3332 resultaten.
Het liefst oogst ik je lach
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.145 zomersproeten
bevochtigen druppels mijn gezicht
wanneer ik mijn ogen daarvoor dicht
verdwaal ik in plassen met mijn voeten
toch onderga ik dit alles met een grijns
want al weet ik me zonneklaar geplaagd
door de buien, ik blijf volledig stoïcijns
en verklaar zonder sputteren onversaagd
“augustus mag haar warmte houden
zo lang jij maar jouw glimlach…
Vakantieschilderij
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.317 Het boter bloemt, blauw zijn de luchten,
het vogel zangt, zingt zonder zuchten,
een glimlach kijkt tussen de wolken door,
vakantie, ja, daar ga ik even voor.
Geniet van zoveel moois, geen plichten,
dus maak ik maar wat kolder-dichten
om vrij en vrolijk even weg te zijn;
dag allemaal, mijn was hangt aan de lijn.…
Voelde mij weer sinterklaas
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.309 ik zag je dralen en
verdwalen in de winkelruit
je hakte hoger in
weerkaatsing van het glas
naast de laarzen en de prijs
zag je mijn glimlach later pas
het leer was zacht
paste naadloos aan je voet
de rits wat stroef
in eerst gebruiken
natuurlijk liet je mij de
kwaliteitsverschillen ruiken
ze zaten als gegoten
je kon er goed op…
explosief snoepgoed
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
1.069 stram in twee rijen dik
camouflagestrepen onder ogen
die alles in zich opnemen
vóór een verdwaalde kogel
opnieuw een statistieken nummer
en zwarte kadertjes in de krant
het stof bijt, de zon brandt
met hun maaltijd in zilver
- made in the USA -
of het koosjer zou zijn
chocolade uit te delen
eerder dan blauwe bonen
een onschuldige glimlach…
Het bijzondere tussen ons twee
hartenkreet
3.3 met 43 stemmen
6.353 Vriendschap
zo puur in het delen
van gevoel
van warmte
zo bijzonder
omdat het ook liefde is
je voelt het in je hart
je ademt het in en uit
de glimlach
als je de woorden
in een brief of op een kaart
of in een email leest
je deelt vreugde
je leeft mee met verdriet en pijn
je geniet als de ander blij is
en je huilt de tranen…
Rustiek bladeren
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
803 tellen
maar hoorde er minstens vier
ze kwaakten een symfonie
gedragen over de zeven sloten
die ze net hadden besprongen
pauzeerden in mijn zicht
zodat ik de overige stilte
in alle rust kon proeven
mijn blik gleed over het water
waar een paar witte waterlelies hun
lichtrode zusjes tegemoet dreven
om samen verder te bladeren
een glimlach…
Het golven van een metafoor
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
1.329 Zou ik je ogen vergelijken
met de glimlach van een kind.
Jouw woorden rond zien waaien
met een zachte zomerwind.
Ik zou schrijven tot je danste
op het deinen van die ene metafoor.
Schrijven tot je dansend,
langzaam dichterbij kwam.
jij zou lachen
Maar de golven doen jou dobberen
op een tergend eb-en-vloed.…
Vleugels te jong gestorven
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.837 ‘k Gaf mijn glimlach
aan de stilte,
een stilte
waarin leugens
zich nestelden
en jij,
zwaar gewond,
jij wist niet beter,
wist niet dat ik
geen andere ogen had
om de waarheid
te doorbreken.…
vriendschap
hartenkreet
4.6 met 33 stemmen
6.400 het leven is kort als je dat nog niet wist,
ruil elke traan voor een glimlach!
dat al deze woorden in jouw hoofdje gaan
dat de wind je deze liet horen
opdat onze vriendschap NOOIT stuk zal gaan…
De Bloedhond
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.199 In tijden dat de rouw
zijn modderschuit versiert
speelt zijn ego hooglijk op
en om zijn tanden siert
een valse glimlach zijn gezicht
vol van kwade trouw.
Zijn ogen lichten op als
zijn neus ruikt een verdriet
en als de bel geklonken heeft
staat hij op en schiet
zijn zwarte schoenen aan
en danst een slome dodenwals.…
Namen in het zand
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
862 De zon brandt op mijn huid
zoals verlangen branden kan
ik teken namen in het zand
en schelpjes leg ik daarbij uit
De zee van eb golft nader
rustig maar bewust en sterk
tot aan de namen in het zand
die zijn getekend in een kader
Speels glimlach ik naar mensen
die reflecteren mijn geluk
want door die namen in het zand
herkennen zij mijn…
Kindergraf
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.917 Wie draagt
de glimlach terug en zingt
het kinderlied zoals het elders klinkt ?
Dit monument vol treurnis
verscholen en ook zo dodelijk stil
vertolkt zo koud en pijnlijk schril
de eeuwige grendel die op zijn deur is
zijn gulle lach uit het volle leven
is peilloos diep in het graf gedreven…
Bestemming
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.420 Geef me een plekje in je dromen
zo’n droom die stiekem glimlachen
doet. Laat niet merken dat je wacht
gluur niet over je schouder
ik ben geen dief in de nacht.
Geen zorgen,
ik kom, nog niet op zoek
je blijft veilig voor te vroeg
in toekomst verborgen.…
interactie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.938 de stilte onder gedichten
verwoord slechts een amen
het kleuren van gezichten
geluk zonder voeren van reclame
zuiver lijkt het in de zomer
in de winter is het koud
Ik ben vaak een dromer
en soms toch wel wat stout
weet dan dat mijn gedachten
speels verwijzen naar het leven
waar nog veel valt te verzachten
om ook even een glimlach te geven…
Thuiswacht
hartenkreet
3.9 met 36 stemmen
3.308 de vertrouwde geluiden
een bekende die de trap af-
en opgaat, weer naar beneden komt
de post valt op de mat
de brievenbus sluit zich weer
de ramen staan open
op het fornuis stooft het eten zich klaar
verspreidt de geuren door het huis
ik wacht op het openen van de deur
hoe je straks voor me staat
weggegaan om terug te komen
met de glimlach…
Satan schatert
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
686 zuinig heet
in de flauwe volkse mond
nee, ik laat niet af
te duur voor de gelovige
maar breng tweespalt mee
en af en toe verzoening
in het trouwste hart
ik min de mindere
verminder de meerdere
naargelang het verlangen
naar vervulling van de leegte
die elkeen zo graag ontkent
de hoornen stigmata
zijn slechts decoratie
het is mijn glimlach…
Nooit meer
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
3.561 Nooit meer je brede glimlach als
je me na een lange werkdag ziet.
Nooit meer zul je me omarmen
of geen boodschappen meer doen.
Nooit meer mijn koude voeten
bij je warmen, of die
‘voor het slapen zoen’.
Nooit meer met de kinderen spelen,
met de voetbal of de blokken.…
Eenzaam
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
883 Stil, alleen en verlaten
kijkt hij om zich heen
een ongebruikt toetsenbord
een zwijgend scherm
gedachten, roerloos, emoties
gesloten ogen
haar proberen tot leven te wekken
haar glimlach
haar ogen
haar mond
denkend aan beladen plekken van vroeger
met jou
als symbool van je wispelturigheid
pikken kraaien in platgewalste lijkjes…
Zeven kruiken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
569 Struikelend over
onverharde wegen
draagt haar hoofd
weer een volle kruik
een glimlach,
spontaan opgevangen
door het kleine kind
dat aan haar rokken hangt,
verdwijnt langzaam
achter opstuivend stof
kleurrijk is haar kleed
dansend om lange donkere benen
en wanneer wanhoop die avond
even haar ogen raakt
maakt elke pas nog steeds muziek…
Zapp-poëzie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
619 Een vrouw beminnen is
Fietsen op de Mont Ventoux
Nauw zichtbaar wiegen
In eindeloze deining
Door zolderramen langs de lucht bewegen
Langzaam over verdronken sterren varen
Traag door oneindig laagland gaan
Vliegen als een schaduw
Een vrouw beminnen is
Een daad van bevestiging
Van al de dingen, die ‘k in dromen zocht
Een glimlach…
De gekrenkte jongen
poëzie
2.8 met 13 stemmen
2.405 Hij voelde, dat iets in hem brak,
Maar hield de glimlach om zijn mond.
Even vertroebelde zijn oog,
Maar daadlijk keek hij strak en koel.
En sterk hield hij het lauw gevoel
Ten onder, dat zijn hart bewoog.
Hij zal de eerste stap niet doen.…
Eenzaam
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.482 Stil, alleen en verlaten
kijkt hij om zich heen
een ongebruikt toetsenbord
een zwijgend scherm
gedachten, roerloos, emoties
gesloten ogen
haar proberen tot leven te wekken
haar glimlach
haar ogen
haar mond
denkend aan beladen plekken van vroeger
met jou
als symbool van je wispelturigheid
pikken kraaien in platgewalste lijkjes…
Spiegelboek in Middelsprake
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
2.131 spiegelbladeren voorbij
soms als die jongen die heel even
in een sprookje was gebleven
met die kinderlijke ogen
die verbleven over zee
Je schreef verhalen ver vooruit nu
om verspeeld ze voor te lezen
aan twee spiegels die je meenam
diepgenegen aan je zij
en soms als jij wat dichterbij kwam
met een hoofdstuk volgeschreven
las ik telkens met een glimlach…
Fluistering
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
661 jouw glimlach weerkaatst
in zijn ogen
hoort ze de wind in een
heel zachte fluistering zeggen
ze heft haar hoofd
luistert met warmte in haar hart
proeft met haar lippen
zilt, kruidig zoet en bitter
kleurrijk als de liefde is
zoveel schakeringen aan de regenboog
lust passie liefde
of doodgewoon kameraadschap
trouw en genegenheid
ze luistert…
Vader zijn wil is wet
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
577 hij pakt haar hand
ze voelt en leest
zijn ogen en zijn hart
woorden zijn overbodig
ze weet
dit is een vaarwel
niet voor even
maar voor eeuwig
hij moest een keuze maken
deed het met zijn verstand
ze verbijt haar tranen
met een glimlach
wens ze hem alle geluk
morgen staat hij op het vliegveld
morgen vliegt hij
zijn nieuwe bruid tegemoet…
Wereldburgeres inn lijn 9
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
783 maagdelijk blank
de vrouw liep voorzichtig
onder haar voeten kraakte het
stap bij stap
de tram voller
dan anders
mensen spraken met ogen
en duwende armen
een man uit Amsterdam
zette zich neer naast haar
er was “die babbel”
die je alleen met een echte
“Amsterdammer”
kunt hebben
vond zij, hij hield het op
een”echte”Haagse
een glimlach…
De lente komt
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
852 De lente komt
voorzichtig en verlegen
met de kleuren van de
sneeuwkoninkjes op haar glimlach en
groene knopjes in haar haar.
Merels groeten haar met gezang.
Eendjes op zoek naar een partner
verwelkomen haar met een liefdesaanzoek.
Wolken maken verwonderd plaats
voor glinsterende zonnestralen.…
Aubade - Claire Obscure
netgedicht
4.8 met 59 stemmen
1.643 De ranke wereld tot aan jouw lippen
zal ik droogleggen achter een dappere glimlach,
laten rusten op het kussen van de nacht
waar een zwerfkei duizelt met een vlinder
elkaar toedekken in tomeloze verbeelding
bij het passeren van een wolk
en jij mijn onverschrokken engel
schudde licht als licht en zo bevlogen
de nacht van het kussen.…
Wolkenmantel
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
490 zwijgt waar de boog hangt
in late lenteschemer
strak gebogen
mijn woord is moe naar het woord
poëzie verblauwd
(en al wat daar nog tussen ligt)
schijngolven vervloeien
spatten uiteen
tot op mijn mond in de straten
voor mijn oog
een wolkenmantel dekt warm
streelt regengeween
van het woord
tot blijde mijmerij
dat eindelijk een glimlach…
Een pril begin
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
541 mijn oogleden zo zwaar van geplengde tranen
wilde ik kijken
wilde ik proeven
van toch de lente
toch het ontwaken van de natuur
oogluikend, steels
wierp ik een blik
in mijn voortuintje
de clematis staat in knop
bijna barstensvol
kale takken
geen enkel blad
toch tel ik vijftig knoppen
mijn vingers reiken
strelen en een glimlach is er…