2904 resultaten.
Op zoek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
607 Het dak van de oecumene opende zich
en oogverblindend licht zoog ons
naar de grenzen van het universum
tastend
op zoek naar het pad van de waarheid
die zich als een luchtspiegeling openbaarde
en in een trage symfonie langs trok
hoger en hoger
zagen de bergen en zeeën onder ons
kleiner en kleiner worden
verdwijnen in het niets
en achter…
Jongen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
763 Verdwijn,
red je vege lijf,
spoel de hypocriete woorden uit je vacht.
Luister naar jezelf, wees vrij
en weet, je wordt verwacht, door iemand
net zo puur en echt als jij.…
Per omnia saecula
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
505 Onrust en wellust verdwijnen snel, zelfs in mei.
Wij zijn één. Het hinnikt hier... Ja, een eenhoorn.
Ik vlieg als een adelaar zo vrij. Goh, je bent in mij.
Soms huiver ik en verschijnt een monsterlijk mysterie.
Ik heb je echter lief! Dit is géén hysterie.…
Ontheemd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
610 Ontheemd
Vreemd
Uit de jungle
Onaangepast
Er is geen plek
Je bent een last
Ga terug
Naar je eigen vaderland
Dit land geeft je geen hand
Dit land denkt aan zijn eigen toekomst
Aan de vooruitgang
Maar in de vooruitgang
staan veel mensen aan kant
Het midden
Is een bal vol tegenstrijdigheden
Want als de sporen van ons verleden
Langzaam verdwijnen…
Zinnen
gedicht
2.6 met 18 stemmen
4.363 O de aanwakkerende vrees compleet te verdwijnen
nu je echt begonnen bent te worden als een kind -
beeld je daarbij het naadloze Vuurlandse duister eens in,
dat je omringt, je penetreert, tot overgave dwingt...
------------------------------------------------
Uit: 'Eeuwige vlam', 2003.…
nachttrein
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
521 vertrek
en verblijven, niet ver van ginds
zoekend maar volgbaar
open de weg, volg het ijzer
zoem het voortgaan, verder
weg van stilstand, hoor de uren
slaan, licht en donker, beleef
een betrokken weten, dit vlees
verschijnt in niemandsland
asbak, niet uit het raam hangen
‘é pericoloso sporgersi’
verberg vlakte, deze sporen
verdwijnen…
Lang leve Twitter
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
492 Machtigen kunnen in het niets verdwijnen.
Twitter blijft.…
wandelen en liefde geven
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
591 wandelen gaat al een tijdje niet meer goed
door de vele operaties aan mijn rechtervoet
maakt iedere stap kennis met helse pijnen
maar mijn lach gaat daardoor niet… verdwijnen
positief zoals ik ben, blijf ik het steeds proberen
om nu één dag… zonder die pijn te mogen marcheren
maar voorlopig kan ik het alleen maar hopen
dat ik ooit weer…
Licht bewolkt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 vandaag lopen de
sporen niet naar
behoren zij wijken
zover wij kunnen kijken
bloemen reiken
hun mooiste kleuren
maar deinzen als
wij ze willen keuren
zelfs het licht
heeft iets onbestendigs
in licht bewolkt schijnen
lijkt blauw te verdwijnen
mijn woorden raken
jouw snaren verkeerd
laten stilte weer dansen
op vermeende dissonanten…
De nieuwe modus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
489 onwennig is de
nieuwe sleet van
oude patronen die wij
als dagelijkse zekerheden
ooit hebben gedragen
daar vallen nu
gaten met hilariteit
bijdehandjes waren
er al aan gewend in minder
dan een mum van tijd
de nieuwe modus is
het zelfsturend team
waarbij de manager
alles al ooit heeft gezien
in eigen overbodigheid
als leiders verdwijnen…
Het stille sterven
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
518 waar aarde ooit
de blauw groene
parel in ons stukje
heelal mocht zijn
is dat festijn nu
helaas verdwenen
al decennia lang
verbleken de kleuren
in het gebeuren van
het stille sterven dat
wij in vervuiling onze
kinderen laten erven
waar eens de
cirkel helend
gesloten was
breken lijnen zien
we elkaar voedende
relaties snel verdwijnen…
Gesloten deuren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 ik zag je in
muren verdwijnen
door gesloten deuren
weer verschijnen
en altijd was er
de warmte van je lach
jij die niet
hecht aan materie
maar wel de
werkelijkheid deelt
in samen vormgeven
en stemmingen beleven
wetenschap leert
ons de les hoe
om te gaan met
de rest van de
schepping waar
wij samen mee leven
toch stapt…
Vlinderkus
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
693 Ik berust in jouw vlinderkus
het is dat wat me is slaap kust
als in de nacht de maan weer gaat schijnen
en mensen verdwijnen achter de gordijnen
Jouw zachte wang
tegen me aan
je ligt niet ver mij me vandaan
ik kan je voelen betasten
diep in de nacht
ik voel me zacht
Door jouw mankracht
die me overmeestert
op dat moment heb je me lief…
roos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
382 hoe jij kleurde naar de zoen
die als een roos in de zomer
rijpt, de larf achterlatend en bevrijd
van het sculpturen schouwspel waar
hamer en beitel je de vorm gaven
om in de eeuwigheid te verdwijnen
doch reeds in elk stadium waar jou
latente verschijning zich verstrengelt
met de boezem die me voedde, is hartstocht
mijn legalisatie om je…
Onzekerheid schrijft
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
488 ik heb stilaan je
kleuren zien verdwijnen
haren pieken waar
ooit de zon zijn
licht in blonde krullen
heeft laten schijnen
sferisch omhullen
kleren het vroeger
goed getrainde en
gespierde lijf dat nu
met wankele stappen
onzekerheid schrijft
je bent een schim
van je vroeger extraverte
persoonlijkheid die in
bedeesd teruggetrokken…
Gedurfd onderscheid
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
500 jij hebt je
mondiaal gekleed
met de mooiste
fournituren uit een
waaier van culturen
niet met de stuff
van passerende pop ups
die nog sneller verdwijnen
dan dat zij verschijnen
zonder schaduw te laten
jij hebt de tijd
in regie daar waar
lokalen de trends
en mode bepalen vleugt
al beschaving en kleur
herkenbaar voor hen
die ook de…
Bloem in Barnsteen
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
480 De dingen van de dag verdwijnen
voor de Bloem in barnsteen in
miljoenen lange langzame jaren
beschermd bewaard gebleven
Te mooi om waar te zijn
een Bloem in barnsteen
van naald tot draad:
vijf kroonbladeren beteugelen
De mengelmoes van meeldraden
een wirwar zo je wilt
Zelfs van het stuifmeel
bleven een een paar korrels hangen…
Terechtkomen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
612 Jouw landing: hoe zal dat zijn
een thuiskomen in het nest
de val in vreemd gebied
is zij een vlucht een overgave
lijkt zij op verdwijnen misschien?
Welk geluid zal zij maken
kun je haar horen is zij
een ritseling een smak of
glas dat uiteen spat
op ongenadige grond?…
Golflengte
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
518 We zitten niet meer
op dezelfde golflengte
de horizon wordt vaag
lieve dromen verdwijnen
natuur krijgt veel te verduren
eenzaamheid lijkt dwangmatig
herhaalt zich in het handelen
zoals bij eb en vloed de zee
ik ben een land zonder vader
in een man zonder minnaars
waar jouw boom begint te groeien
verdort de taal van onze woorden…
Zinken als een kiezel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 Traceren stralen van zonlicht,
en laten rimpels achter, voordat ze in de inktzwarte diepten verdwijnen.
Een fluister van door jou gekozen te zijn,
Onbekommerd en veilig in je handpalm, net voor een adem.
Je kijkt toe hoe het water hen tot zich neemt.
Oppervlak ongebroken, de vijver weigert de val te erkennen.…
Allah zal over je waken
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
515 van de Islam
Dat is wat voor Moslims telt
Het geloof staat voor vrede
Altijd en overal
Alleen als je met geweld expres
wordt aangevallen heb je het recht om je met geweld te verdedigen
De koran moeten wij altijd lezen
Dat kan ons leven veranderen en genezen
Allah zal over je waken
Je moet geduld hebben
Ooit komt er een tijd
En verdwijnen…
Het komt goed
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
597 moeilijk
zwarter dan de nacht
je voelt je leeg van binnen
meer tranen dan een lach
Verstikt door boosheid
en verdriet
verloren
je ziet het even allemaal niet
Een deel van een groot geheel
maar o zo klein en nietig
het liefst zou je er even niet zijn
je voelt je te verdrietig
Maar binnenkort wordt het weer licht
zullen wolken verdwijnen…
Rust
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
369 De sterren kijken op mij neer,
Maantje lacht mij vriendlijk toe,
Verdwijnend in de vergetelheid
Koelt een briesje m’n hete lijf.
In de verte roept m’n moeder
Zacht mijn naam in de nacht,
Uit het land van verleden tijd,
Waar zij al 'n lange tijd verblijft.…
Wildernis van nat beton
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
2.596 Architecten van het eigen zwijgen
wij meten de muren van ons gemis
in deze wildernis van nat beton
heeft het grauwe grijs het laatste
vitale groen uit de steden verdreven
grote machines zingen hun kille refreinen
waar ooit de wolf en de reiger stonden
wij kijken toe hoe de grenzen verdwijnen
hoe de passie van moeder Aarde
zachtjes in…
Waar zal het zijn
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
40 bed achter de komma
slaap ik mijn dwaze dromen
waar zal het zijn
vraag je, maar we zijn
op weg naar nergens
we reizen zonder koffers
langs de rafelige randen
van het voorzichtige papier
de verlegen horizon
is een rechte streep
ver weg van het nu en hier
hier tussen de getekende zinnen door
kan de hele boze mensen wereld verdwijnen…
Nog 1 keer
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
3.613 Je was mijn kleine jongen, lief en zacht,
jouw oogjes straalden praal en pracht
Jouw glimlach was mij geliefder dan parels en robijnen,
jij liet elke pijn uit mijn hart verdwijnen
Tot op een zekere dag dat je mij verliet,
ik leek wel te verdrinken in de tranen van mijn verdriet
Ik had je zo graag nog 1 keer papa horen zeggen,
je nog 1 enkele…
leeg
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
858 in mijn ogen
je zult niet vinden wat je zoekt
probeer met te doorgronden
je stuit op een leeg gat
Want zoek niet naar mij
Kijk niet onder mijn masker
alles wat je vindt is lucht
Houd me niet vast
Nergens ben ik veilig
zelfs al voelt het nog zo goed
Ook jij kunt me niet redden
al wil je nog zo graag
Ik glip je door de vingers
en verdwijn…
ZOMERAVOND
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.167 krassende kraaien en buren
in tuinen door barbecues en GSM’s
vervuild winterkoninkjes wantrouwen
luidruchtig doezelende katten
zwaluwen geven op hoog niveau
een voorstelling grijsblauwe lucht
als décor merels hamsteren
rijpe krenten houtduiven ploffen
lomp in dezelfde struik kijken niet
begrijpend als ik hen geïrriteerd
sommeer te verdwijnen…
Veilig in mijn bos
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
793 de stilte galmend in mijn oren
de wind zacht fluisterend door mijn haar
de bomen zingen een lied wat alleen ik kan horen
dus blijf ik daar
zwijgend staan
mijn handen op de bast van een berk
zoekend naar het echte leven
de gouden stralen van de zon
beroeren haar ook
al is het dan maar even
als ik achter een rots,
de zon zie verdwijnen…
Ik keek opzij.....
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
866 Ik keek opzij
en zag je daar staan
Strak in het pak
met je blik op oneindig
Jij keek opzij
met ogen zo vol
vol van verdriet
Ik schrok en keek opzij
Nog was het stoplicht rood
Ik voelde me teveel
naast jou op de stoeprand
Ik wilde dat ik kon verdwijnen
Ik keek, ik keek opzij
ik wilde praten en vragen
naar het verdriet in die ogen…