662 resultaten.
Gehoord.
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
459 Dat woord
in de woestijn
waar de zandkorrel
in de meerderheid is
in de lucht
waar door ijlheid
klank niet weerkaatst
het woord
dat met water
in de maalstroom
verdwaald kan raken
in het nieuws
waar het alledaagse
het eigenlijke vervaagt
dat woord
in het gehoor
tussen alle klanken
kan levens verankeren.…
leemte
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
520 nacht werd woestijn zonder oase
bergen verbrokkelden tot vallend gesteente...
als lawaai oplost geeft dat stilte
licht dat wegkwijnt wordt duisternis
warmte die wegebt wordt kilte
en wee je gebeente als jij straks verdwijnt
ontstaat er zooo'n leemte…
Episch
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Lawrence of Arabia die de woestijn in trekt
een iconische film uit vervlogen tijden
waarin echte mensen op echte kamelen rijden
zonder expressieloze robots of special effects
de beste acteurs die in een episch verhaal prijken
een lust voor het oog, daar blijf je naar kijken…
verlatingsangst
hartenkreet
3.2 met 20 stemmen
1.810 Ik denk aan jou
dag en nacht
je laat me stralen
als een bloem in de woestijn
je bent lief
maar je bent niet van mij
nog niet van mij
wat als je mij niet toekomt
wat als het niet waar is wat je zegt
mijn hart trekt zich terug
en hoort niet wat je zegt
en ziet niet hoe lief je bent
ik ben bang
bang om verlaten te worden
verlaten te worden…
Woestenij
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.178 zand woestijn een
bodem van een dode
zee met resten van
wat schelpenzand
het wit gebeente
en duinenlijnen
die verdwijnen
in de spiegeling
van mijn eigen
fata-morgana
trillende luchten
zuchten gelaten
maar mijn blik reikt
alsmaar verder dan
het weerkaatsen van
mijn droge stem
die geen echo
meer vinden kan…
Khazana
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.015 Gedachten krijgen vleugels
vliegen duizenden jaren
hier vandaan
ik zie hem staan
zijn naam
kent geen taal
zijn verhaal
werpt schaduw
in de woestijn
ik voel zijn pijn
ogen stralen
een donker bestaan
en ik moet hem laten gaan
een laatste kus
in gouden stralen…
De zin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
550 de nacht staat in donkere stippels
te staren in het niets
tot je lach mijn haren kust
waardoor de zin plots
door mijn lichaam tintelt
zich laat opsmukken
tot overspel met woorden
het zachte ebben van
liefdesvloed tot stilte
watervallen van plezier gestort
als regen in een woestijn
in een buitenzinnige tijd…
Gebed voor een eenzame 1989
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
782 Hoe smartelijk
klonken
onze stemmen
toen
wij een ander
voorbijgingen
zonder herkennen
ketenen
van woestijnen
elkander
omarmend
als sidderend zand
in
geel koperen stralen - sprakeloze stommen
troosteloze rijen
van
ongedeelde vreugde
waren zij geen stommen - sprakeloos zouden
zij
aldra verstommen…
duizendmaal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
760 ik groet je duizendmaal
vanuit deze onherbergzame woestijn
waar de zinderende zon
met verzengende tentakels
tergend het leven uit me perst
ik groet je duizendmaal…
liefste
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
609 ik hou van je
van je ogen en je mond
die altijd lacht en je stem
en je borsten hou ik van
van al die verte hier gekomen
over ondenkbare streken, woestijnen
en bergen en tenslotte hier in mijn armen
wat een beetje gek is
dat ik van je hou en jij van mij
hou ik van je en vandaag
eindelijk je stem over de telefoon
ik mis je zei…
Advent
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.068 strevers van duisternis
willen mensen ontkrachten
luister niet naar hen
belagers van de ziel
zie, op deze dag
hoe licht zich verspreidt
door stille werkers, die
daden van liefde tonen
elke korrel in de woestijn
is kosmisch bezield
elke druppel in de oceaan
komt uit de bron…
0 in het vakje
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
438 achter elke dode
woont iemand die
niet tot leven komt
totdat een ander
de atlas pakt en
speurt naar de plek
in de woestijn waar
je lichaam lag
op een witte label
in het vakje leeftijd
staat 0 geschreven
achter elke dode
leeft een verhaal…
't is voorbij
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
2.679 mijn wereld om voor te leven
is gestorven
naakte bomen
in een dode woestijn
de zee draagt
een ijskoud veld van vissen
de kust neemt afstand
voor wie ik leefde
is gestorven
de zon poogt verwoed
zonder resultaat
zijn warmte rilt mij slechts
een huid om leegte
àlles lijkt dood…
zandstilte
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
683 hoe kan ik spreken
over het zelfbedrog van
de dageraad
als wind woestijnen blaast
uit hoge torens naar het blinde denken
van zwarte honden, die in de nacht
zich van gehuil onthouden
omdat stilte een wereld achterlaat;
een neerstrekken van verbijstering
waar vrijheid en poëzie
breken in de dood
om woorden die eenmaal waren
en…
Blue Tuesday
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
752 onmacht en frustratie
cirkelen als gieren
boven de betegelde woestijn
boven die eenzame persoon
het broze geluk
van de vroege ochtend
het gevoel
dat het nog wat gaat worden vandaag
dat alles
in een stap weggevaagd
nu de gieren zich storten
op de nietsvermoedende
het gevoel overvalt hem
van woede
van helaasheid
van natte verse sokken…
incommunicado
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
507 talen
maar kan je niet bereiken
al woon je dichtbij
lijkt het
of je in het verre Patagonië bent,
toen post nog bedeeld werd te paard
toen telefoon en telegraaf
hun digitale opvolgers
globale connectiviteit
nog toekomstdromen waren
ik blijf briefjes
in een fles
in zee gooien
die je niet bereiken
ik blijf roepen
in de woestijn…
uit rots gehouwen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 over knerpend grind
wandel ik hand in hand
met zachte woorden
naar het kerkhof
ik houd ervan om naar jou
te gaan te voet alleen
in een onophoudelijke regen
doordesemd van aardse kleuren
als een opgewaaide rode duin
in de woestijn een wiegelied
van zachte woorden
uit rots gehouwen je naam…
Onbemind 3
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
500 Ook ik ga ongemerkt voorbij,
door de woestijn, en door
de consternatie.…
rode rozen in woestijnen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
926 ze strijkt
met pen
teer teder
zwijgend
precies concies
op perkament
fragiele streepjes
trillen
van zonder
woestijnen eeuwige
stilte
verlaten verlangens
zanden verstuiven
bloem en palm
zij tooit zich
in roos in jurk
eeuwig haar zand
nomaden
zwerven
zwijgend
langs haar
haar rode rozen
ogen geloken
versluiering
zware gewaden…
Gevecht in de woestijn [sonnet]
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
942 De gedwongen discipline
Als een tergende woestijn
Je kruipt en verbijt de pijn
Onnadenkende machine
Zoute druppels - tranen en zweet -
Je blik staat strak vooruit
De stilte is pijnlijk luid
De horizon – oneindig breed –
Millimeter lijken kilometers en vormen samen een meter
Fata morgana’s fluisteren, ‘Wat een flater!’…
Boekt historie als woestijn
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
659 wind speelt met geluiden
zucht en fluistert giert en brult
vervaagt en wakkert aan
zijn stem verschilt
in streekgebondenheid
tornado mistral of orkaan
hij legt verhalen neer
in zand en wegloopduinen
boekt historie als woestijn
wij lezen in de sedimenten
wat hij ons heeft gebracht
koelt ook mij als bries vannacht…
Goden, bergen en woestijnen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
630 Ja zelfs de vossen der woestijn
- Iran, Egypte en Saoedi's -
willen niet die schietschijf zijn
voor Engelse of Duitse Rudi's.
De zonen van het rijk van Donar,
god der bliksem, zoon van Wodan,
dondren luid in de arena's
in hun strijd tegen Japan.
De godenduistering zet in
met het ontbreken der Azzuri...…
De droom van de archeoloog
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
2.914 Gewapend met tandenborstels
Trok hij naar de woestijn
Voor het laatst ontdekte graf
Spittend in de droge grond
Stuitte hij op schedel en edelsteen
Zich afvragend wat de context was
In een mooie stratigrafie
De lagen van het grondprofiel
Met duidelijke chronologie
Het deed hem allemaal niet zo veel
‘Een biertje en dan lekker slapen…
Regenboogcirkels van hoop
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
647 Uit je hand
valt de
macht
die je
had op
stenen die
je niet
kon tillen
sappig gras
ertussenin
we kijken
ernaar vol
verbazing
onder modder
liggen varkens
begraven
regenboogcirkels
van hoop
het zwart
wordt geschild
een zacht briesje
geurige lentewind
waait over de
rimpelige oceaan
richting woestijn…
Voor het donker werd
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
867 De roepende stem
uit de woestijn,
golven van verwondering:
een medestander, die doordrong
tot de verstandsverbijstering:
onvoorwaardelijk de overgave,
een uitputtend doodgaan
voorlopig in de kiem gesmoord.…
Bewonderenswaardig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 Iedereen bewonderde
zijn weidse blik -
zoals díe uitkeek over het landschap
bergen, dalen, bossen en meren
woestijnen en oceanen
onafzienbaar als ze waren
toch hélemaal in zich opnemend
die blik die zei:
pas als ik dat allemaal belopen
bereden, bevaren heb
en daar dan ben, dáár
daar helemaal achteraan, weet je wel
dan ben ik er -…
Belichaming
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.361 een bed van rozenvlees
doortrekt mijn aderen
krimpend van begeerte
naar water in de woestijn
alle luchten wuiven weg
terwijl onze genen zich
stempelen in spiegels
gelijk van adem en bloed
omtrek ik jouw middellijn
drink jij mijn zielswater
met omarmen van huid
en inlijven van schaamte…
Samen vechten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Samen vechten
Bergen beklimmen
Op de top zijn en genieten van het zicht
Tot je knieën in de modder
Geen beweging in te krijgen
Maar toch eruit komen
Verdwaald in een woestijn
Uit zicht geraakt
Maar in gedachten verbonden
Tot de ander gevonden is
Samen vechten wanneer dat nodig is
Omdat je niet wil
Omdat je niet kan
Omdat je niet leeft…
Donkere dagen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
785 is er de melancholie
van overvloed
als gevoelens zijn uitgeput
door veelheid in nuance
lijkt de ziel beboet
door aangereikte kansen,
van woorden die nu rusten
in de geest of in mijn hart,
vaak met gesloten ogen
roep ik in de leegte
van een woestijn
van vergane glorie
of word ik binnenkort
door de natuur
dan wel mijn gemoed
naar…
Alle tijd van de wereld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 In dorre woestijnen en in oceanen.
Ook in een mens die gestorven is,
en in onze herinneringen leeft.
In een aandachtig levend mens,
die alle tijd van de wereld heeft.…