3211 resultaten.
2 November
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
668 En alle dagen dan, in later jaren
alsof het altijd 2 November was,
zal ik je in mijn hart bewaren
en nooit echt wennen aan het gras.…
Lente van toen
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
853 waren kleurloos hard
zwartwit en kaal gepeuzeld
zonder vogels op foto’s en op films
toen kleur nog steeds een sprookje was
geel en blauw bestond al wel
op het gezicht van bloedend rood
hartverscheurend op de bolleneters
om te willen overleven
hij vertelt het als een paasgedicht
tussendoor de matzon en de kou
en wijsneusgroene puntjes gras…
bollenvelden
hartenkreet
2.7 met 9 stemmen
2.352 daar waar enkel koeien graasden
toen de tijd nog vroeger was
liggen nu als open wonden
grote vlakken zonder gras
grauwe grond bedekt de bollen
van de tulp en de narcis
krokus, druifjes, hyacinten
wachtend tot het warmer is
straks is al het kaal verdwenen
en verschijnt als visioen
een palet van duizend kleuren
tussen al het land'lijk…
Wandeling langs een kwakende morgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
559 hij ontwaakte bij een
kwakend kikkerkoor
nog voor de zon
het zenith raakte
terwijl op 't blote water
een zwaan haar
nek opdraaide
tot een witte vlek
kraaide ergens
een haan
pluizen buiken van
donzen kuikens
trippelden in trosjes
tussen groene bosjes gras
als was het een schouwspel
voor een snelle fietser
en…
bonbon dagen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
772 weet jij het gras waar wij lagen
als twee snoepjes in de zon
plakkerig waren de dagen
als de vergeten bonbon
die in rood/geel papier
vol chocola en likeur-aardbei
geplet zorgde voor plezier
tussen jou, tussen mij
weet je de kusjes van de dag
weet je de streling op je been
weet je het lachen om de lach
weet je de zon die toen nog scheen…
Mijn Lief
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
783 De zachte grond, met een bed van gras,
Is veranderd in een harde, koude bodem.
Je handen die altijd naar me reikten,
Blijken nu zover weg te zijn.
Je innige omarming,
Ben ik voor eeuwig kwijt,
Je liefde, verloren.
Het spijt me, ik mis je
En hou zo van jou..
Maar je zult me wel niet horen..…
zwart-wit
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.393 Door oude films van vroeger
Bevangt mij steeds weer de gedachte
Dat men vroeger zwart-wit dronk
Zwart-wit zong en lachte
Zwart-wit rende over zwart-wit gras
Grijsjes vree en kuste
Zwart-wit ploegde, zwart-wit zwoegde
Dat men witjes rustte
Dan wekt iets weer kleur tot leven
Zoals een wilde hondenblaf dat kan
Je gedachte lijkt opeens zo…
Toren
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.556 Toren boven stadsverkeer,
Madurodam van kleine mensen;
wolkenspiegeling in het glas,
blauw gemengd, met gifgroen gras.
Puik gebouw,oneindig licht,
horizon met vergezicht;
boven zeespiegel stijgt de toren,
wolkenkrabbend, uit 't oog verloren.…
Draait zijn rug zeewaarts
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.066 de wind
een laatste zinkende zonnestraal
het leven in al zijn poriën
al zijn voetstappen
aan de vloedlijn
hij draait zijn rug zeewaarts
nagestaard door
cirkelende meeuwen
in het achterland buigen
kale bomen naar de lucht
grijs uitgestrekt
zonder wolken
’t voelt bitter koud
schapen herkauwen en
worstelen met plukjes gras…
Haar diepste verlangen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
579 Hou van mij
klinkt als een fluisterende
melodie, de kleur van hoop
danst als een dromerige
herinnering,als zilveren
balletschoentjes
gedragen door de wind
zij op blote voeten in het natte gras
de liefde lijkt te verdorren
achter het huis op de heuvels
aan haar horizon…..ruist de zee
vliegen de meeuwen
haar vrijheid
hou van mij…..…
Butterfly Effect
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.411 het zoete lied begerend
dat jij naar binnen zong
Juist in de kleine dingen
schuilt hier en daar een chaos
van ademloos verlangen
Het leek zo klein, jouw zingen
Wanneer de nacht het koudste is
houd ik je nu vol toewijding
gelijk een grote vlinder
met mijn vleugels toegedekt
Dan denk ik aan de eerste dag
die bloesem in het groene gras…
Boomleunen
hartenkreet
4.6 met 21 stemmen
1.045 Gras smaakt, het voorjaar proeft lichtgroen
boterbloemen smaken niet naar boter
en paardenbloemen niet naar paard
kabbelwater aan mijn voeten, in de sloot
kikkerdril drilt zachtjes, een karper
stuurt zijn rugvin door het eendenkroos
schitterschijn van de zon door wolkenwaas
en bladerdak van de oude boom boven mijn hoofd.…
Van man tot man 3
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
727 ik word alsmaar kaler
en jij, jij draagt veren in je haar
hoor ze naar de meisjes fluiten
zie hun speelse blikken, ogen
die jouw bloesem roemen
en ik, ik mag me schikken
in een bos waar bijen zoemen
ja, je mag er wezen vriend
ik blijf wel in jouw schaduw
die voortglijdt door het gras
jaloers op jou, zei je dat?…
De pijn die kleuren doodt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 de zon is geel maar
brandt geen gaten
in het doek
je ogen kijken
maar ze spreken niet
geen tranen in hun hoek
het gras is groen
maar ruikt veel
minder dan voorheen
het naakt is
tegenwoordig bloter door
de lengte van het been
ik schilder nachten
omdat de dagen me
te helder zijn
ik zie de pijn
die kleuren doodt
de grauwigheid…
oude schoenen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
780 gooi geen oude schoenen weg
voordat je nieuwe hebt
wat een pech
ik gooide ze veel te vroeg
weg
o wat een pech
lopen zonder schoenen
over een verharde weg
de bloedrode blaren
doen wel wat pijn
lopen over groen gras
lijkt mij ontzettend fijn
maar de weg is te veel lang
dus waaien wij maar door
ieder zijn eigen gang
nooit gooi ik nog schoenen…
Ik ben de jongen
gedicht
3.0 met 130 stemmen
22.378 Ik ken het gras, dat is dan nog het enige.
Maar te goed. En van dichtbij.
---------------------
uit: 'Dicht!', 2009.…
Vers hooi
netgedicht
4.6 met 29 stemmen
742 Meer dan ons leven geven kon
heb ik je lief gehad
wij putten uit dezelfde bron
buiten de binnenstad
ons hoge gras geurt ademloos
naar vervlogen tijden
de zeis flirt driftig met vers hooi
dat moet leren lijden
je bent te jong nog voor verlies
van een vertrouwd gezicht
ik kies jouw grote teddybeer
tot troost in dit gedicht
uit je dal…
Winter(2)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
519 nevel graast en rijmt op de verlaten velden
omheiningen worden er ijzig uitgelijnd
het gras schijnt als verzilverd
takken en struiken lijken van kristal
stil de witte huizen
in de blauwe vrieskou
de wind bijt rode neuzen
overvalt de zuchtend adem
behalve de kraaien die zichzelf
weerspiegeld zien in de bevroren sloot
lijkt het hier zo stil…
in witte uren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
529 ochtendnevel zacht en koel
vochtig veebont in witte uren
flarden zweven de tijd voorbij
langs bomen gras en grond
de toekomst in een vochtig glas
het is ondoorzichtige huid
in verhulde openheid
een zwevende dans
een overduidelijke kans
op liefde en hoop in de
bedauwde ochtendglans
zweeft daar in nevelen
door dalen en heuvels…
VLIEDENDE ZOMERDAG
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
548 Avondkoelte
glijdt over hellingen van 't Geuldal
tussen hoog gras en laag lover
waait langzaam je huid binnen
geurt
als een rol verse geharde room
waarin
halfzure weke kaas versnipperd is
een frisse kaarsvlam flauw schijnt
strooit ruime lucht uit verre bergen
door deze knusse heuvelplooi
loom bezadigd ogenblik
na een pijnlijk moeizaam…
Een zeer zeer zeer fijn huis
gedicht
3.5 met 8 stemmen
5.039 In de kamer heb ik
Gras gezaaid, dat staat zo fris.
Een keuken heb ik niet.
Ik leef al maanden
Van de wind.
---------------------------------------------------
uit: 'Een nest bloedsinaasappels' (2006)…
een kusje op mijn hand
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
818 zeiden liet jouw hart in sprongen leven
binnen wartaal groeide zomaar wat vertrouwen
dwars door de vergetelheid
een kusje op mijn hand
vanuit de woordenschat die toch verborgen ligt ontstond
ineens een warme zin; je wilde dat ik bleef
je wilde vast ook van me houden
want
mijn hart vertelde het
en jij vertelde mij
dat het gemaaide gras…
Annonce
gedicht
2.9 met 19 stemmen
6.873 Wind water en buitenvergiet
druppel keer op keer onaangekondigd
zonder oponthoud maar geruisloos
in groen geheveld gras,
als de zomer wegkrabbelt
die de blinde mol het eerste zag.…
Terugstromen als een rivier
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
589 Hortend, stotend en gebroken
zal toch eens ontgroeid, ontloken
staan de knop, (vergeten) in ‘t verschoten
gras, de zonden van het menselijk zijn
Storend, stortend vloeit verscholen
langs de midweg elke
traan, verheven tot een vruchtbaar
nat, gezongen vloeibaar hartepijn
Hevig schijnend brandt de zon
de droefnis aller jaren stom
Verworven…
symfonie van de herfst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
742 Zonnestralen hebben ons teder gekust
Nu is de zomer echt uitgeblust
De metamorfose is begonnen
van een nieuw seizoen
Zomerbloemen zijn uitgebloeid
Bermen kortgesnoeid
Alleen het gras blijft altijd groen
Wolken grijs en grauw
spelen met het hemelse blauw
Dan dalen regendruppels in
glinsterende parels
op de aarde neer
en de fluistering…
Op weg naar het licht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
517 Zwevende vogels trekken schimmen
zodat het zwermen schijnen
naar zacht wenkend perspectief
opzoek naar verdwenen zomer
kom maar
vlieg voorbij het kale najaar
nestel buiten ‘t wolkenlint
hoe intensief waarheen
doezel uit smachtend gezwind
ontkil je vleugels naar lomer
weg van de wind
over zeeën van golvende weide
van nattig gras met…
Ondeelbare gedachten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
606 De tijdelijkheid van het gerijpte gras,
bloot te staan aan ondeelbare gedachten,
levend wit wat eerder groen blozend was,
de plaggen zijn nog vers en onvolmaakt,
als de doden zijn geborgen, voor ons
zelf te zorgen in een niet volmaakte dag.…
De kraanvogel, de schilder
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
796 zie ik de kraanvogel weer
die mij bezocht destijds
mijn dromen leken waarheid toen
hij landde in mijn handen
nu schuift mijn schilder
voorzichtig tussen ’t groen
de alpino schuin over ’t oor
een rode sjaal, kwast in z’n mond
het witte haar, pluizig
als een paardenbloem, penseelt
hij de natuur, die uitwaaiert
voorbij mijn grenzen van gras…
Sumatraanse jaren
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
804 ( voor mijn vader )
Breekbaar als glas
plooit zijn glimlach zich
naar de stille uren van de dag
In het natte gras
dansen verlegen voetjes
over wat haar verdroten vader zag
Als een waas
wikkelen zijn ogen zich
om de tranen die hij liet stromen
over zijn geboortegrond
Er is geen weg terug
als de oorlog voorgoed
zijn gehavende ziel…
Abe Lenstra
gedicht
2.5 met 78 stemmen
14.407 We stonden bij Achilles, het regende en woei,
in een geur van sigaren, nat gras en natte mannen,
het gromde en stampvoette om ons heen,
voetbal was oorlog, toen al.
Vader, weet je nog hoe het even doodstil werd,
de bal kwam, hij kwam uit de grauwe lucht
en woei voor het doel,
niemand had gezien dat hij daar stond.…