5374 resultaten.
Eerste winterstriemen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
494 De levensspiraal plooit zich terug,
voldaan geworteld knijpt de natuur
reeds één oog dicht, een innerlijk
smoren in koperglans hangt als
stille nevels boven het stiltedomein,
waarin schaduwen als zwarte monniken
het beeldsnijwerk voorbij schuifelen,
een sterfzee van handgeschept bladpapier,
met ontblote ruggen moedig wachtend
op de eerste zweepse…
Sieraden in herinnering
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
635 Zonnestralen
beschijnen
onze wendingen
die glinsteren
als lichtpunt
achter de schaduw
van de zon.
Ruimdenkend
wenken
de schitteringen
in het heelal
als rustpunt
met reflectie
zoals jij dat kon.…
Dan wenken zij
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
510 waar ik loop
wandelen schaduwen
mij rustig voorbij
zij zijn niet van mij
maar passeren zonder
ooit terug te keren
verdwijnen uit zicht
in het gaan en toch komt
altijd de volgende eraan
hun lichtbron heb ik
nooit kunnen traceren
in een frequent proberen
vorm en lengte
verschillen soms wenken zij
alsof ze iets van mij willen…
Stad
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
587 De stad ligt in een kuil
maar jij laat het niet los
de wolken, regendruppels
de hemel, alle sterren
maar jij laat het niet los
armoede, verdriet en pijn
het laat je niet gaan
de stad schuilt in een droom
je kan niet meer ontsnappen
de bomen, de lucht
alles ademt jouw stilte
je bent een vreemde
op de vlucht
er droomt een schaduw…
Luwt de scherpte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
544 ik weet
dat de zon
licht zal baren
helaas nog steeds
op de verkeerde aarde
hier dwaalt
schaduw tussen
grijs en zwart
voel me verloren
zonder enig contrast
alleen de maan
geeft gelig zicht
heeft zich geprofileerd
in tweedehands
wederkerend schijnen
zij luwt de
scherpte van dit
ondoorzichtig bestaan
terwijl ik in het volle
licht…
Gedachtegolven
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
574 Gedachten zijn als schimmen in de mist
Als schaduw die bedekt lichte muren
Maar hun vormen worden door schijn gewist
Hun wezen kan het licht slecht verduren
Hun inhoud in ’t brein verbonden met ‘t woord
Zoekt plaatsen tussen zwart en wit in ’t grijs
Daarom wordt waarheid zo zelden gehoord
Wie ’t wel vertelt verklaart men voor niet wijs.…
waterballet
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
603 een witte zwaan alleen
spreidt zo naarstig haar vleugels
kleine rimpels vormen kringen
dansen gelijkmatig op het stille water
de avond valt nu langzaam
het wordt een donkere nacht
alleen sterren aan de hemel
verlichten het spektakel
de zwaan danst met haar schaduw
een waterballet van pure klasse
ontstaan in alle stilte
ergens… aan een…
Hoe emoties donkerden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
573 ik voelde de
weerspannigheid
van witte verf
zij wilde
niet in een keer
stralend dekken
kon de verhalen
van de muur niet
zomaar afsluiten
door een nieuw
onbezoedeld klankbord
als blikvanger te openen
ik zag hoe
emoties donkerden
na eerst drogend lichten
hoorde spanning
in de lucht door
schaduwen van partijen
heb alles…
Getijdenperikelen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 Als ik kleumerig ga over het zandpad
En even sta te kijken bij een uitgestorven poel
Denk ik nog weemoedig aan de zomer
Toen was ‘t wat droger en geen modderboel
Stonden de bomen weelderig vol lover
En boden schaduw voor de warme zonneschijn
Nu staan ze langs ’t pad, kaal als ik, te kleumen
En ik denk; “Laat ’t maar gauw weer zomer zijn.”…
Schaduwloper
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
683 een gedicht waar vleugels
en schaduwen elkaar
verknijpen in poëtiek
ik wil het niet
maar ik hoor en zie
ganzen in een lucht vol vleugelslag
schaduwschuivend over het land
meer dan ooit
overboord het rotsvaste van
zachte zandkorrels op geopende hand
een wervelwind blaast
en neemt ze mee
zoals tijd het leven neemt
of geeft aan…
gemengde reacties
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 nu de wind de takken buigt
is dit geen vraag meer
maar verdrongen stilstand
bij gedempt licht
en bijna gesloten oog
een tint tussen nevel en zwart
of anders een vorm van helder
nog vóór de tijd van keuze en besluit
maar voorbij het lichaam dat schaduw wierp
een voeg tussen het nu en ons,
hoe de wind is gaan liggen, samen
vanuit een…
De nieuwe foto
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
489 ik was erbij
maar zijn schaduw
sprak niet tegen mij
zichtbaar was hij
in de keuzes die
hij ooit maakte
kleur en vorm
naar zijn hand in
harmonieus verband
alleen de twinkels
zijn verdwenen met
de innemende lach
zij gaven ziel
en spanning aan alles
dat in zijn omgeving was
stilte zwijgt rondt een
leven af dat nog zoveel…
De zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
411 Het is fantastisch,
als de rode zon met zijn
optimale
glans over de zee ons
kan beïnvloeden in
weerspiegeling van
schaduw en den rijk ter
zeeën.
Foto Dick Voogd…
Addergebroed
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
528 Wespennesten, slangenkuilen
Oordeel, uitspraak, achterklap
Heksenjacht, een foute grap
Nergens schaduw om te schuilen
Massa, maaiveld, grote muilen
Buiten dat, behoorlijk slap
Wespennesten, slangenkuilen
Oordeel, uitspraak, achterklap
Tal van dingen die ik schrap
Vrede stichten, stap voor stap
Leugens voor de waarheid ruilen
Wespennesten,…
sprekend verhalen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
448 harde woorden als
kiezels in stromend water
een bleek gezicht
in aarzelend ochtendlicht
straatrumoer dat
naar binnen waait
gefilterd licht onder
oude bomen
metalige lucht
uit de bergen
wit licht van
de hemel daarboven
moddergeuren
in regentijd
slapen in de schaduw
van de bomen
voorzichtige stappen
op het steile pad
verhalen…
Soms
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
420 Soms schuilt er iets
in de schaduw,
de tegenvoeter van het licht.
En dan weet ik,
dat in een leven het geluk niet altijd
naar binnen toe is gericht.…
Haar naturel
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
475 ik zag
de polsslag
van het leven
in je lach
het sierlijk
speels bewegen
liep daarmee
gracieus in de pas
waar zon het
haar blondeert
streept wind de
donkere kleuren
op een huid
die in haar
naturel het
mooiste bruint
geen lijnen
die wijzen naar
verborgen plekjes
waar schaduw woont
hooguit wat
hints naar vage
dromen die…
in de avond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 overmand door wat zich aanbiedt
en gevangen in de valse schijn
lukt het mij tot nu nog steeds niet
om eenvoudigweg mezelf te zijn
en de onrust houdt zich nimmer stil
bezield door een verbeten zucht
alsof ik mezelf niet kennen wil
en voor mijn eigen schaduw vlucht
maar in de avond valt het zachte duister
als het leven om me heen verstart…
Le temps des cerises
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
686 Het juliet rondom mij
tegen het blauw van Magritte
drijven wollige plukken voorbij
ik
in een tuinstoel
lig hier
voornamelijk
mezelf te zijn
het patina van de tijd
krijgt meedogenloos
vat op mijn lijf
en in de luwte grijnst
de schaduw van verval
maar zolang
het juliet rondom mij
er wollige plukken drijven
tegen het blauwe zeil…
werkelijkheid
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
525 jij volgde mij
verschool je achter iedere boom
ik zag je schaduw van opzij
en herkende daarin je schroom
om mij aan te spreken
was het plagen of ontdekken
wat mijn houding zou zijn
wilde je iets in mij opwekken
ofwel speelde je de schone schijn
wilde je iets losweken
dat in jezelf besloten lag
maar opzag tegen een eerste woord
de tijd…
niemand die zo kraken kan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 zij is stilaan oud geworden
zilveren haren verdwalen
op haar smalle schouders
met het Largo van Ombra mai fu
in de oren tooit ze zich in de schaduw
in haar vechttenue
met een fiere all season jas ontmoet zij
de wereld die almaar groter wordt
in een taal die nauwelijks hoorbaar is
met niet aflatende verende tred
treedt de dood haar…
Het donker
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
395 ze plakte
voorzichtig alle
schaduwen
die ze had
met zwarte
lijm vast
keek mij
vol verwachting
lachend aan
verwachtte dat
heb jij uitstekend
en snel gedaan
maar ik wees
naar het donker
buiten de cirkel
van hel licht
waar wij beiden
nog heel veel
duister van hun
eenzaamheid
konden bevrijden
zodat zij de rest van
hun tijd niet…
Onderduik
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
462 In de schaduw achter het
gefluister van grote mensen
gaan bange geheimen schuil.
Het daglicht botst tegen bemoste
groene blinden de wollen bal
in de kleine hand geklemd.…
Anna's hand
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 Of de schaduwen
van de overloop. Als het raam
open staat. En tocht met de deuren
slaat. Of als halmen van graan
naar onweersbuien snakken. Ik weet
dan weer dat je de late trein nam.
En dat het spoor twaalf was.…
Gemis
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
698 De dagen vervliegen
Grijs zonder Indruk of schaduw achter te laten
Slechts herinnering komen en gaan
En schuiven maar moeizaam een plaatsje op om de nieuw-verworven beelden toe te laten
En altijd is er dat schrijnende gevoel van treurnis
omdat jij de mooie dingen die toch nog gebeuren niet meer kan meemaken
Het zijn die momenten dat…
verdwaald in de natuur
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
430 Stilte van het woud
huis, werk, bestaan verloren
natuur als schuilplaats
Winkelwagentjes
een vuurtje dat warmte geeft
takken verbranden
Schaduw van het groen
Onbegrepen, psychisch stuk
vechten om balans
Afval hoopt zich op
een schreeuw om zonder oordeel
de weg te bieden
De echo van pijn
vraagt mens en natuur ruimte
wie hoort en…
Voorjaarszon
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
417 nog wist ik
ze staan
hun kleur en
schaduw waren
niet vergaan
na lente's zoen
ze bolden in
wit en spruitend
groen net iets
boven de warm
vruchtbare aarde
van toen
waar ook de
bruine randjes van
de scherpe winden
nog charmant
verdoezeld hun
plaatsjes vinden
na dagen mist
zijn de knoppen
eindelijk gezwicht
voor het warme…
De beschermengel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
526 vleugels van stralen geweven
dragen mij zo effen en zacht
licht zonder schaduw te geven
dwaal ik rond in lucide vacht
beschermen zonder te slapen
stil waken en onzichtbaar nabij
wacht op de komende taken
zonder mij geen dag voorbij
gedragen door licht van liefde
waar angst en pijn verdwijnt
was ongeloof dat mij griefde
tot je bede aan…
Zomertooi
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
553 daar staan ze de beuken en de eiken
met hun bladerdak in de zon getooid
en de berken en de tamme kastanjes
kijk ze staan, als een glimlach
als een ode
in hun schaduw aan de stam
is het goed vertoeven
zonlicht sijpelt tussen de takken door
iets ervan schittert op de lijfjes van libellen
ook op het donsveren kleedje van opvliegende vogels…
Er bestaat geen verlies van tijd.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
757 In de herfst schuilt de vrouwelijkheid,
winters heersen oude mannen, in de
lentes lonken vlinders onbevangen,
ben ik zomers tot alles weer bereid,
als schaduw en het licht elkaar weer
ontvangen, de ongetuigde gedachten
worden bereden, het bit verlost van
het opgekropt verlangen, verenigd
in een silhouet van het verleden,
er bestaat geen…