3941 resultaten.
Lentekriebels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 begrijp het vroege opstaan
van een nieuwe lente wel
had er zelf ook een handje van
de dag vroeg aan te gaan
sprong uit mijn bed
na stijfheid van de winter
meestal veel te tijdig
een stempel op de dag gezet
daarom voel ik het gezucht
uit bollen van de lente
knoppen die op springen staan
dat gedonderjaag zit in de lucht…
Bij de kladden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
525 Toen ik eindelijk besloot
te gaan genieten van de zomer
bleek deze over datum
dus nam ik me voor herfst
bij de kladden te grijpen
maar waar zaten die eigenlijk
winter waaide aan mij voorbij
daar 't leek of ik bevroren was
gelijk 'n ijskristal
nu hou ik mijn adem in
onverhoopt wachtend
tot lente haar entree doet…
Ontdekkingen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
582 ik ontdekte als kind dat
de zomer uiteindelijk bleek
te bestaan uit langere tijd
langere tijd van schaduw
en dat de straatklinkers
langere tijd warm waren
en ik wist pertinent zeker
dat de ijsjes sneller smolten
maar daar stond dan tegenover
dat we gedurende de winters
langere tijd geen ijsjes kregen…
negen december
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
416 vandaag dacht ik aan een kind
ze draagt de namen van een bloem
en laat de winter bloeien
ik denk dat ze ook mooi is, ergens daar
waar ik niet meer kan komen
vandaag dacht ik aan een kind
ze was mooi en zong van hemelsblauwe
vogels, van de bomen en
het gras
haar graf ligt onder koude aarde
vol verlangen opgewarmd
door wie ze was…
De eerste kerst zonder jou
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.176 wat maakt dat alles
nu zachter voelt
zelfs mijn hortensia bloeit
midden in de winter
hazelaar kriebelt neuzen
jonge geiten springen rond
en ergens daar in het midden
zet ik een kerstboom
op jouw grond
met een vogel
wat dennenappels
en een ster versierd
omdat ik zo graag wil
dat ook jij dit jaar
de kerstdagen viert…
Mijn eerste lentebloemen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
957 mag ik jou
lentebloemen geven
jij zag ze ontkiemen
de bollen wist al het leven
ik rooide ze in
zomers blaken ze droogden
we lieten ze in onze rust
hun kleur weer herverdienen
het is nog vroeg in tijd
maar deze winter heb ik
alles voorbereid mag ik jou
mijn eerste lentebloemen geven…
De jonge loten
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
891 ja ik kijk om
naar de seizoenen
een lente om te zoenen
want jij was daar
zomerden in wolken
die ook het blauw bevolkten
regenden in samenzijn
de warmte was fijn
oogstten herfst
in alle kleuren
jouw geuren vruchtten
in hun rijpe komst
ja ik kijk om
heb het jaar genoten
we winteren maar de jonge
loten zijn al ontsproten…
zonder huid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
460 Zonder huid
slechts bijeengebonden
door een
strak gesponnen
dun vlies
terwijl daar buiten
de winter van de lente verliest
ik hoor
het zachte zingen van de putter
een kalm en lief geschutter
O raak me niet
raak me niet aan
alles raakt me
zonder huid
zelfs het geluid
van een
onschuldige
roodgewangde
zachte
putter…
moment van dromen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
633 bakken regen, nat vandaag
maar trek het je niet aan
sluit maar goed het raam
bespaar maar het geklaag
de herfst zal ons verlaten
koning winter klopt aan de deur
hopelijk een warme zachte
dan hoor ik niet te veel gezeur
maar iedereen mag hopen
dus kies ik voor de lente
een moment van zonnestralen
verzameld in mijn dromen…
even stil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 aan de andere
kant van de
wereld regeert
Aeolus god
van de wind
langs stenen
paadjes
klimmen ezels
over de
verweerde krater
we plukken
de dag in
geleende tijd
verbranden we
de winter
aan een blauw
azuren zee zet
de schoonheid
onze hoofden
even stil…
Wilgen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 Ons zullen ze
-in het Hollands landschap-
niet over 't hoofd zien
Wij, boompjes-op-lijn
met onze ragebol
of ruige knoet
Als 't moet
worden we 's winters geknot
onze stam niet aangeraakt
Noch met
geen botte bijl
geen scherpe zaag
Het is niet
langer de vraag....
of wij knotwilgen zijn.…
En zie de vogels gaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 De winter breekt weer aan.
En zie de vogels gaan.
Nochtans zit daar op haar
gemak zo'n bontgekleurd
koolmeesje op een witgerijpte
tak.
Zo'n wondertje van de natuur.
Zingt kou kleumend haar
ochtendpartituur. Dit maakt
het leven wel heel bijzonder.
Niet zonder dit bontgekleurde
tedere wereld wonder.…
Schrale Troost
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 Ik zit als een gevangene
achter glas en dikke muren,
de winter ken ik slechts
van het naar buiten turen.
Als een vogel die wil vliegen
zit ik in een kooi
te zwijgen in de stilte,
aan weemoedigheid ten prooi.
Als een monnik zit ik
eenzaam in m’n cel,
alleen een monnik doucht niet
met verpleegsters; en ik wel.…
Lichter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 M'n kraag hoog
De jas dicht
Geen betoog
Alles ligt
Open en bloot
Lezend verlicht
Alleen het rood
Van de kou op je gezicht
Er valt geen sneeuw meer
Alleen nog hoop
Keer op keer
Geen koek noch zoop
Zo meanderende de winter
En het geluid ervan
Richting wat verbeelding
En nog zo wat dan…
in de loop van de woorden
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
460 de asgrijze schrijver sloeg met
dode takken de laatste taal uit
de steen van zijn geërodeerde hart
op de grens van herfst en winter
op de drempel van lichtheid naar zwaarte
droeg hij de zinnen in de palm van zijn hand
woorden weten niets
dàt had de oude poëet begrepen toen hij
zijn hart ontdekte in de woordeloze dood…
Je raakt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
784 Je raakt
ontroert
vervoert
haar als een gevleugelde engel
in een snuifje Jasmijn
van winter
tot lente in Mei.
Een stiekem vleugje Parfum
vlindert zinnenprikkelend doelvrij.
Als in een droom
vervaag je stervend
op haar huid.
Te luchtig in hunkering
het moment voorbij...!…
Vertrekpunt
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
601 In de herfst verzamelen zij zich
met velen bij de waterplas
de meesten vertrekken voor de winter
wiekend op wolken van ongestild verlangen.
Meestal blijven er een paar achter
overvallen door angst voor het vliegen
zij boetseren met droeve hand
de tol van overblijven.…
Wubbel en Wabbel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
815 Wubbel Wipstaart
was geheel bruin behaard
van zijn kop tot zijn staart
rende altijd in volle vaart
en had een opa met een baard
hij was jarig midden in maart
kreeg dan een lekkere worteltaart
en een mooie verjaardagskaart
zat ’s winters kalm en bedaard
gezellig voor de open haard
had ook veel lekkere nootjes gespaard
en dat voor de winter…
De oude postkaart.
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
974 plaatje op die oude postkaart van lang geleden
dat ik op zolder tussen een stapel fotoalbums vond
gedachten zweefden even terug naar toen we nog sleetje gleden
als ik nu naar nu buiten kijk ontwaar ik ontevreden
harde wind en neervallende regendruppels; groot en rond
ze doen derhalve mijn winterse sneeuwgedachten rap vergeten…
Lente
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
655 De winter valt in, de nachten helder en ijzig koud,
't is de lente waar ik aan dacht en toch het meest van houd.…
ganzen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.052 tegen de schittering
van de orion
en door winterse berken
is daar de ruisende
vlucht van vogels
de nachtelijke stilte
vullen ze met lokroepen
naar verten achter de einder
zij zullen de zon
eerder zien dan ik
geluksvogels aangeraakt
door je schepper
je voorname onschuld
maakt me onrustig
jullie onzichtbaar zijn
is als mijn onvervuld…
herfst
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
880 Voor mij geen winter onvermijdelijk zal
hij komen, waarin gevoelens zullen zijn
verstild. Een schuchtere herfst, een
schitterend eind en dromen, verder een
zinderende zomerliefde, meer heb ik
nooit gewild.…
sporen van sneeuw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.561 deze winter laat wel erg
gemene lijnen achter
op mijn laarsjes
witte grafieken
op bruin suède neuzen
gewapend met
borsteltje en fles
spriets ik en boen
ze verdwijnen, de lijnen
even later zijn ze terug
behandeling herhalen
nooit helemaal weg
maar ze vervagen
op den duur…
De dobbelaar
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
945 Het zal nooit meer helder worden
De winter is niet koud
maar wazig
net zoals de zomer
Steeds verder moet ik gaan
Op zoek naar nieuwe steden
want vermomd
in vreemde kleren
is het overal
Speel met mij een spel
dan zal ik nooit meer praten
nooit meer in de ogen kijken
van onmogelijke liefdes
nooit meer alles geven
voor wat ik niet meer…
ik ween om de kosmos
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
956 ik raak je niet aan
je zou kunnen verdwijnen
achter bomen, roerloos aanwezig
als toen de winter
in het huis
het zal vast donker zijn
om alles en het bekende
tot nog meer is verzwegen
achter gebogen ruggen
zeg dat ik sterven ga
zodat ik los kom van de nacht
en heen kan gaan in lege plekken
zeg dat ik behoor tot de eeuwigheid
en…
Zij schaduwen schoonheid
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
476 ik ken de pennen
die vals schrijven
in gif gedrenkt zie je
hoe letters en krullen
hun kwade genius onthullen
zij schaduwen schoonheid
breken met lompheid
het speelse in zinnen
die in hun optie nooit
als kunst kunnen beginnen
toch zijn zij welkom
met hun pennenvruchten
die nu nog zuchten
onder de winterse kou
acceptatie is lente kom…
de lente
netgedicht
4.4 met 29 stemmen
1.624 vandaag verlaat
de dood het sterven
en zoekt in de kringloop
der seizoenen
alom weer de geboorte
te verwerven
in aangelegde plantsoenen
of op verweesde plekken
waar de mens
geen hand heeft
in het natuurlijk stekken
daar kleurt de lentebodem
weer de winterse graven
verschijnt vernieuwd leven
uit onze baarmoeder aarde…
raak me even aan
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.013 vandaag
sprak alsnog de winter
tot mij
ik keek
nam zijn schaduw op
en zag hoe die veranderde
in een toevluchtsoord
vaarwel, zei ik
en liep voorbij jouw ogen
naar de verte en naar morgen
een vlakte die nooit meer kwam
en zo bleef ik woorden
hunkeren, korter of langer
dan dag en nacht
mijn ruimte werd de stilte
van meer dan een…
Blauw
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.376 Blauw,
kleur van de lucht,
kleur van de hemel,
Blauw,
kleur van je ogen,
waar ik in verdrink,
Blauw,
mijn lievelingskleur,
de kleur van mijn kamer,
Blauw,
kleur van de kou,
kleur van de winter,
Blauw,
stem van die man,
zo diep, kil en koud,
Blauw,
kleur van mijn pen,
kleur van mijn woorden,
Blauw…
Elke dag opnieuw
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
766 De winter is gekomen,
de voederplank wat brede,
ze komen, eerst met schromen,
dan wordt deze zonder vrees betreden.
Zij vliegen aan in rechte lijn,
en komen steeds voorbij,
momenten van gelukkig zijn,
de Mussen en de Mezen, blij.…