5388 resultaten.
Rondingen
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.694 Jouw rondingen met schaduw valleien
Van volle borsten en gewelfde dijen
Toonden mij een landschap vol van erotiek
In een wereld van gedroomde mystiek
Wanneer ik dan die romige toppen verlaat
Wandelend door de zacht sidderende vallei
Vlij ik mij neder om te voldoen aan lusten
Tussen jouw uitnodigende dijen partij…
Een doorzichtige lach
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
494 er golft water
speels en traag
onder eeuwig
spiegelend blauw
ik schep
met mijn hand
een doorzichtige
lach als innige band
die je pas ziet
in het verdromen
van beelden die
mee zijn gekomen
langzaam sijpel
ik weg zonder een
woord te hebben gezegd
in de scene van scheiden
ik kijk niet om
maar het nat van
mijn schaduw droogt…
Als ijspegels
hartenkreet
4.9 met 20 stemmen
1.759 Ik staar in het water
Een bevroren gelaat
Tranen als ijspegels
Voor troost nu te laat
Ik staar in het water
Spiegel van mijn zijn
Verwoestend en kil
De schaduw van pijn
Ik staar in het water
Aura vol met verdriet
Voel enkel nog leegte
Ik ben er en toch niet
Ik staar in het water
Laat mijn leven varen
Golven van wanhoop
Die de dood…
als kleuren verschieten
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
885 kleuren verschieten
als dromen verschralen
zoals de zon
vertraagd gaat zakken
om de schaduw weer
op te halen
niet dat de kou
dan toe zal slaan
of de blik zich verengt
neen,
de uren schrijden voort
dag en nacht raken
weer stilaan vermengd
opdat het leven weer
tot het alledaagse behoort…
l' arbre et le vent
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
634 ver van tijd, de woorden
die op schaduwen lijken
omdat niemand op hen wacht
hoeveel heb ik er al naar de horizon gelokt
nog voor het naamloos vervreemden
van mijn slapend lichaam
ik zal sterven, onverwacht
wanneer ik, als een boom in de wind,
word tot verlatenheid
de neerslag zal niet ontbreken
steeds lager
met een nog lichtere…
Lentedramatiek
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
711 lente verzachtte kleur
met achterliggend grijs uit angst
voor eigen licht zocht zij de schaduw
zich vormend
waarin haar wereld viel
in klodders van dramatiek
gestuurd door zinnebeeldigheid
zoekend in houvast
gooide zij zich op het doek
kraste horizon na horizon waande
zich in zich geboren en straalde
nooit verblekend in haar nieuwe…
TV consumptie
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.144 ’t onrustig bloed ontstijgt spelonken
de dag houdt amper zich aan ’t scherm nog vast
in sneeuw behoedt een hand de levenswegen
voor dat er zwarte schaduw dreigt
antennes grijpen naar de golven
de aderen vangen vreemde wereld op
in sporen vormt zich licht tot beeld
dit medium is geworden tot een god.…
Ra
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
581 al ben ik nog zo verlegen
voor jou kom ik uit de schaduw
normaal is onderdanigheid taboe
maar aan jou ben ik verslaafd
ik nestel me
in je lange armen
waar je ook bent
wanneer je maar wilt
een glimp van je
is genoeg
om me te lokken
ja, ik volg je
met mijn ogen dicht
overal waar jij je licht
laat schijnen
zal ik zijn
en al raak…
Yin en Yang
hartenkreet
3.7 met 19 stemmen
2.179 onderling afhankelijk
Zo zijn wij
duisternis en schaduw,
werden helderheid en licht
harten weer toegankelijk
Zwart en wit
gaan in elkaar over
...dag wordt nacht
en nacht wordt weer dag
Stralend ontwaken
genietende zielen
geheel in balans
bij iedere hartslag.…
Weer
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
943 Van de tijd zoals ze ontkleurd zijn en
hun gezichten als groeven van oude dromen
die
mij
weer
laten wensen dat ik mijn schim zal
vinden en mijn schaduw
niet verlies.…
Tot zij brak
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
532 ik las
de gedachten
in haar ogen
sluimerende
klachten in een
mild gedogen
de kleine trek
die dieper werd
in haar gezicht
een schaduw
vaak weggewuifd
door zon en licht
maar zorgen
drukten met
steeds meer gewicht
tot zij brak
haar spullen pakte
en mij de sleutel gaf
woorden konden
de stilte niet meer helen
die wij al…
Ochtend
gedicht
2.8 met 35 stemmen
23.891 Vanochtend was de wereld
weer erg goed begonnen
met blauwe lucht en hier en daar
een wolk van zelfgesponnen
suiker, en in haar schaduw
op de grond een koe, maar als
altijd hield ze het voor bekeken
toen ik onder haar door reed,
over haar heen, en hoorde
dat er vandaag geen doden
maar wel een paar gewonden
waren, en dat we mochten hopen
dat…
Ogen vol verhalen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
586 in je haren speelt
de adem van wind en
weet jou als bijzonder kind
je vleugelt en
danst door je jeugd
met ogen vol verhalen
elk zonnestraaltje licht
kiest jouw gezicht om
lente verder op te schalen
weer dartelt je lach
op het zonnige strand omdat jij
wint van je schaduw op zand…
Verlatingsangst
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
552 ik was omringd
door lange schaduwen
van de ondergaande zon
zag ze langzaam
nader komen uit
een nog onbekende bron
zij contrasteerden
met het dieper wordend rood
zwart geeft geen geheimen bloot
ik voelde hoe
duister won van het
laatste streepje aan de horizon
de obstakels zijn gebleven
heb verlatingsangst dit late uur
geen plaats…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
719 Druppels glinsteren als
ijskristal
schaduwen van
zwarte waaiers
metgezel op reis
een bevroren rivier
die wacht op zon
voorbij naakte bomen
met witte uitgestrekte armen
in de wind
met slechts de liefde
in kleuren - klanken
in een onstuimige zee
droom ik jou
zoete kussen
sap van mango's en papaja's…
Het licht dat almaar sterker wordt
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
813 Het licht dat danst en zingt als schaduw,
als tegenpool van 't winterlied;
wie juicht en jubelt nu nog niet
al is er ook veel duisternis.
Het licht dat stil en vredig lacht,
dat vreugde schept in oerverlangen,
het zingt straks overal zijn zangen,
al blijft er ook veel duisternis.…
illegaal
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
1.326 illegaal
Haar maan is illegaal;
van buitenaf gezien,
haar schaduw heeft
geen status, neemt veel
gedaanten aan, in een
poging om hier thuis te
horen; gestalte te geven
aan het nut en noodzaak
van haar bestaan, hier
aan de zijde van hem;
zij, die hem wenkt om
de kwelgeesten van zijn geweten
tot rust te brengen.…
barenstijd
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.222 door lichte drang gedreven
langs haar navelstreng van ragfijne stralen
een weg naar buiten zoek
naar het bruin van de aarde
gunt de zon mij een glimp op de wereld
en ik werp mijn schaduw…
Gewogen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
530 De twijfel als volgende
schaduw over het pad,
het doel dat ik blauw
in de verte zag, lag
verscholen achter
luchtkastelen, die
blijven onbereikbaar.…
zij aait water
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
920 zij aait water
vingerkes
hoofdje vol dromen
springvloed kent ze niet
onweer nadert
blikken machines razen
de woekerwolf wacht
lacht
want zij zal welkom zijn
klemmende kaken
de schaduw valt reeds
over haar veldje
haar plekje op de wereld
wit en schoon en nieuw
aan het zoute water
hoofdje vol dromen…
torenzand
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
572 het is daar
dat ik mezelf verlies
uit liefde voor de meeuwen
en op hen wacht
zoals de kerktoren
die de eenzaamheid wegslingert
op mijn mond
en me terug bindt aan
hallucinerende seconden
het is daar
dat ik stemmen hoor die schelpen ruw
wegdrukken naar nevel
uit nachten
en naar lichamen
waaruit schaduwen van water
lopen…
Ogen als spotlights
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
473 je stem speelde toneel
het geluid kleurde decors
in adem donkerde schaduw
handen regisseerden het licht
terwijl je ogen als spotlights
op mensen waren gericht
jij bracht vervoering
passie tranen en pijn door
zo intiem met ons samen te zijn
in de melodie van het leven
enkel door zelf alles te geven
met stilte als hemels refrein…
In het verschiet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zag je hand
in het donker
langzaam verdwijnen
je armzwaai
lichtte nog even op
toen de auto ging rijden
terug in
de hal van het huis
ontbrak er een schaduw
de kamer was leeg
in het gevoelloze
schijnsel van lampen
keek naar de klok
die zonder te leven
de tijd weg leek te geven
een doelloze avond
in het verschiet
zonder jou…
Zie de bomen.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
475 Huizen als stille schaduwen,
die zijn omgeven met
beelden uit een verleden.
Verdwalen zal ik niet, maar
zoek naar een teken of naar
de zin van het bestaan.
Dwaal verder door bekende
straten op zoek naar de tijd
die voorgoed verloren is gegaan.…
Zag je lach
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
546 vingers plozen
in hun bezigzijn naar
de zin van jouw aanwezigheid
zag je lach
in schaduwen vervagen
de tijd nog even raken
je murmelde
vergeten woorden in
onverstaanbaar commentaar
in lichte stralen
danste leven op warmte
van de late middagzon
heb je naar
dat stof zien staren
jouw kleine universum nog ervaren…
Geloven en geven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
800 En de stilte weer laat spreken als de scherf
die haar naam krast in het
spiegelbeeld dat
ze wil zijn
of wil geven als de mooie
illusie
die je wilt geloven om
haar aandacht niet te verliezen
en te wachten tot haar zwijgende schaduw
weer een andere leugen kiest.…
Soms
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
603 Soms was er een schaduw
om mij heen, klein stukje
onverwerkt verleden er
was twijfel en ook angst.
Huilen in stilte van de nacht
het was mijn innerlijke strijd
ik hield het goed verborgen
maar jij las het in mijn ogen.
Jouw liefde verdreef de pijn
gaf mijn leven weer kleur
zal het nooit vergeten maar
het heeft een plaatsje gekregen…
illusie
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
849 de nacht bracht mij de schaduw
van je kus
in mijn verbeelding was het
als een vleug van heimwee
een plotselinge glimp
van een nieuw lief
tenslotte weet ik nu
zo machtig is illusie
betoverend, als overgave aan muziek
troostend
maar ook terug bij het verlangen
tot aan de laatste toon
die opgaat in het niets
dan, tegen beter weten in…
Vragen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
567 De zon, de schaduw, heel dit stil aanwezige,
het zoeken, de frustraties en de pijn,
de vreugde en de zorgen alle dagen,
hoe kan dit alles heel het leven zijn?
Waarom blijft reiken naar en altijd
wachten op iets beters?
Wanneer is volheid van geluk voor lang?
Ik weet het niet.
Ik wil soms niet meer
al die vragen...…
Jouw lach
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
562 ingehaakte vingers
heupen naast elkaar
verbazing over even raken
de tinteling die ik ervaar
ogen die gesluierd
dieper kijken in de ziel
jouw lach die steeds intenser voelt
al sinds ik voor je viel
nog gaan in samen stappen
schaduwen met ons mee
maar als ik je kussen mag
vervloeien zij intiem tot één…