Alle inzendingen over overig

Ik wens mij een koperen kop, Koel, vaardig te aller uur; Geen mijmrend hoofd, nu licht, dan zwaar, Straks brekend, berstend uit elkaar; Vol storm of zand of vuur; Een hart, dat, als een friese klok, Sloeg met gelijke klop! Geen ding, bij iedere vreugd of smart, Bij ieder tochtje uit de vert’, In driftige galop. Ik wenste mij een effen…

Veilig op de stoep de straten door, rondkijken en zien wat er is Het als iets bijzonders zien Me warmen aan het vuur en in de vlammen turen Gedachten laten verteren zonder ze te missen Luisteren naar het ruisen van de waterval, regen Me schoon wassen van wat er komt Cirkelen als een biddende vogel, alles en niets zien Tot er een…

Ballonnen varen boven zee en in gedachten vaar ik mee de wereld in, vaar ik over wapperende was Onze schaduwen glijden door de poort der winden adem van de zon en de maan het fluisteren van geheimen Onze schaduwen drijven over de sfinx zodat haar blinde ogen even naar ons lijken te knipperen Ook de wijzers van de klokken…

We worden geboren met een rugzak vol vragen, in een wereld die antwoorden verkoopt in pillenvorm. Elke angst een diagnose, elke traan een symptoon. We leren lopen op deadlines, ademen tussen afspraken door. De stilte is verdacht, de rust een luxe die we onszelf niet gunnen. En ergens, diep vanbinnen, fluistert een stem die we nauwelijks horen: "Je…

Voor papa waren de liefste woorden ze kloppen in mijn hart maar nu zijn ze voor jou Nu is alles anders nu weet ik dat ik pas nu volwassen ben Mijn brein is verbouwd en dat weet het mijn borsten zijn anders en mijn armen zullen voortaan onhandig leeg op jou wachten wanneer jij elders bent Ik ben gelukkig en zal dat zijn als jij het…

Schreeuwen in een leeg gebouw waar niets wordt gemaakt klinken de geluiden door op zoek naar zinnige woorden waar het gedicht kan beginnen Zo klinken de klanken in een samenspel van vormen van geluiden om ze telkens terug te laten keren en de zinnen tot het laatste woord af te laten breken laat de echo maar schallen uit een diepe put…

Zwervers zijn de sprookjes van de stad slecht vermomde gevaren, grijnzende tanden boven mijn kinderwagen Ik oefen me in gewoon aardig zijn, ik oefen me in glimlachende gedachten Maar een kind, mijn kind laat ik geen pokdalige pad of landlopende koningszoon kussen hoe waar het ook is dat boze feeën, oude koninginnen heksen, hongerige…

Boeken en foto's op papier zijn een fijne manier van bewaren en mijn leven compleet houden - wie ik van jongs af aan ben geworden, herinneringen aan mijn familie, beelden van hun aanwezigheid hun bezigheden en de plaatsen die daarbij horen, tezamen een alsmaar groeiende berg met haarfijne dendrieten: de berg van mijn leven…

Moeder mag mij als dochter blijven zien, maar mijn broer en mijn man moeten mij willen kennen zoals ik ben Ik heb dat nodig ook al is het niet waar want mijn vruchteloze streven houdt me desondanks in leven Wandelend en schrijvend in schriften en brieven uitleg na uitleg wie ik ben Boek na boek om te weerleggen en te vervangen wat…

Genoeg mevrouw dikke buik in comfortabele harembroek geweest, nu word ik een geestelijke matroesjka, ik blaas mezelf op: mijn kind (het uitvretertje dat ik wijdbeens gehurkt hopla mijn armen in getrokken heb) groeit, kruipt en probeert steeds verder van me af te lopen maar ik zal het niet laten ontsnappen mijn gevoeligste zenuwen recht…

Thuis hebben we ieder onze cel, ons kloosterleven gewijd aan woord en daad Mijn woorden, zijn daden Wandelingen naast het werk het draaien om elkaars as als spiraalbomen aan de rand van een afgrond Praktische kwesties bespreken, het onbespreekbare noteren in precieze zinnen Geen oeverloos geklets zeker niet over mijzelf En in mijn…

Jij bent te mooi om aangeraakt te worden door wie dan ook, door mij alleen, hoop ik als ik mag, als ik durf te doen wat ooit iemand mag Ik passeer jouw huis Er is alleen een raam tussen mij en jouw bed waarin ik mij droom wanneer ik niet kan slapen en mijn adem inhoud en de tijd stil staat bedwelmd door jouw lippen voel ik jouw…

Zwijgend denkt hij aan verre horizonten, De stilte door niets verstoord, Door hem wordt niets gehoord, Aandacht voor ’t nu uit hem verzwonden. ‘n Nachtegaal breekt de stilte van de nacht Met hoge tonen van z’n ijl gezang, Voor ’t gezang heeft hij geen aandacht, Een traan biggelt langs zijn wang. Zijn hart huilt stille in het bos, Wijl…

De heldere rode zon gaat onder in de nevel van de late zomeravond een vriend schrijft een haiku over liefde en verval vriendschap en vrede oneindig lief onder het maanlicht een minnaar schrijft een gedicht over liefde op onleesbare bladzijden nu het leven begint met aanvaarden dat de stilte vreemde vragen kent brengt hij het dieptepunt…

Bochten tussen bemoste keien Slechte ontvangst in de wolken op de bergen, ze wijken en sluiten zich achter mij, mijn gedachten houden ze gevangen op de weg Geen vergezichten, niet stoppen om te plassen, rustig doorrijden Stilstaan is gevaarlijk, misschien ga ik een pas over naar de zon Toch nog een gedachte uit de mist van mijn gevoelens…

In het prille ochtendgloren Wordt ’n nieuwe dag geboren, Die duurt tot d’avond valt, Tijd tussen dag en nacht smalt. Dit nu al miljarden jaren duurt, Door natuurwetten gestuurd, Tot de zon geheel is opgebrand, Deez aard in ’t duister belandt. Maar of de mens dit nog beleeft, Vrees van niet, wijl eer sneeft Door d’rücksichtloze oorlogsdrift…

Volg jouw blikken naar een liefdeshotel dat de liefde nog niet kent Ruik jouw temperament Ja, ik wil jou, ik wil jou in de schoot van mijn verlangen Leg jouw lokken om mijn liefde, laat ze deinen op golven genot Vouw jouw gedachten om mijn vinger, laat ze likken aan mijn huid Huil om de slingers die we…

Soms heb ik heimwee naar ijsbloemen en een kruik oude winterfantasieën bij foto's van het plein ons huis vol tantes de tuin vol appels een mand vol noten altijd iets te vieren toen, maar voor nu is dat veel te ver nu is het leeg achter de foto's die ik mee kon nemen Ik mis het woeste land het wonder van de tuinen ik mis de onverpakte…

Rusten zonder tijdverlies rondspringen, ervaringen eten, 'Alle Dagen Feest' Samen proeven, en verteren bij het licht van de maan, ook al interesseert die jou niet De dagen zijn te kort 's winters is het koud en 's zomers nog licht wanneer ik moet gaan slapen (maar uitzonderingen maken we ongeacht de consequenties) 'Alle Dagen Feest…

Mama is stout ze kijkt niet naar mijn schilderij ze verbergt haar oog achter de camera en maakt in gedachten haar eigen schilderij van mij een andere Helena van mij met bloed aan haar handen een boze Lolita met een koele buik voor hete mannen een Vertrouwen-Blauwe buik ondanks de voyeurs op mama's tentoonstelling die denken mij…

Examenkoorts, stressfactoren voorbij ingeslagen, weg, verdwenen, rapporten beginnen stof te verzamelen schoolbanken voelen als verlaten Vakantietijd, spelen en schommelen tijd om te overwegen cijfers, uitslagen deemsteren andere talenten krijgen leven de laagste procenten herwaarderen. De dag-tijd is aan 't krimpen, verkleinen weerstand…

Mijn hart weet van geen ophouden het slaat zich overal doorheen in de drie-eenheid van de tijd vanaf het groene begin van mijn lot, mezelf op de been te brengen met hartstocht en weer in de stroom van ervaringen te springen, af en toe een slag te zwemmen, wat mee te drijven en veel te laten passeren schoonheid en wreedheid golven gevoelens…

Weer een dag manoeuvreren in de heilige driehoek van loomheid, hartstocht en harmonie In mijn bloed drijft lamlendigheid lui langs oevers en steigers Ze blijft languit liggen in de seinposten van mijn spieren en humeur als prooi van de strijders die de nacht negeren om nu of nooit een feest te maken van mijn leven, mee te doen uit…

Zij zweeg, ze zei helemaal niets, Hij kletste maar door, en door, Dacht dat zij was een en al oor, Zij hield zich doof, hoorde niets. Hij dacht ik heb haar over de brug, Zij dacht waar is hij toch op uit, Ziet hij niet, dat ik hoor geen fluit, Dat lijkt mij toch wel zeer stug. Zijn houding veranderde hij niet, Hij bleef ratelen, Zodat…

De witte vredesduiven hebben de hoop opgegeven ze vliegen niet langer naar de zilveren hemel bodemloze antwoorden door niemand gegeven ondergaan het verwoestende duister van de ondergang de dag een fiasco zwarte bladzijden onzichtbare zinnen nooit meer beminnen uit vergeten boeken zonder persoonlijkheid donkere wolkenbedden in…

Bij het wakker worden uit mijn slapeloosheid ben ik moe van de taak een nieuw verleden zien te maken hoe dan ook geënt op wie ik ben geweest, met een gezin en een moeder die me kende een tweede leven zien te leiden onder een zon die fel genoeg is om mij te verwarmen en de schaduwen te verbleken…

En je kwam het park in en hele drommen eenden overzwommen zich als geile meiden, en kerels, die zich fris als vers gewassen hoentjes aan jouw voeten zouden werpen. Zo'n lokeend was jouw donzig gevulde winterjas, maar vooral jouw waggelende broodzak. En je gooide oude kruimels, of neen, verse korsten die je niet meer bijten kan, en…

Mijn vingers tekenen jou Op je roze huid in witte lijnen, Die langzaam verdwijnen Wijl ik versmelt met jou. D’eens getekende gekende vormen Vormen een eertijds beeld Van ’n oude foto, vergeeld, Verdwenen in eer gewoede stormen. In die foto keer jij weer Door de vingers van mijn hand, Een getekende keer, Uit ’t niet-zijn aan d'andre…

Onder de groene pracht van kroos draait de zon weg, vissen verdwijnen natuurlijk wonderlijk evenwicht van de nacht het bedwarme waterfilter van zilveren en zijde- zwarte gevoelens de woekerbloemen op golven van eb en vloed onder de grote najaarsmaan en mijn liefde deint heen en weer tussen vrienden en verloren…

Het licht van de dancing danst naar buiten en kleurt de wind in mijn vitrage Ruisend spat de regen in de vette glans van het natte vlies over de kleiweg door het dorp Een vrouw en een man komen in hun ondergoed spelen Ze duwen en schuiven Modder op hun huid, ik kijk en kleed me uit in het donker Waar is mijn lief?…