3836 resultaten.
De stervende christen
poëzie
4.4 met 8 stemmen
5.631 Jesus' bloed, Jesus' bloed,
Heeft voor al mijn schuld geboet;
Daarop rustig stervend’, nader
Ik mijn rechter als een vader.
Zink* vrij, aarde met uw goed!
Ik hou moed, door dat bloed!
‘k Heb geen nood, ‘k heb geen nood,
Want uw akelig dal, o dood!…
Distichon 32 Vlees en bloed (poëtica 17)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
740 Wat raakt is niet volmaakt.
Een lichaam, niet het naakt.
Een tijdje geleden hield ik mij bezig met een boek van de Franse filosoof en sinoloog François Jullien. (Cette étrange idée du beau: Dat vreemde idee van het schone). Het distichon is bedoeld als een subjectieve samenvatting van het hoofdstuk Du Nu ou de la beauté (Over het Naakt of over de…
BLOED, ZWEET EN TRANEN rond de jaarwisseling in ons Koninkrijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 bloed
Er vliegen vingers door de lucht
en zelfs een afgeschoten hand
niet als gevolg van bloedige
drone-aanvallen in de Oekraïne
maar als gevolg van illegaal vuurwerk
rond de jaarwisseling in ons Koninkrijk
zweet
die hand die zie je niet meer
en de ogen staren blarend door
in 't gezicht uitspattend siervuurwerk
naar een rookgordijn…
bestemming lente
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
935 De hemel geeft een koude douche
haar water verbergt mijn uitzicht
op een brug die geen brug is
maar een weg naar de hemel gericht
Het stoplicht is geduldiger dan ik
kleurt druppels minutenlang tot bloed
Ik heb haast en wil naar de lente toe
omdat ik de winter vergeten moet
Ik wil naar je toe, jij bent mijn lente
jij maakt van regen een…
De dikzak
poëzie
3.4 met 17 stemmen
3.183 Hij is van boerelijke bloede.
Zijn vorm, zijn inhoud en gewicht
Verscheen reeds menigmaal in ’t licht,
Want reeds voor eeuwen ging zijn vroede
Geslacht dezelfde landstreek rond
En schatte peerden en percelen,
Het zwoegend grauw, ’t graan op de delen,
Luidruchtig van gemoed en mond.…
Zolang er rozen bloeien
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
1.637 Stel, dat mijn bloed diamant bezat
m'n woorden goud verstrooiden
en mijn brein juwelen had
mijn ziel met munten gooide...
Stel, dat mijn huid briljanten bracht
m'n dagen brons verwerven
en mijn hart platina wacht
mijn sporen rijkdom erven...
En stel, dat een ieder mij verkoos
ook dan is voor jou mijn rode roos…
DE BOUWMEESTER
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.782 Nu lig ik laag, Uw wortels mij omwinden,
Mijn bloed verandert, het ontkiemt, ontspruit;
Nog staat het lot mij toe, o mijn beminden,
Dat ik mij innig in een bloesem uit.
----------------------------------------------
uit: Het aardse paradijs (1927)…
Paarden
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
2.371 Terwijl je daar in de binnenkerk
de lagen eeuwenoude pleister
van de wanden pelt,
ze in de offerschaal
met je eigen bloed vermengt,
zijn onder het geweld
van de slagen van je hart
de dagen van het altaar geteld.
Buitenkerks strekt het graasland
zich oogreikend uit
met nog teugellozer paarden.…
De Leeuw van Vlaanderen
netgedicht
4.4 met 24 stemmen
7.552 Hier klopt het hart van slapend Vlaanderen,
zijn bloed stroomt door de beken.
Niets kan de geschiedenis veranderen,
of proberen de geest te breken.
In ziel zijn wij reeds eeuw na eeuw,
allen één in 'Vlaanderen de Leeuw'.…
Het zicht op toekomst ...
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.545 Heel stil en onbeantwoord
het vragen zonder weten
de antwoorden vergeten
roep om liefde nooit gehoord
het gedonder in de glazen
woorden van betekenis
en toch dat hevige gemis
laat gevoel door bloed razen
geopende handen vol liefde
om te geven en te ontvangen
bevredigt heel stil puur verlangen
verdwenen zijn woorden die griefden…
Brandende akker
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.006 We waren gelukkig in die tijden
nog nooit hadden we oorlog gekend
we waren kinderen zonder lijden
zelf waren we koning, keizer of regent
De sloten waren onze zeeën
we verloren geen enkele slag
pepermunt braken we in tweeën
veroverden de wereld met een lach
Nu de helmen door de halmen glijden
de korenbloemen sterven in het vuur
en het bloed…
Mijn Liefste
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
2.102 Zie hier mijn nieuw gewaad:
Dansend in de nacht
Omlijnde ogen, wit gelaat
Een kille koude kracht
Je ligt hier stil, je ogen dicht
In dromen diep verzonken
Ik red je uit het felle licht
Mijn liefde jou geschonken
Ik proef de hartslag in jouw bloed
Zo warm en puur volmaakt
Mijn liefste, dit moment voelt goed
Je bent onsterfelijk…
Breeduit in de speeltuin ligt de tijd
gedicht
2.7 met 27 stemmen
9.820 Hij likt het bloed van knieeën en kiezels.
Tussen de tanden kraakt zijn zand.
Ik neem het meisje bij de hand
en leer haar schommelen
boven zijn afgrond.
-------------------------------------------
uit: 'De moed om te falen', 2001…
Marcus Aurulius
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
987 Bejubelt op pleinen in Rome
De arm gestrekt bloedig rood
Ik gelauwerd en vereeuwigd
Verdoemd verankerd in de dood
Gekwelde dromen bittere nacht
Verschijnen doden die ik bracht
Wee mij veldheer in grote slagen
Geen roem doch leed is mij te dragen
Verlost mijn zege van de vloek
Golvend over velden bloed
Gedreven waanzin van haat…
meeuwgeschreeuw
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.216 jij klinkt mij als de zee in ‘t oor
en het geschreeuw vertelt van verte
die stormgedragen jou in ‘t bloed
voor ‘t water werd jij eens geboren
in ’t morgenrood hoor ik jouw kreet
een opgewonden fladderen
jij speelt het wolkendrijven met de wind
waar jij bevallig door het luchtruim zweeft
wanneer de schreeuw dan blijft verborgen
de vloed…
Miserere
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
724 Ons vlees en bloed zien wij met gesloten ogen
voorbij de altijd open deur hinken.
Wat zoekt het toch in het uitgesleten
labyrinth onder de gedoofde luchter?…
RAZERNIJ
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.080 Op dit moment haat ik jullie
terwijl mijn wond weer bloed.
Razernij maakt zich van mij meester
ik wil schreeuwen, schoppen en slaan!
Maar het verandert langzaam in verdriet,
wanneer zal dat eens over gaan?.....…
SURSEANCE
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.346 Mijn handen bloeden, aderen ontsteken.
Het lichaam is zo kwetsbaar, is zo broos
en elke poging om het vege teken
te weken van mijn huid is vruchteloos.
Ik sla mijn mantel om, een lappendeken,
leef op krediet, voor nog een korte poos.
Vergeef mijn schulden, ik blijf in gebreke.…
Spreken vele tongen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
863 eerste mensen
slangden paradijzen
door hoogmoed erfden wij
hun zonden met afgrijzen
schaamte is ons eerste
mededogen de schepper
stuurt zijn zoon van boven
als verlosser van venijn
hij brengt mensen
nader tot elkaar maar
golgothaat in pijn en dood
vol overgave aan zijn vader
in het rotsengraf ligt
op een witte doek het rode
bloed…
Lotusbloem
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.590 symbool van spiritueel geluk
heeft mij tot zinnen gedwongen
lieflijkheid in al uw pracht
bloemen kleur van dag en nacht
bloesem van de moederschoot
stem van goddelijke geboorte
rijzende ster uit het oerwater
zaad van eeuwige vernieuwing
uit kelk ontvlamde je roze knop
van morgenzon tot zonnegod
dansende Krishna met wortelstok
magisch bloed…
liefde op dagwaarde
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.142 roezemoes in de rookkolom
hij dacht verterend liefdesvuur
van zij van kauwgom en mal figuur
ga maar rennen haar dag vliegt om
zwevend verliefd in extase
jaren alle pijltjes tot haar gericht
kreeg hij weer kleur op zijn gezicht
kocht rode rozen voor haar vazen
bij haar doorzonwoning aangekomen
voelde hij zijn bloed weer hevig stromen…
Stemmen
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.325 zeker niet om je te plezieren
integendeel, ze maken je ontzettend bang
Ze loeren zo,
net nu jij hun fluisterstemmen niet meer hoort
ze hebben nochtans wel hun best gedaan
radeloos, toen keek jij mij zo zielig aan
ik troostte je en mijn leven dat ging voort
Ze doden je,
hun rode ogen gloeien op het canvas van de schilderijen
er kleeft bloed…
KerstMIS-KerstGOED
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
3.363 niets nakomen
mijn Allah is beter dan jouw God
mijn God beter dan jouw Allah
mensenlief, is dit ons lot
is de mensheid zo kortzichtig
dat zij strijden voor hun Heer
als na de Kerst het geweld oplaait
haal je Allah, God en de hemel neer
KerstMIS kan beter zijn KerstGOED
misschien zet dat ons aan het denken
want strijd dat brengt slechts bloed…
Lenteloten
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
865 Mijn vingers sluiten zich
de tijd die ik nog heb ebt stil
zie, golven wiegen langs geluwde wind
bevlogen woorden in jouw handen
ik zie je lippen smelten in een lach
hoor, het timbre van mijn bloed
als volle halmen op de akkers
zonder barsten buigen voor de storm
geef me vrijheid om te zwijgen
laat gebroken dromen zijn, vannacht
vergeet…
afwezig kent geen laatste trein
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
972 in geluiden van de stad
hoor ik harten kloppen
het bloed is niet te stoppen
in verbluffende activiteit
voorbij de tijd van rusten, als ze
hun welverdiende maaltijd lusten
gaat de drukte onverminderd door
bruisend, is de link naar mijn gehoor
pas als kleine uren minder
mensen langs de muren tellen
vlakt het leven af, fluistert duister…
Assepoes
gedicht
3.2 met 76 stemmen
28.193 Vergeet wat je zo graag vergeten wil:
het glazen muiltje en de vlekken van
verschoten bloed. Het nabeeld van
een achterhaalde droom:
de prins die nooit komen zal,
de kikker nodeloos gekust.
------------------------------------------
uit: 'Entre deux mers', 1997.…
media-dope
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.295 sereen als de gieren
die vinden in stilte
gegeten, verzadigd
verlaten hun prooi
zo niet de jacht
op het leed
door de med-man
beter gekend
als de media-maan
genadeloos speurend
en junkend naar shots
verlangend
naar snel-scorend
media-dope
zo krijgt het bloed
nooit meer tijd
om te stollen
kleurt keer op keer
alles nog roder
dan…
Verdwaald genot.
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.228 Je sijpelt door mijn lichaam,
als een ader van dun bloed.
Het maakt me stil, maar mijn god,
wat voelt het toch goed...…
In het hart van mijn moeder bloeit een tedere kersenboom
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
3.218 Verblindende liefde stroomt door haar bloed
Geeft haar kersenkinderen een witrode gloed
Door haar sap mengen dromen, geheimen, verhalen
Er vaart een klein meisje in mee
In haar kruin ruisen duizend talen
En verlangen naar de zee
Langs haar stam waait een eeuwenoude wijsheid
Langs groen en knoesten en mos
Door haar bladeren huilt het afscheid…
de pelikaan
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.021 amos zag een vogel in de wolken
zich verwonden en de wonde was de zon
die dalend in zijn bloeden ging vertolken
wat hem als kind reeds zo ontstellen kon
ik dool opnieuw door donkerholle zalen
waar spiegels voorhistorisch licht ontvingen
en in ’t gebinte stil de hymnen hingen –
wat dwingt mij hier alsnog verhaal te halen ?…