Netgedichten over dieren

Solitair sluipt ze over het ijs, honderden kilo's vet en spier, sterke klauwen, scherpe tanden op zoek naar een prooidier. Een rustende ringelrob, een felle aanval, botten kraken tussen de kaken van deze femme fatale. Maar dromend in z'n sneeuwhol, omarmd door zacht bevachte liefdevol witte poten, kan kleine Knut zich geen lievere moeder…

lieve dierenvrienden reis denkbeeldig mee op naar Reeuwijkse Plassen fascinerend minder gigantisch als oceaan en zee een huichelachtige eendenjager terstond een lokeend krijgt een koord rondom enkels naast hem een luid blaffende hond zeer onschuldig moet hij de zwevende vrije eenden roepen enwel een tocht naar de dood…

Een hond loopt door de Laanstraat, zoals hij nu wil zijn, is en altijd was. Baasje loopt met hem verbonden, en probeert gehaast te worden, wie hij nooit meer worden zal. Als jongetje nog was. Ik vraag me verlangend af, hoe ik weer reu kan worden, zonder aangebonden vrouwtje. Getrouwd met hondse trouw. Vervuld van hondse liefde, zonder aangelijnd…

ik hecht aan een harde ondergrond die houdt me op mijn plek ik zou niet gedijen op los zand ben ik een wrak mijn habitat is het diepe bestaan ik heb geen weet van gesmolten ijskappen en verzonken heuvellanden ik ben gewoon hier en nu een prachtige paardenmossel op zijn plek…

een vaag verlangen roestig weten een zwanenzang misschien van verstofte mensenliefde zie de zwaan die het nest verlaat haar minnaar uitzinnig roepend onthaalt hoe ze haar kop schudt hoe hij haar knabbelend begroet hoe ze samen de lichte vleugels uitslaan liefdesrituelen die vergeten verlangens doen zinken onder een ademloos…

Enig vogel zingt in wiegende herfsttonen een repertoire. Vol melancholie en weemoed luister ik naar enige vogelklanken die me terugbrengen naar lente wanneer ze zich al vroeg luidkeels lieten horen in firmament gegoten in een dromerig decor tegelijk maakte ik kennis met eerste liefdes en prille verliefdheden op een golvende lijn. Elke keer…

Heren onderweg In glimmende bolides Zwaargewichten Op de zakelijke weegschaal Liggen op topsnelheid Om handen te schudden Papieren te tekenen Te klinken op succes Blind voor de berm Waar pechvogels staan Te zwaaien Naar beren op de weg…

de buizerd bepleisterd met wolkenlucht zweeft in de hemelsalon spiedend naar onwetend leven in grazige weiden het verlangen diep in zijn vogelziel gezeteld…

Het konijn is een holdier Net zoals het spaarvarken Ook het rendier is een holdier evenals de loopvogel (als deze haast heeft) “…maar hardloopvogels Zijn doodloopvogels!” Zei het luipaard “…en vooruitgang Is achteruitgang!” Blafte de Duitse Staander De antilopen zwegen En volhardden in hun zinloos verzet…

Bij deze tere, toch besliste wijs, zit de vogel, schalks of waardig bezongen door lovende, kunstminnende tongen, op zijn sterke tak, verlangt naar de reis. Luid roepend en luchtig zwartgrijs zweeft in lange lijnen, wijde wrongen over boomtoppen, spits, opeengedrongen, van het bergwoud, zoekt geduldig en wijs. Het rond vliegende dier geeft…

We braken het brood en schonken de koffie. In de luwte van wind krulden de kinderen, hun wangen wars van zon. Kleverige vingers, kruimels, een gekleurde parasol. Ergens een verdwaalde sok, wat lauw bier. Iemand zong. Op het kleed een krantenbericht, een pop zonder benen. We lagen als mensen alleen op de wereld. Nee, dan morgen. Morgen…

Mensen zijn gehandicapte dieren, die Olympisch willen spelen. Geleerden denken zeer intelligent. Topsporters worden pas superieur, wanneer ze geloven super te zijn. Verliezers die gevallen zijn, denken dat ze falen. Zo denken mensen dat al wat leeft, passende etiketten nodig heeft. Iedereen die abnormaal lijkt, krijgt een valse diagnose…

De nachtelijke stemmen van het oerwoud in duisternis zwijgen slechts takkengekraak laat zich horen de kudde olifanten voert strijd met kronkelvingers van lianen achter de groep ligt een pas gebaand pad daarover strompelt een eenzame bul reusachtig _ spookachtig _ vaal wit wegens die eigenaardige kleur door zijn medeschepsels verstoten…

Dieren zijn echt, oprecht en tof. De meeste mensen denken dat. De meesten denken oprecht, dat mensen geen dieren zijn. Dat alleen mensen denken. Mensen zijn gewone dieren, die prachtig acteren kunnen. Acteurs die ons doen geloven, dat we oprechte mensen zijn. Mensen die goed doen alsof.…

aangenaam ben helaas geboren zonder vaste woonplaats ook geen naam zeker genieten doe ik wiegend op een tak bewogen door de wind voeding ontvangend van blaadjes ben vol energie gelijk een kind oranje snavel witte kraag lichtgrijze rug en vleugels zwart gekleurde staart mijn vrijheid in deze beeldschone natuur is goud…

groots meeslepend en toch klein moet ik leven met mijn hoofd hoog in de wind waar ik dat zoek om te overleven waar ik dat van m’n gading vind daar het bloed in d’aderen met moeite omhoog wordt gepompt zal ik mij rustig moeten weten nee niet moedig maar ook niet laf ben ik nooit van mijn zijn afgeweken gedraag ik me zoals ik me gedragen…

Het troikalied van drs. P Verhaalt van wolven die de mens bedreigen Ze mochten er wel tien aan stukken rijgen Maar vreemd genoeg deed er geen beer aan mee De wolf zwierf achter 't IJzeren Gordijn Van Polen naar het ruigoord der Karpaten Maar toen de Muur viel mocht dat niet lang baten Bohemen werd zijn nieuwe jachtterrein…

Het is weer snikkend heet vandaag. Kraaien vallen niet van de daken, want zo idioot zijn ze dus niet, zoals u en ik van nature zijn. Slimmer zijn kraaien wel. Zoals mensen willen vliegen, vinden ze te gek voor woorden. Mensen doen in onzinnige talen, die mededieren niet verstaan. Mensen vliegen zoals sardienen, niet langer zwemmen kunnen…

Felix Salten, een Oostenrijkse schrijver, verhaalt hoe Bambi's en Falines jongen vrienden zijn met neef en nicht, wat verdrongen wordt door geschil, gezeten naijver. Dochter Goeri's spraak is mild, spits en nijver, doet eveneens moeders en broers tongen nadenkend roeren. Wat wordt bedongen? Nieuwe vrede voor reeën is aandrijver. De dierenliefhebber…

Ouder dan de psalmen in de kerken Ouder dan het menselijke brein Een paleontologisch zangrefrein Uit kelen onzer vrienden met de vlerken Reeds in de vroege ochtend van 1 mei Brengt men een ode aan die creaturen Een avifaunaubade van drie uren Als live concert van hun gekwinkelei... .............................................…

Kauwtjes vliegen, moeiteloos, om eenzijdige mensen heen. Zie, hoe ze ons lopend imiteren. Hoe ze superieur zichzelf blijven, wanneer ze met me converseren. Waarom ze geen schrijvers zijn, of naar vogelpsychiaters gaan. Kauwen zijn vleugelkunstenaars. Mensen gemotoriseerde apen, die van hoge snelheid houden. Die woorden vleugels geven, en…

Mensen zijn superieure primaten, die topdieren denken te worden. Die zo slim kunnen denken, dat ze doodlopers werden. Dieren zijn intelligente mensen, die niet aan vlijt ten onder gaan. Die alleen hard werken willen, wanneer dat echt zal moeten, om te mogen voortbestaan. Wijze mensen leren van dieren. Weten wat hen te laten staat. Onze…

Andermans zware lasten dragen. Dat is wat een paashaas doet. Andermans eieren torsen. Eieren dragen is wat geen haan, van zijn langzalzeleven zal doen. Zelfs voor een Vrolijk Pasen niet. Zelfs niet wanneer een dode kip, voor al haar aardse zonden, uit een helse slachterij, was opgestaan.…

Een zeer uitzonderlijke keizerpinguïn Trok voor de bühne nieuwe kleren aan 'Een gele toga zal me toch wel staan' Dacht hij, maar 't volk zei "daar komt niets van in!" Als keizer neemt men hem niet serieus Alleen als koning eenoog Gele kneus…

Bedreven stevenend op de thermiek Door een bries kwiek voortgestuwd Mediteren ze als het ware laconiek Op wat hen onzichtbaar aanduwt En geen kik die hun blik niet betrapt Zoals mijn kippen die voor galg en rad Scharrelen in het grasland onverkapt Waarop ze zitten te azen als een kat En moeiteloos zwenkend,draaiend Achtjes makend zonder…

Hoe hoger je vliegt des te harder je valt zei de spreeuw tegen de merel die net het avondlied had gezongen heb ik de zee het land zien veroveren en het land opnieuw de zee zei de merel tegen een meeuw die over de oude stad vloog, wat ga jij vanavond eten? vroeg de meeuw aan een voorbijvliegende zwaan een vis, een rups, een handjevol…

na het broeden op de toendra van Alaska vlieg je naar het wad voor la Grande Bouffe je maag overvol gevuld met overheerlijke fruits de mer sluit een sierlijk vaarwel uit maar een aanloop bevrijd je van al het aardse gedoe nu je aan één stuk 13.000 kilometer over eindeloos water van de grootste diepste zee vliegt uitgeput…

Langs de boten aan de steiger Vliegt met vaste klap de reiger Plotsklaps remt hij aan het riet Waar hij sluw kijkt als een krijger Of hij soms een kikker ziet Al maakt de kikker geen geluid Toch gaat de reiger erop uit Staand als een standbeeld in het water Volgt hij die groene kikkersnuit En razendsnel, met veel geklater Verrast hij prompt…

Grote bonte specht In een rood broekje gehuld Hakt zij berkenhout In een blanke stam Omlijst door zonnestralen Begint zij haar nest April dient zich aan Tot haar lege nest syndroom Zal dit haar thuis zijn...…

Elkaars uiterlijk doorzien toont ons de werkelijkheid, van wie of wat we zijn. Dat we een hart bezitten, dat liefde voelen kan. Dat we angsten koesteren, die mensen laten lijden, en dieren laten doen. Mensen die zelf dieren zijn, die ook medelijden kunnen. Toon ons de aard van mensentaal, taal die om de tuin kan leiden. Om de tuin van…