2486 resultaten.
Voor mijn lieve kinderen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.109 Als het soms erg donker is zal zij er voor je schijnen,
al lukt dat niet altijd,want soms zal zij achter de wolken verdwijnen.
Oma zal voor ons altijd stralen,
en met haar lichtje de weg wijzen,
zodat wij niet verdwalen.
Soms is oma ook de speelse wind.
Ren met haar mee,
en speel met haar,
mijn lief kind.…
Alles komt goed...
hartenkreet
3.2 met 31 stemmen
5.495 Het licht ging schijnen dankzij jou, muziek kwam uit je ogen
‘alles komt goed’ waaide de wind, die jou was nagevlogen.
Dus vind maar wat er heel ver is, zoek zon en regenbogen.
Vlieg samen met de zwaluwen, van mei, naar mei, naar mij...…
verzuipen
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.653 een hoog gebouw
de zon slaat hen gaande
het silhouet
in stilte beweeg je niet
de tranen zijn gevallen
o hand
vuil liefdesverdriet
ziet gij nooit
gevoelens zijn echt
gedichten dubbelzinnig uitgelegd
maar mischien wel te hoog gegrepen in de lucht
mischien is het simpel
de letters begrijpen
zoals het hart hard bloeden moet
sterren schijnen…
De sterfling zoekt
poëzie
3.2 met 9 stemmen
3.368 De sterfling zoekt—in 't eenzaam-zoekend zwerven
Naar 't licht, dat hel uit min'lijke ogen schiet,
De zilv'ren toon, die van twee lippen vliet,—
Een schijn der eeuwige schoonheid te verwerven.…
Het Vergezicht
poëzie
3.0 met 2 stemmen
2.056 Tegen de heuvels, in de straten,
tot in de diepste verten zijn
de mensen samen in de late
verzadigde namiddag-schijn.
Hun vele kledingen versieren
't rustige landschap. - In het rond
zijn zij tezamen, en zij vieren
het feest van deze avondstond.…
Hittegolf
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
680 De warmte staat je goed, zomerse nattigheid
elke beweging van je is een provocatie van seks
bruinverbrande benen laten het blonde van je haartjes
doen schijnen als waren het markeringspunten
naar een dieper gelegen heerlijkheid ergens verstopt.…
Gestorven
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.540 Midden in smarten,
In haar nacht van pijnen,
In doodnachture liet zij voor mij schijnen
Haar liefde en haar berusting, wat mij 't meest
Kon steunen als zij ging - waar ik niet gaan mocht! - meest
Lichtend nàschijnen.
'k Wil enkel haar!
Gun mij toch deze stond
Van gans alleen zijn,
Gans met hàar te zamen!…
Schootsveld
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.657 had gebaard
Zo werden woorden niets meer waard
dan lege hulzen voor geweren
karabijnen voor het aanzien
langs een dunne stippellijn
hier ging de nacht door in het klein
zoals de vreemdelingen gingen
als een houten harlekijn
gebogen - om zich te bedwingen
zachtjes dood - om elk woord
dat werd gestoken in chagrijn
en de meer dan schone schijn…
Wolkentrein
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.916 kleur het boek van mettertijd
met parelmoer en sterrenkrijt
voor manen die haar nader staan
mijn koningin op beddensprei
Nog voor zij mijn gezicht verlaat
en langzaam buiten westen gaat
vertraagt vanachter rookgordijn
in koele nacht mijn wolkentrein
op sporen die er vonken slaan
als sterren naar beneden gaan
en vallen in haar laatste schijn…
Zoals een vroom man in een heidens land
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.094 met luiken en hij brandt
Zijn zilvren lamp met olie en 't gelaat
Wordt bleek bij 't geel brevier, dat openslaat
Met donk're bladen siddrende in zijn hand: -
Zó ga 'k door al het volk, op straat en plein,
Onwijsheid kwanslend, juist als hij en zij:
Sprekend met vreemden, die ik nauw versta:
Maar 's avonds lees ik in de gele schijn…
Niets is wat lijkt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 Heb wind gevraagd te waaien
over velden ruisend riet
zon te schijnen over zinderende aarde
met hier en daar spiegeling
water om te stromen tussen oevers
bekleed met weelderig struikgewas.…
Bij jou
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
643 Niet meer in het mededogeloze daglicht, waar jouw woorden me kwetsen,
in een stralende zon die warm, koesterend zou moeten schijnen,
doch littekens veroorzaakt door koude stralen in mijn ziel te etsen.…
De mens
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.258 Ontneem hem hoop en droom, begoocheling en schijn,
En hij houdt op een mens te zijn!…
onze liefde voor de nacht
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
482 ze noemen ons kinderen van de nacht
als de zon ondergaat komen wij tot leven
overdag is het overleven
in ons werk van negen tot vijf
we behoren tot de nacht omdat het leven dan lacht
in de koele avondlucht ademen we vrijer
we kunnen nauwelijks wachten
tot de schaduw van het duister het licht bedekt
onze dromen en verlangens schijnen uit…
alles draait om haar
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
542 ze draagt een oude grijze mantel
haar haren ongekamd,
de jaren van oude jongens krentenbrood
reeds lang voorbij
de tijd is niet vriendelijk geweest voor haar
oud is ze … voelt zich ook zo
al doet ze voor de schijn
als was haar leven één groot feest
ze kent de geur van nietszeggende liefdes
van oude dromen nooit uitgekomen
andermans verdriet…
Terminaal
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
3.078 Onsterfelijk achten wij ons cerebraal
als groots concept en diep in gedachte,
belijden elkaar eeuwige liefde en trouw,
wenden onze blik graag "ins blauen hinein",
zien de zon die altijd lijkt te schijnen,
en doen alsof de eindigheid niet bestaat.
In ontkenning spelen wij een spel,
want terminaal zijn we natuurlijk allemaal.…
het voer van september
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 langzaam haar poort, het vlees dat de vrucht
droeg is nu rijp aan bederf en geurt naar
ontboezemingen uit een herfstig verleden
trage kruinen dragen de wind en spreken
regens en stormen uit over deze haatdragende vlakte
het verstilt, de zwarte nacht laakt de lauwerkrans
die hem verhult en machtigt de hemel om de doden
te wekken en het schijn…
VAN EEN LEVEN VOL PIJN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
986 Thans vierentwintig jaren geleden geboren
daarna schonk ‘t bestaan haar slechts pijn
Gelukkig liet dit al haar nimmer ontsporen
maar wèl leven achter ‘t masker van schijn
Tranen, die in ‘t stille eenzaam stroomden
konden getuigen van haar loodzware strijd
In nachten dat ze van de liefde droomde en
mijmerde over een bestaan, zonder verwijt…
HET SCHONE STERVEN
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.377 zweeft
van sterven in deze oude en gouden prachten,—
Dan denk ik, hoe 'k de dood graag zoude wachten
Gelijk een herfstdraad die in 't goud-licht beeft
En henenzweeft in de eerste koude nachten
waarin alleen één zilvren stemklank leeft:
De stem, die in de hoge eenzaamheden
Zingt en weerklinkt en zingend meet de Tijd
En aan de hemel aarde's Schijn…
Dicht mij weer open
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.868 * Voor Hilly Nicolay *
Dicht mij
als een open wonde
Lijm de kille aderlating
met het kader dat verschijnt
Dicht dit uitzicht
uit mijn ogen
verder weg dan lichterlaaie
boe geroep of schone schijn
Dicht de waarheid als een loper
wat zich uitrolt over zee
Bloedkoralen, anemonen, zwarte parels, schelpenruis
Neem mij mee in beproefde…
Bespiegeling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
598 Film
Niet dapper, maar
wel kwetsbaar
Is Ai Weiwei, aldus zichzelf
in overpeinzing, reflectie
TROMMELTOREN, als les voor elite
als waarschuwing voor het regime
't Volk wil behagen
De Chinese
zon zal ooit schijnen
op een Chinees
dilemma
't Beven van de aarde in 2008
verdient continu inspectie
China; Beijing, 2001…
De strandjutters tegenover de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
565 die ondergaat
De zon, zijn branderige droge ogen
zien aan de horizon van de wereldbol
de kwetsbaarheid van het vervuilde geheel
En hij trekt zijn conclusies:
Wat er van nature is neemt gedwongen af
wat menselijk blijkt is een afgedwongen toename
van schijn
van het wereld vervuilende
zoeken naar zichzelf
Ze noemen het “creatief zijn”
“…
De Schepping 4
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
487 Genesis 1 - 14:19
Reeds op de eerste dag had God het licht doen schijnen
Maar toen Hij deze morgen uit het venster keek
Vond Hij het schijnsel van de peer een beetje bleek
En ook de spaarlamp was wat flets bij de gordijnen
Hij mopperde: ~Mijn lieve God, doe er wat aan
Haal weg die peer en laat een zon de boel beschijnen
En als de dagloop…
Bij Mij Vlak Voor Het Raam
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
733 Wat zou ik graag bij haar willen zijn
En haar toespreken zonder uiterlijke schijn.
Maar steeds als ik iets zeggen wil,
Besef ik dat ik woorden aan mijn lippen verspil.
Want voor ik het weet is mijn hoop vervlogen
En is haar silhouet langs mijn raam geschoven.
Teleurgesteld in mijn dag verzamel ik nieuwe moed.…
Arcanum XVIII De Maan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
670 in het holst van de nacht
drijft een bootje stuurloos
stroomafwaarts
naar het onzekere onbekende
als maanstralen priemen
door een gat tussen de wolken
verbleekt de nacht
tot onwezenlijkheid
want maneschijn is schijn
weerspiegeling
die terugkaatst op het zwarte water
op de linkeroever blaffen honden
op de rechter huilen wolven…
Het innerlijke oog
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
623 Sculpturen van onszelf, onderhuids gestoken
illustratie van realiteit of schijn, gecamoufleerd
door de zon met zijn ongebroken ogen, een
wederkerend refrein, mooier wordt het niet,
als het daarbij blijft is mee te leven.…
Zomertijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
654 Zal nu een zomer lang de zon weer schijnen
De dagen kleuren door bloem en kruid
Bomen weer jubelen van het vogelgeluid
Eindelijk kou en sombere wolk verdwijnen
Zal nachtelijke hemel weer vol sterren staan
Ergens in het hout de nachtegaal zingen
De wereld is weer vol jeugdherinneringen
En aan de hemel schijnt een glanzende maan
Dan wandelen…
Zomerkleuren
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
531 Zij draait en die ogen...zij schijnen zo onvoorstelbaar fijn
Dan trekken haar mondhoeken op en zij lacht
synthese van monumentale glorie en kracht
Jij geeft liefde als ongebreidelde macht
eentje die liefdevol is en alleen maar schenkt
Niets anders in ons leven dat zoiets bedenkt
als jij je in het rood en geel naar mij omdraait
is mijn leven met…
De ster van Bethlehem
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
540 De ster bleef schijnen boven een stal
In de plaats die de naam Bethlehem droeg
De Wijzen uit het Oosten wisten genoeg
En ze verheugden zich over dit geval.
Ze zagen het kindje Jezus in een voederbak
En bogen zich eerbiedig voor Hem neer
Ze brachten het in stilte alle lof en eer
Totdat een groot engelenkoor de stilte verbrak.…
noem het liefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 beklijven
niet de muziek maar de gedachte akkoorden
We zoeken onze weg in gelijke toonsoorten
Nee niet tot vervelends – daarvan wordt je moe
een schip heeft altijd twee boorden
maar vaart naar dezelfde toekomst toe
Wat is nu dan liefde
Geen constante staat van zijn
Maar die momenten die elk van ons bliefde
en waar ik nu mijn licht op schijn…