2623 resultaten.
Na het middagmaal
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
870 fauteuil naast
de kolenhaard,
vol overgave, ongehaast
zij was mijn uitzicht
als ik opkeek van het
slaapverwekkend gewicht
dat de school voor mij
voor morgen had vergaard
de pendule tikte de stilte vol
terwijl ik steunde op mijn elleboog
en die weer op zo'n zacht tapijt
met een rood-zwart gekleurd figuur
die mij telkens van een blanco
blad…
Haar laatste vlucht
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
444 ik zag
je ogen gaan
jij wist nu al
waar jij de
grootste olijven uit
de boom zou slaan
jij kende haar
al een leven lang
haar hang was
altijd verder dan
de langste stok
zou kunnen reiken
het liefst verstopt
achter tak en blad
totdat de oogsters
kwamen en met
hun net en zak de
stilte overnamen
jij wist hoe
je moest raken…
Het muurbloempje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
629 Ik heb je zien bloeien
dat ene moment
Een glimp van de schoonheid
die jij vanbinnen bent
Het was alsof het zonlicht
geheimzinnig door de bladeren scheen
Jouw gesloten aanzicht waarna
alle pracht vanzelf verscheen
Eindelijk na al die tijd
van dichte knoppen treuren
Blijkt de bloem van blad bevrijd
en zien wij het gebeuren
Iedereen werd…
Herfst zonder oogst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 hitte trillend de verzengende
horizon mismaakten
hebt tal van
verschroeide bladeren
gekeerd maar het leven
bleek al door de immense
hitte te zijn verteerd in
een herfst zonder oogst
nog duistert het
onder levenloos loof
maar de koelte
die de kruinen altijd
hebben kunnen geven
is door droogte verdwenen
knisperend is al veel
blad…
Zij is een beeld
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.748 Gaan we verder om de gedachtes
Fysiek kan het niet interessant zijn
Wat we met z’n allen willen
Wordt geblokkeerd door degene waar we het meest van houden
Een keer in jaren schrijf je dezelfde titel
Om te laten zien dat het liefde voor je is
Een verlangen om te horen wat je wil
Dat ze haar thema’s vindt
Zij is een beeld als in een blad…
Wintertijd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
494 Andere tijden, de originele
Verblijden, oranje, gele
bladeren, bruine, rode vele
Daarover te kwelen
op een grauwe maandagmorgen
Lijkt zonder zorgen
Geen lekken,
geen schreeuwende bekken
Bladstil houdt zich het laatste blad
Alsof ...alsof het nog één keertje bad
voordat het viel
en toch, toch ging hemelen
Wat kan iemand zemelen
Op deze morgen…
De wolf ontbrak
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
377 ik droomde onder
ruizelend blad dat
de warmte van de
zomer nog een prettig
soelaas gaf
luisterde naar
de seizoenmuziek
die uit een eeuwig
repertoire
was opgediept
daar tussendoor
ploften de bellen
uit het pikzwarte ven
hun methaan uit de
giftig rottende bodem
ik zag de ogen
goedgemutst tussen
het hoge gras en
laag struikgewas…
SLuitsein
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
604 doorheen het hele alfabet
Bewondert woordenschat en schone schijn
Je treint langs zee en door het groene hart
De uitroeptekens rijpen in het veld
De blauwe luchten worden somtijds zwart
Doordat er inkten buien zijn voorspeld
En onderweg bezoek je dorp of stad
Hoor je verleden, heden, toekomst aan
Soms zijn de rails bedekt met herfstig blad…
Oproep aan de Schrijver
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
464 O schrijverke schrijverke,
waar blijft uw mare
Waar blijft uw matineus ochtendsonnet
Ging u weer na middernacht
pas naar bed
Ik zit naar een leeg blad
te staren
Wachtend op veeg uit de pan
of een wiets
Ge tart ons geduld, Theo, zo
wordt het niets!…
Een eindeloos feest
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
384 we zagen in elkaars
ogen de kleuren
weerkaatsen van
bloemen die bloeiden
waarvan het blad
groen en nog ongerept
bijna de lente voorbij
was op weg naar het
mooiste van zomer
jij danste om
en voorbij
pirouettes op rij
bedwelmd door
lijnen narcissen
hun kleur en geur
mogen wij ook dit jaar
net als voorafgaande
jaren echt niet missen…
Door de bomen het bos
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
335 plant maar een struik een haag of heg
en graaf dat weg wat er niet toe doet
tegen staal en beton heb ik mij verzet
en kubussen op de metershoge palen
haal mij maar uit de weelderige grond
waar ik straks van genot zal kraaien
volop in jong blad en stam gehuld
die ik daarna nog jaren zal dragen
knip mij maar niet korter of scheer me weg…
Verzonken wortels
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
283 Haar tere huid omringt ze met jong blad,
ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft;
soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft,
die de schade van de dorst nog niet omvat.
Zijn hand verfraaide haar sterke onderkin,
die zuchtte onder de droogte die schreef;
en haar lompen uitstalde op ’t land.…
Hoe schrijf je een Van Gogh
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
78 hoe schrijf je kreupelhout
boomstammen in het gras
groenmosbegroeide stammen
griezelgrilliggroeiende takken
armen uitgestrekt in wanhoop
hun scherpe schaduwen op je pad
schors als uitgedroogde grond
van houtrot afbladderende verf
schubben van een oerreptiel
hoe schrijf je het okerste oker
het diepblauwste blauw
groen van mos en blad…
DE MANESCHIJN IN 'T BOS
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.579 Zij hipplen, tripplen op en neer,
En schommlen in het blad;
Zij dalen langs de stammen af
En dartlen op mijn pad,
Als of ze in mengeling van lichten,
Hun dartle rondedans verrichten.…
Zelfdruk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 Ik stapelde bladen, haar stem werd een echo.
Ik nummerde dagen, er was geen verband.
Ik telde vlekken, lijnen en gaten, scheurde
en lijmde, brak het zichtbaar verhaalde tot letters
en woorden, zonderde cijfers zwijgende af.
III
Pulp rest mij nu.…
Lievelingen
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
2.617 Eens als Alice die in Wonderland van sprookjesbomen las
Zo las ik mijn kleine sprookjes die ik zelf had geschreven
Blad voor blad sloeg ik ze om, met wijzers waar ik was gebleven
En dan hoorde ik muziek en dacht aan jou mijn lief, aan jou
Mijn ogen droegen je op handen als lantaarns diepe nacht
En mijn benen stonden stelenhoog om naar je uit te…
Polderlandse arkadia
poëzie
4.2 met 13 stemmen
3.920 Over het bij vlekken zongeplengde dak
hangt de beuk zijn loof van dieper rood
Raamkozijnen glimmen groen en vatten
terracotta bloemenpotten
daarin geraniën groeien van het esmeralden blad
met doffe kring
naar meekraplakken bloemen
Op de dijkweide weidt zijn zwijnen
een zwijneweider wijl hij op een schelp gebrande aarde
okarino speelt
De klanken…
Haiku
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
914 Schitterende zon
Hoog in de blauwe hemel
Onze oude tijd
Het vallende blad
Dat vrolijk danst op de wind
Op weg naar beneden
Mooie regenboog
Ik zie je soms heel even
Kleuren zonder eind
Verre horizon
Met je mooie zonsopgang
Waar is je einde?…
Den Haag 1863 - De Steeg 1923
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
838 in trance zag ik de zware steen bewegen
en trage klanken rolden uit het graf:
‘het was te kort, m’n taak was nog niet af
dus luister nu, ik heb te lang gezwegen’
‘vertel ze wat ik nooit heb kunnen schrijven
ik was niet moedig, of ik was te moe
mijn diepste wensen waren toen taboe
vertel ze wat zo lang geheim moest blijven’
het lege blad…
Ik kom om 't groene hout
poëzie
3.8 met 8 stemmen
3.177 Daar is de vrede
voor me, in malingen de bochtpenseelde
lucht en de zon de hoge ongesteelde
bloem en der hoogste bladen lucht'ge schreden.
Het liggend blauwe met zijn vrouwenzeden
strekt zich en lacht met de uitdove weelde
verflauwend tot het niet veel meer verscheelde
van warmte en wolken die het maken heden.…
Oktober 1
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.055 Het valend blad, het valt nog niet
en donkergroen het gras na regen.
De avond komt reeds zwaarder wegen.
Uit late bloemen schreit verdriet.
Dit is de tijd van afscheid nemen.
Nog even blijven, of in de waan.
Wat woorden en wat zinnen schrijven.
Straks weer langs al de graven gaan.…
Wanneer ik dood ben, lief
poëzie
2.4 met 19 stemmen
4.854 Wanneer ik dood ben, lief, en iemand zegt,
Dat ik zo niets was, dan zult Gij oprijzen,
Hem op dees allerlaatste bladen wijzen,
En zeggen: "Hij was groot!…
zomereinde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.071 Met nog eenmaal verheffing
van de laatste warme zonnestralen
die de zomer met weemoed doet zwijgen
in alle talen
het einde van zwoele nachten
en zonovergoten stranden
vogels die vertrekken naar
warmere landen
het begin van sprookjesachtige
verkleuringen in vlammend rood
en okergeel
met ieder z'n eigenheid
in blad en vorm in het grote geheel…
Septemberlicht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
658 Wellicht is het de spiegeling die ik bekoor,
Reflecties van bomen, blad en natte klei,
Of de lange schaduw hier tegenover mij,
Typisch september, zeg ik zonder gehoor.
Dan knipper ik twee keer met mijn ogen,
Want het witte schaap en het groene gras,
Worden één geheel langs deze zonnige as,
Het lijkt wel of de kleuren elkaar opzogen.…
Herfstgloed in sonnet
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
908 beetje sterven zouden
wanneer hun dekmantel werd afgenomen
zonnestralen verkleuren zonder schromen
de blaad’ren naar een zachte geelgouden
gloed die nog even kan worden behouden
tot rijp de randen langzaam zal omzomen
maar slechts na twee nachten vorst aan de grond
ontsteekt de herfst enthousiast zijn vreugdevuur
en dwarrelt het goudgele blad…
Terugblik
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
849 totdat de boom
waaronder ik te ‘wijlen zat
een teken van
herkenning gaf
een dor blad
dwarrelde
net langs mij op
en langzaam
toch nog neer…
herfstplagen
netgedicht
3.5 met 31 stemmen
6.813 opgejaagd door herfstplagen
valt de stortbui in het nat
schuurt de wind zijn gure vlagen
tegen ramen die beslagen
trillen van de donderslagen
en zo de regen tikt een gat
in openstaande mantelkragen
uitgeraasde autowegen
vervuld van vallend blad
schuilt de man zich pruilend tegen
uitgestorte najaarsregen
die plengend en zeer ongelegen
neerstort…
een stille Haagse straat
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.066 er heerst totale stilte in de straat
de stoepen blinken door 't veelvuldig vegen
hier zijn fatsoen en welvaart neergezegen
de huizen staan erbij in vol ornaat
een straatje weltevree en welgelegen
bewoners ogen netjes en kordaat
oneffenheden worden wijs verzwegen
het perk is in een aangeharkte staat
wat struikjes dragen fleurig bloem en blad…
werkzoekende
gedicht
3.7 met 52 stemmen
11.297 geloven aan een baan
een dame keek mij wenkbrauwfronsend aan
en sprak met droeve klank: u bent dus dichter
vervolgens vroeg zij streng en veel gerichter
of ik wellicht ook écht werk had gedaan
met onverbloemde trots zei ik spontaan:
ik ben ook filosoof en vredestichter
ze zuchtte en ze zweeg een hele poos
maar pakte toen wat voorbedrukte bladen…
Verzonken land
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.425 over de laagte van het veld
glijden mijn vingers naar
een schaduw wanneer
mijn handen traag bewegen
ik schrijf wolken leeg
in het ondergelopen veen
waar afgestorven bomen
het landschap verlaten
langs oude baggerputten
en het smal begroeide spoor
verstomt de avondwind
op het dorre blad papier
steeds dieper schreeuwt
een vogel in…