleef
de adem vertraagd
uitblazen zou
toen ik nog zocht
naar een goede zin…
Dans met de magie
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
59 Biedt haar ziel de lichte adem
laat haar bovenaards zweven.
Verdoof nu de geesten
blaas met vuur de bezwering uit.
Blijf Medicijnman en dans
met de magie van haar ziel
In die lange lange slaap.…
Schroot
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
1.064 Gekooid gevangen in
uren van verwachten
verliest de morgen haar
eerste adem in het
laatste streepje licht
waar duister haakt in
eenzaamheid schuift
de nacht het venster
open en sluipen dromen
nader zacht toegedekt
door een heldere maan
omarmd door reeds
vermoorde gedachten
smoort het donzen kussen
de laatste ijle kreten…
geestig
hartenkreet
3.7 met 41 stemmen
3.805 je huid is stiekem mijn taal
jouw adem mijn verhaal
het tere bloot
kleurt je aandoenlijk rood
ik streel tot je
maagdelijk wit bent
eindeloos natuurlijk
dat is jou bekend
twee lijven beramen
in warmte en kracht
een nieuw lichaam
floretzacht
wij zijn het zwakke
vlees ontstegen
en hebben Pro Deo
de geest gekregen…
nooit blauwer
netgedicht
3.9 met 26 stemmen
724 gemis, breed uit ogen,
glijdt traag rond de rand
van de dag
ik dwaal in het voetspoor
van de dampende morgen,
het bruidskleed in najaarsblauw
de vogels in mijn hoofd
dalen week en schuw
en de lucht kent niet eens
het huiswaarts keren
de wind voelt het huilen niet
of de verte in jouw hand
wanneer ik nergens adem en
ongeschonden…
weerzien op 't strand
hartenkreet
2.1 met 9 stemmen
1.580 de wind breekt door de lucht en dreigt
met scherpe dorens; smarten drijven
zwepend golvend prikkelen huid
en zij kust liefdevol mijn adem
misleidt bedroefde ogen
mijn lippen openen zich en proeven zand
al voel ik zoekend vingers in mijn haar
het weerzien werpt een mantel om ons heen
en laat mij knielen zodat zij mij zich geven kan
… en…
overlevering
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
568 de herfstwind haast zich
door de brede boulevard
trekt een wervelend spoor
in het verlaten afval
schuurt meedogenloos langs huid
en opengewaaide jas
knarsend, razend, oogverblindend
slaat hij een bres
in gedroomde zandkastelen
over de barre vlakte
hinkelt een opgejaagde plastic stoel
het kind snakt naar adem
zijn schreeuw bedolven…
Stilzwijgend vermoeden
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
498 Hoe stil kan een landschap ademen
zonder het seizoen te verraden dat
licht weerkaatst op zijn roestige grond.…
glazen ogen
netgedicht
3.2 met 30 stemmen
838 jouw adem
al jaren weggezonken
maakt de zomer, de bloemen koud
want niets dan schaduw
roept het vluchten, de zware druppels
losgelaten
weg van ogen, de oude woorden
lichaamloos, dwars door wind
voorgoed verlaten, het kind in armen
de stilte, ver en lusteloos
jij geeft niet meer of nooit geweten
het praten huiswaarts
dichterbij…
Kegel
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.070 Langs het slingerende
tuinpad gaan ongelijke
passen licht gedempt
door de herfst welke al
zacht begint te vallen
zijn adem maakt zelfs
het eerste roodborstje
warm zodat geregen
pinda's ongebrand
smaken als peanuts
wazig is zijn blik
maar het huis kan
hij nog steeds vinden,
blindelings, hij loopt
gewoon rechtdoor…
Navelstreng
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
2.931 geboorteland
ik ga een verder-weg
uit olifantsdracht
volslagen voldragen
schreeuwend om zoveel licht
en ruimte, ander leefklimaat
bevrijding van de navelstreng
die mij dreigt te verwurgen
vader/moederland
herinner mijn ontstaan
en warm verblijf tijdens
mijn rijpingsproces
ik ga nu, los
van wat mij bond
ik kies mijn zusterland
één adem…
zieltogen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.508 mens zingt
zijn zwanenzang
rochelt, roffelt
het golft in hem
nog even
zich voortslepend
hoor, de voeten
van de dragers
de pendule slaat, luid
wat straks voor hem
het klokkengelui
niet meer telt
het rochelt, roffelt
golft in hem
zijn trommelaar
blijft aan zijn zij
het doodsfloers
hangt reeds
voor zijn ogen
vingers graaien
adem…
Even, voor een eeuw
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
753 rusteloos
beweegt mijn adem
ergens laag boven
de grond
of is het mijn stem
die niet meer
bestaat
omdat ik zwijg
onder natte rouwkransen
van gras en water
te vroeg komt
elk geluid, als hagel
op getelde uren
alsof duizend nachten
drukken op het landschap
van één dag
ingezwachteld
onafgebroken stil
draag ik
de transparante…
Kusten uiterst vals
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
763 hij koos voor vrij
ze zag dat zijn gedachten logen
voelde hoe zijn logica
in hysterie werd omgebogen
hij knarste woorden
uit een dunne streep
zijn armen namen furieus
haar lichaam in zijn greep
waanzin in zijn ogen
handen aan haar hals
lippen die haar adem kozen
kusten uiterst vals
hij sloot de deur
zijn woede was voorbij
miste…
Gezwicht
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.582 Is een orgie, origineel
is een feest een beetje veel
is een lamp het helder licht
in jouw glimlach
waarvoor ik zwicht
Is de zon, waar warmte komt
is het water waar je verdronk
in het donkere gebeuren
waar je de laatste adem blies
de tank die je moest voorzien
was leeg
je verdwaalde bovendien en toen
men je bovenkreeg
had je een glimlach…
Eindeloze zin
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
3.420 Smachtend naar je warme adem,
verlangend naar je hartstocht.
Naar je lichaam en je seks,
naar het passionele vocht.
Gewoon de seks bedrijven,
want liefde was er niet.
Het zou voor één keer zijn,
als je het daar dan maar bij liet…
Je had nog iemand thuis,
echter een uitputtende bron.…
met hese stem
netgedicht
4.4 met 26 stemmen
970 ik ben niet meer bewoonbaar
nu alles schreeuwt om
het tekort
want waar is mijn wereld
waar zijn de dingen die gevoed
werden, vertrouwd
zichtbaar
als grijze adem
in het bewierookte gekkenhuis, net buiten
de spiegel en het opzwellen van
mijn buik
waar zijn de ankers
die ik slaafs vasthield en in de tijd gooide
zodat ik ze beleven…
Onvoorspelbare zee
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
826 zoals zij lieflijk een rotskust wast
met schuimwitte wanten
zijn weerbarstige groeven betast
onverhoeds vaste grond verwoest
wanneer zij grimmig
en bulderend haar gal ophoest
zich verheft in haar bruidsgewaad
en als een withete furie
gestroomlijnde duinen wegslaat
verslingerd aan haar witte kant
trekt zij zich drachtig terug
haar adem…
Kleurt de ballen vroom
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.632 jij kerststalt mij
in winterse herinnering
ik ezel warme adem over stro
jij hoedt in
nachtelijke weide de
schaapjes op het eigen droog
op het verschieten van
de ster kan je niet wachten
de koningen zijn nog te ver
zingt dennenboom
en kleurt de ballen vroom
voor bethlehemse nachten
ik sneeuw nog steeds
kou heeft mij al jaren…
Liefde
gedicht
2.4 met 38 stemmen
14.662 Overal bloedspatten op de muren van het huis,
in de koele kamers stijgt de temperatuur
zo veel koortsige adem wordt uitgeblazen.
------------------------------------------
uit: 'Lilian Sugar baby', 1990.…
Weggaan
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
2.923 hij keek weer naar boven,
haalde diep adem,
zijn hand gleed uit de mijne
geen verdriet,
een lege vlek,
die nooit meer weg zal gaan...…
Ansicht
gedicht
3.1 met 26 stemmen
8.891 Ik geloof niet dat ik mij te goed voel
om te toeven tussen oorzaak en gevolg,
maar ik kan slecht zonder wonderen van gratie,
zon die meer mag maken
dan van beton na marmer goud,
onverdiende glans in den blinde,
overvloed die de adem neemt
en over de eeuwen stuwt.…
Sneeuwrozen
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.129 Bleke luchten ademen
zacht aquamarijn
en broos leliewit
Hemelhoog in het zwerk
klinkt het lied
van de avondvogel
Weemoedteder
koester ik de koralen
die hij weeft
door de ijle rivieren
van de regenwind
Als hij zingt
over jou, vrouw
die naar me lachte,
zo lieflijk
wil ik sterren strooien
sneeuwrozen in de dageraad
je al het goud schenken…
levensadem
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
752 de adem van de lentezon
verwarmt de kille aarde
doet ’t prille groen weifelen
en het hoefblad schitteren
de rivier is vloeiend zilver
spiegelend naar de horizon
boven het trage glimmen
ontvlieden grauwwitte ganzen
hun gezamenlijk spiegelbeeld
ze reizen over de einder
naar de grote groene stilte
de eindeloze toendra
waar de zon niet…
boerendorpje
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
627 Een schilderachtig boerendorpje
verwaaid in de wuivende bomen
als handen die de hemel dragen
koeien met vlekken
als gesmolten chocolade
het piepen van een kuikentje
wordt afgewisseld
door het zachte geblaat
van een schaapje
een vermoeide zon
blaast haar laatste adem uit
Gitzwarte zwaluwen leiden
De stoet van fonkelende sterren
Die samen…
Mijn waarheid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.689 Gevangen web van woorden
op het ritme van jouw stem
weven draden een spinsel
tranen ogen naar het licht
de dolgedraaide klinkers
gooien letters op het vuur
zelfs vechten in het duister
neemt mijn nacht van werklijkheid
schud mij en maak mij lichter
neem onbevreesd mijn adem
wis gedachten in mijn geest
laat de pijn mijn waarheid zijn…
Leeg is de cirkel
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.042 Een adem in je diepe land.
Je braakt de kiltes,
een aarzelend zoeken
langs de wegkant.
Een cirkel in je hand.
Je telt de stiltes,
die zichtbare lijn leidt
naar jezelf … naar niemand.…
Mijn stilte
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
1.002 Soms loop ik
naar de stilte,
Naar de traagheid
van mijn tranen,
Dan zwijg ik wat
ik niet meer zeggen kan
Soms loop ik
naar het licht,
Naar de helderheid
van mijn glimlach,
Dan adem ik alles
wat teder leeft
Soms lopen woorden
naar een zwerftocht
van vergeten handen,
Dan zoek ik zacht
wat ik verloren ben
Soms draag ik…
Ik ben slechts
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.122 laat me sterven
in de naaktheid van je hand
waar ik stil verlangen adem
naar het zachte
schreien van de dood
laat me gaan
in de hartstocht van je huid
waar ik het zwijgen achterlaat
onder versteende longen
voorbij het verre avondrood
maar ontzeg me niet
de liefde, mijn liefde
laat ze bestaan
in geschreven morgenlicht
wanneer…
Orpheuzen
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
706 jij schrijft me
door het raam
een stil leven
van vage vlekken
aan elkaar geketend
waar ik als dichter
sterf buiten het zicht
van lege bomen
en uitgestorven vuur
vreemd lachend
hoor ik spotvogels
schateren met
afgerukte bladeren en
mijn grijsomrande huid
want alles wat
ik onderweg schreef
was de adem
van warmlicht verlangen…