inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Langs landerijen

We braken het brood en schonken de koffie. In de luwte van
wind krulden de kinderen, hun wangen wars van zon.

Kleverige vingers, kruimels, een gekleurde parasol. Ergens een
verdwaalde sok, wat lauw bier. Iemand zong.

Op het kleed een krantenbericht, een pop zonder benen. We lagen
als mensen alleen op de wereld.

Nee, dan morgen. Morgen. De wagens zouden weer langs onze
huizen rijden. Daarin het schuifelen. Het zachte bonzen. De snuiten.

Het vermoeden dat gedurende jaren in hun genen was geslopen.
De ontreddering van soortgenoten, het recht op leven en
voor wie dat dan wel gold.

... Genomineerd gedicht Plantage Poëzieprijs 2020 ...


Zie ook: https://moniquewilmerleegwater.nl/

Schrijver: Monique Wilmer-Leegwater
26 aug. 2021


Geplaatst in de categorie: dieren

4,0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 61

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Max
Datum:
29 aug. 2021
Dag Monique! Je hebt dit 'rustmoment' uit een druk bestaan mooi beschreven. Misschien in de sfeer van het schone (en nijvere) Twente?
Het coulissenlandschap zul je net als ik goed kennen, heb zelf mijn jeugd doorgebracht in Delden! Zie ook mijn bijdrage op deze site, getiteld Twents Erfgoed.

Veel succes verder,
en zoals de Tukkers zeggen
Ajuus!

Max
Naam:
J. Bakx
Datum:
27 aug. 2021
Een gedicht naar mijn hart, Monique !

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)