5125 resultaten.
Wintertrek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.300 Schaduwen
rekken de maan over
het verborgen land; schetsen vrijheid
met lange halen
terwijl een wegebbende stilte
door de straten stroomt mijn adem
benemend.…
oude stenen
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
644 als ik drijf op de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
maakt het ademen diepe sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief
niet dat ik door het sterven ben aangeraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene word gelaakt
neen, de ziel is gedwongen verborgen
toch bouw ik op oude stenen
zij vormen…
ik nodig jou
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
957 ervaar de milde blik
die jou aanschouwt
en kleurt
met kristallen bogen
kom maar
geef even je hand
dan zal ik hem
vluchtig raken
mijn vingers
zullen je huid
bespelen
voel dan
het ritme van
de melodie
die we samen
maken
luister
hoor een stem
die het zwijgen
bezingt
geen klank teveel
maar slechts,
ons,
met adem…
zwarte droom
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
814 plukken
lang rek ik me uit
om te grijpen, te rukken
een slechte droom
gaat aan mij voorbij
een kerker moeten
ontvluchten
maar niet wil lukken
mijn voeten
in grijs beton
gegoten
verstard beeld
van stuurloos voelen
langs muren van
beslagen glas
waar doornen
spiegelen aan
het schaduwlicht
van wat is maar
vooral was
ik adem…
Triest
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.399 Je adem was
een warme deken
die op mij viel.
Ik huil tranen
van eenzame lust
woel lakens wit.
Kou bevangt
mijn dwarse ziel
een togende pijn.
Zij zag me,
kwam tot mij
en overwon.
Ik droom niet meer
de slaap krimpt
mijn zelfbesef.
Wat ik heb verwacht
heeft me niet gered
maar onthutst verlaten.…
ongerept
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
3.886 ik sta voor het raam en ben alleen
mijn adem wasemt op de ruiten
geen vogel die ik al hoor fluiten
het is zo vredig om me heen
alles slaapt, het is nog vroeg
stil dwarrelen vlokjes naar beneden
vormen een sneeuwwitwollen laag
nog door geen mens of dier betreden
maar niet voor lang, de klok slaat zes
de mensen zullen gaan ontwaken
de dieren…
dichtbij de roos
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
916 dichtbij de roos
verbind ik
wat ongebonden is
niet dat ik daarvoor
zelf koos
het bleek de adem
van stil gemis
dichtbij de roos
komt vreugde binnen
zuivere tinten
van genade kleuren
die als vanzelve
echtheid beminnen
de snaar raakt
van een trillend
doorgaand gebeuren
dichtbij de roos
word ik gezien
zonder ogen
word…
Meisje van mij
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.066 er hing een meisje aan mijn lippen
ik vroeg of ze me proefde
likte mijn woorden over haar tong
voelde weerzin in haar mond
ik was tot achter haar wangen gekropen
vroeg me af wat daarvan moest komen
stak mijn vingers diep in haar keel
en heb haar adem genomen
ik ben blijven dwalen in haar hoofd
toen ik vroeg wat zij eigenlijk wilde…
Liever een vreemdeling
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.328 Hoe kan je nu zoveel verscheidenheid
in één adem, met één woord benoemen?
Nee, ik ben liever vreemdeling
want, wie is dat nou niet?
Dat, wanneer je ergens komt
men jou als buitenstaander ziet.…
Vermoord
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.623 Mijn passie staakte
Door jouw harde woorden
Die mijn ego raakten
Die mijn hart vermoordden
Mijn liefde stikte
Door jouw brute klappen
Die je tegen m'n zieltje mikte
Ik ging naar adem snakken
Mijn goedheid smolt
Door jouw moordende manieren
Mijn bloed dat stolt
denkend dat het je plezierde...…
elke dag wat klein geluk
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.904 sterrenvuur valt op het water
windscheef als regen
in stilte van de nacht
plots het zingen van een accordeon
haar adem onder jouw huid
met schoenen in je hand
geen vragen meer
en ook geen einde
stroomopwaarts dansen
kersenbloesems
’t wordt lente in de twijgen
tussen het donker van nacht
en het blauw van de morgen
vindt zich geluk…
jou missen kan ik niet
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.559 op een morgen
als de dag
klaarte uitbreidt
zullen de tuinen
in zee verdrinken
wij zoeken samen
ons en onze stemmen
in elke nacht
geven ons
in onze monden
woord voor woord
krijgen er nooit genoeg van
elkaars adem te zijn
’t licht valt in de kamer
waar jij lucht bent
en ik zoek langs oevers
uren jou
in mijn zee.…
Ergens in Rusland
gedicht
3.0 met 15 stemmen
6.329 Zij ademt (zoals wij allen ademen moeten)
of luistert ademloos naar haar hartslag.
Zij kan maar niet geloven dat zij werkelijk leeft.
- Ik ben, Godzijdank, een figuur in een boek
ik moet er toch niet aan denken
echt te bestaan.-
Zij ventileert alsmaar meer en haar hart
slaat af en toe af.
Alleen lezen helpt.…
één klein veertje
netgedicht
4.7 met 27 stemmen
1.154 zo zon, 's morgens
je lach, beminnen
de wind in je naam
op speelse armen
pasgeboren
de krokusstilte
de tijd rond dauw
mijn hart, het linnen
de regen, zo goud
je haren vol vogels
de ochtendzang van
vier seizoenen
mijn liefste uur
zo zonder haast
je ogen ademen
vlinders op bloemen
ik dans met jou
verbonden vleugels
een…
Je sporen huilen dauw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
788 je kwijnt in helderheid
ogen fletser als in spijt
de zon kan zelfs zijn licht
niet aan je kwijt
het gras buigt zacht
je sporen huilen dauw
omdat de kleur licht
groenig aan je voeten kleeft
bladeren dwarrelen rust
ritselen de stilte
in vergeten drukte
speelde hier plezier
je adem slaat de wereld aan
met kille somberheid
het dreigend…
geriefelijke troost
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.067 ik dwaal in een ongerede gevoel
immer zoekend naar geriefelijke troost,
is het gewoon mijn leven dat ik bedoel
gewaarworden van hoe ik door het
naakte bestaan word geloodst
of daar mijn ademend hopen op stoel
en liefde in een flits wordt nagebootst
in verwijlende dromen bij dagend licht
ach lieve, laat mij de glans zien in je twinkelende…
kom maar mijn bloem
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
707 het leven is koud
te oud om nog
lente te bloeien
adem tekort
krachten verloren
bloed lijkt bevroren
het wintert te lang
in donkere luchten
tijd lijkt te vluchten
kiemen zijn op
het groen is te klein
om te groeien
ik koester nog kleur
uit voorbijzijnde zomers
proef steeds hun geur
kom maar mijn bloem
die zon weer laat schijnen…
Gloed van welbehagen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.217 In de fonkeling van de nacht
bemoeilijkt ademend
met een sneller kloppend hart,
wat ben jij verademend.
In de fonkeling van de nacht
twee verwarmde zielen
door een omhelzing van pracht,
smeltend door de knieen.…
vannacht is de wereld vergaan
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.184 wereld vergaan
Door het vergif ten onder gegaan
Onze milieukwesties mochten niet baten
Zij heeft het leven voorgoed verlaten
Helaas is ons reddingsplan mislukt
Waardoor nu de aarde is uitgeput
En we hadden nog zulke mooie dromen
Hoe we deze ramp hadden kunnen voorkomen
De natuur bereikte haar laatste fase
Waarna zij haar laatste adem…
De gele kam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
919 De warme adem van het huis
uitwaaiend, licht en grijs gevlekt.
Onder een vleug van poedersneeuw
nieuw leven, wachtend tot het wordt gewekt.
En achterin, tegen ‘t blijvend groen
op donker geroeste stam,
in het wijkend licht zich steeds vernieuwend,
een glazen beeld; "de gele kam".…
paar
gedicht
3.6 met 91 stemmen
18.956 ik wist het niet dat ik
iemand zo kon missen
een vis het water
een vogel de wijde lucht
adem happend naar jou
zwevend op de thermiek
die met jou en mij
opeens ontstond
jouw vingers verknoopt
met die van mij
wie van ons twee
hakt hen het eerste door
en valt als Icarus
in een van god en mens
verlaten zee als eerste
of zullen wij ook…
Gezin
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
5.250 boven
Hij dacht aan vroeger
aan zijn wilde dagen
en arbeidersjaren
Hij dwaalde verder
in zijn gedachtes rond
denkend aan zijn geliefden
die zijn handen vasthouden
In hun ogen tranen
die hem smeekten hen
niet te verlaten
Hij sloot zijn ogen
maar zijn handen liet hij
niet los
en met een tevreden glimlach
blies hij zijn laatste adem…
Eindelijk
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.997 Voor de laatste maal de adem inhouden,
zoals een echtpaar voor de huwelijksnacht.
Het moment. Het nu. Het nooit.
Het altijd. Het alles. Het niets.…
Behoedzaam leven
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.605 Laat ons als de kinderen kijken
naar wat groeit en adem heeft,
laat ons heel aandachtig worden
voor het al dat lieft en leeft.…
Impressionisme
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
803 een vleugje satijn
meer is niet nodig
om te bedekken
wat ik ga onthullen
misschien nog een hoed
en stoere cowboylaarzen
om de aandacht af te leiden
van mijn rusteloze handen
muziek kleedt de ruimte
in een ontspannen sfeer
“you can leave your hat on”
opgelucht haal ik adem
als ik kijkers zie binnenstromen
die betalen met belangstelling…
Droom
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
2.332 In een droom
zie ik de blik
in je ogen
flonkering
en diepe
schaduw
mijn adem stokt
ik sta genageld
aan de grond
de pelgrim
in mijn ziel
zoekt onbeholpen
over spoorbanen
in straten
vol verkeer
naar de afdrukken
van jouw
voetstappen
handen knopen
de afwezigheid
los
stof dwarrelt
als sterren
naar beneden
ik tel…
steel vast tijd voor ons bestaan
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
652 je wiegt leven
met je adem
je borst verrijst
uit zachte rust
ogen sluiten
nog de morgen buiten
gedachten zijn
met slaap gesust
het kind speelt
in je dromen
zijn lach
op je gezicht
je haren glanzen
nog wat vochtig
in het eerste
schemerlicht
ik neem afscheid
van ons samen
kus je zachtjes
zal nu gaan
wij gaan de uren…
in vloeiend onderkruipen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
625 je danst
telt passen
voor de wals
een lopend samengaan
jij steeds vooraan
waarin de draai
naar rechts te links
wordt uitgevoerd
je danst
de tango met
een passie die
abrupt de adem staakt
gaat in vloeiend
onderkruipen
zachtjes meebewegen
als je partner je verstaat
je danst
het leven in
een slepend ritme
maar verstapt het
swingende…
jurk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.056 naar buiten haalt
de voile naast haar schaduw
op de grijze tegels slepend houdt
er is geen hoofd, geen haar, geen steen
nauwelijks ruikt ze bloemen
nergens in de stad een klok die luidt
enkel een zandloper wankelend wit
nu uitgetelde dagen een te breed geworden taille
op dronken benen naar de reling
onder pakken lucht haar ingehouden adem…
Er is sneeuw voorspeld
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
942 wanneer ik woorden schrijf
in de kille schaduw van de winter
ik haast me door het gebladerte
schraap zinnen van stugge takken
voor deze zich overgeven
aan het troosteloze gerucht
van gewillige, grijze wolken
vanuit de aarde
verkondigen ze het sterven
terwijl de nacht wordt meegesleept
in de herberg van mijn angsten
ik houd de adem…