Alle inzendingen over overlijden

Wieg me in de stilte Onarm me in het gevaar Geef me de veiligheid van gisteren Want de morgen is te zwaar Keihard sprekend, toch niet gehoord Letters vervlogen, woorden vermoord Toch leven en niet willen bestaan de dood gevangen in een enkele traan Gedachtes deinen in de wind De duisternis die dagen verbind Zonnestralen zijn het…

Tijden zijn al vervlogen Maar herinneringen blijven Heb op je gewacht, maar Kan geen nieuwe geschiedenis schrijven Na zo’n lange tijd Eindelijk wat gehoord Maar niet wat ik verwachtte Je bleek bruut ver..... En staat nu bij de hemelpoort Ik heb je al lang niet gesproken Zo lang niet meer gezien Maar toch ben je gebleven In herinneringen…

Wacht op mij Had je dat gedaan Dan was ik er geweest En had jij niet aan mijn graf gestaan…

Het leven is geen lolletje, daar in de verte zie je 't graf, zó sta je op de aardbol, en zó val je er vanaf!…

Gods wegen zijn breed Gods wegen zijn lang Gods wegen maken een mens wel eens bang Vertrouwen in Hem Vertrouwen in u Bang zijn hoeft dan niet meer Tenminste, niet nu…

Is dit, O heer, dit oppervlakkigheid, Dat ik mijn uren en mijn dagen Zo onbezorgd en zonder veel te vragen Zo ongeveer als vroeger slijt? Alleen wat machtelozer en wat zwakker En zonder levenstaak en levensstrijd - Des morgens word ik zonder plichten wakker En hul mij aanstonds in mijn eenzaamheid. Dan komen mijn vrienden die mij wat verwennen…

Het is onrustig rondom het graf men is een nieuwe wijk aan 't bouwen graafmachines rijden aan en af hun enthousiame is niet te houwen "Onrustig he, vadertje Krediet" "Komt de verlosser voorlopig niet" -------------------------------------------- Historische toelichting Begraafplaats Oud-Kralingen vroeger uniek en eenzaam gelegen in het…

Als alles even tegenzit denk ik terug. Dan denk ik terug aan alle mooi dingen. Aan alle mooie herinneringen die ik heb meegemaakt. Even denken aan iets moois. Maar als dat denken voorbij is, Zit alles weer tegen, alles is dan weer bij het oude. Mensen proberen je te helpen. Het is lief bedoeld. Ik denk altijd, wees toch niet zo bezorgd, Ik…

die steen is mijn moeder niet die steen is niet mijn pa verweerd en hard en koud ik hark en plant verdriet alweer opnieuw verweesd keer ik terug naar het leven…

De liefde en ontroering die ontstond toen haar lichaam in aanraking kwam met het vooruitstrekkende heiligdom Neem mijn hand, pak hem goed vast Ze voelt haar vlinders op zoek naar een uitweg door de slokdarm om de lucht te vullen Vlieg Vlucht! Laat ze gaan Het zijn maar eenvoudige insecten Ze volgden één voor één tot het hemeldak gevuld…

Je hart gaat als een dolle te keer Je lieve moeder is niet meer En ondanks troostende woorden van iedereen om je heen Denk je, ik los het zelf wel op….. alleen Maar je ziet dat niet alleen jij het bent die lijdt Ook anderen om je heen vergeten even de tijd Iets wonderlijks moois kan dan ontstaan Een hereniging, een band komt dan spontaan…

Als de wind weer weemoed waait, loom, donkerblauw en vol verlangen. Zich ritselend laat vangen, standvastig blijft, niet draait. Kan ik eenzaam, lange uren staren naar jouw glimlach in mijn glas. Je ogen, je mond, hoe mooi je was. Maar de dood speelde al door je haren. Een kam met veel te scherpe tanden op een hoofd waarin de waanzin…

We liepen hand in hand Denkend aan vroeger, Dromend over later Er lag een wereld voor ons open Opeens moest je vechten Knokken voor je leven Want je wilde zo graag verder Wij, hand in hand Ik hoor het je nog zeggen: Het komt allemaal wel goed, Als het voorbij is leven we ons leven Zoals we droomden Maar jouw enorme moed, Geeft dat…

laat me nog heel even genieten van het leven laat me er nog heel even middenin staan en laat alle herinneringen nog even langzaam voorbij gaan laat me nog heel even genieten van toen die mooie momenten, de liefde, die eerste zoen laat me nog even denken aan de kinderen voor het eerst in mijn armen hoe ze mijn hart vol trots konden verwarmen…

Hij was een meester in het observeren En trapte zo het leven op zijn staart, Elk klein detail vond hij vermeldenswaard En wilde hij onopgesmukt noteren. Zijn doel was niet vermanen of beleren Of dat een misstand eens werd aangekaart. Zijn doel was slechts zijn stijl van formuleren En daarin was hij ongeëvenaard. Als ik zijn column ’s morgens…

Ik kende je goed, ik kende je wel Wat ging jouw leven toch o zo snel Je was mijn neef, ik zag je graag Waarom zo snel, dat is mijn vraag Het ongeval...was rap gebeurd De hele famillie, het hart verscheurd Nicolas,ik mis je erg Bracht het je terug dan verzette ik de hoogste berg.…

Arina Arina, mijn lieve Arina Zo speels in de wei Zo zacht en zo lief Je werd buitengesloten door de rest Zo alleen, zo gepest We besloten dat je werd verhuisd Daar zou je lekker door de wei kunnen rennen en spelen met je nieuwe vriendjes Ik was in verdriet dat jij mij verliet, Maar ik wist dat het beter was voor jou Ik nam met pijn in…

Ik hoorde het gisteren pas van je Jan, mijn maatje uit de klas van weleer zo’n vijftig jaar gelee We vochten en visten, altijd waren we wel aan’t ravotten, stelletje zotten, wij met z’n twee en toch, keer op keer ontmoetten we elkaar weer op de meest onverwachte plekken Jij was altijd de dikke, ik bleef gewoon de dunne Soms zagen…

De tijd lijkt stil te staan in koude kille uren ik voel me een slecht verliezer hoe dan ook lijk er niet mee om te kunnen gaan met het aanvaarden van de dood is het de angst om zelf ooit te gaan ik kan het niet benoemen de tijd lijkt stil te staan nu er weer een heel lief mens is heengegaan mijn fluister klinkt heel verdrietig in de…

Ik heb nog nooit iemand gevonden, die op zoveel plaatsten tegelijkertijd kon zijn. Je bent gaan vliegen, levenslang. En wanneer ik naar de sterren kijk, Voel ik jouw vingers door mijn haar, Een tinteling in mijn huid. In de verte hoor ik je weer lachen, Droom ik van een dag dat ik je weer eens zie, Want ik heb mijn liefde gevonden. Want…

STILLE ZATERDAG GEDACHTE Zomaar bloemen voor een dode zomaar op een willekeurig graf zomaar vallen al je noden zomaar, zomaar van je af Jan J. Krediet, vrijzinnig dichter uit Rotterdam.…

Hij had een grote liefde voor het lezen. Als criticus en eerst ook als docent Heeft hij die liefde keer op keer bekend En menig boek de hemel in geprezen. Die leeskoorts maakte hem enorm belezen En hij was altijd in zijn element Als een auteur zijn literair talent Weer eens in prachtig proza had bewezen. Maar hoe groot iemands passie ook…

in memoriam sororis meae 23 januari anno domini l998 jij kruipt naar haar toe jij schaart haar in jij weidt haar af tot op het bot heer en meester ben jij kreeft van haar liefde echter niet het laatste vertrek een kist en wilde ganzen uiterwaardenwaarts hellouw door tot aan de waal waar de veerman niet meer vaart in de tocht een wak…

Sluipend sloeg hij toe op niets vermoedend leven dat de andere helft nu overslaat zij die zelf al dichtbij staat moet weer een kind begraven ze is in elk geval nu bij de Heer zegt ze als troost maar liever had ze zelf die laatste stap gezet…

Zouden de meeuwen Met hun kleine oogjes Al hebben geweten Dat wij de boot genomen Vakantie gevierd Op de boot terug Foto's genomen Poster gemaakt Op de deur geplakt En telkens vele oogjes Die kijken hoe wij naar binnen gaan En weer naar buiten Weten dat jij snel dood gaat…

vier lange jaren zijn verstreken in welke je nog altijd aanwezig bent in kleine dingen van alledag hoe zwaar jouw rugzak woog voor jou zullen we nooit weten, maar dat 'ie te zwaar bleek, was 'n feit het maakte niets uit hoeveel we van je hielden, langzaam maar zeker verdronk jij in jouw poel der wanhoop waar jij zo naar verlangde was…

hier aan de rand ligt de tijd, dit is haar wereld nog veel vaker dan dat ze de woorden kan verdoven 'ontwaak mijn sterrenvlinder, ontwaak!' luistert ze naar zijn eindigheid, naar zijn kleine witte stem en wanneer ze zwijgt, haar hoofd te rusten legt van boom tot boom, in wind gebogen in alle stappen terug op het vensterglas,…

mijn voeten kennen de weg naar het graf van jullie die mijn ouders waren een zus pootte krokussen die nu kleur geven tussen mos versteend vogeltje houdt de wacht grote eikels liggen verspreid over het bospad en jullie plek bomen temperen licht en regen…

Nog zijn de sporen voelbaar, uniek, ik vermijd ze niet, ze zijn in aard en ziel gegrift, een schaduw van voorbije strijd, van wie ik de mantel mocht beroeren, waarop een gedoofde ster is bijgezet. Ik blijf niet langer wenen, volg de dood, gezeten in z’n tijdloos wiel, flonkeren de vonken van jouw vuurstenen, die bloedrood in een dageraad…

Van alle kanten nadert de ongewenste winter Rillend loop ik door het aangeslagen bos Alle twijgjes van de kale berk glinsteren van de regendruppels in tegenlicht. Even sta ik stil bij deze levende ets van een wereld gereduceerd tot lijnenspel. Haarscherp komen structuren aan het licht. Bij mij daarentegen geen glinstering, geen heldere lijnen…