8622 resultaten.
wie zal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 wie zal het duister klaren
als eenzaamheid opkruipt
uit de grijze straten
wie zal je vinden als
je zand in ogen strooit
het ijs ongebroken laat
wie zal je blik scherpen als
je de verbeelding aan de wilgen hangt
en onleesbare poëzie liggen laat
wie zal van je houden als
de stilte in je woorden klinkt
en je voorbij bent gegaan…
Durf ik dat?
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
612 Af en toe het lef om naar buiten te kijken
maar het licht is te fel
Besloten in het hol te blijven,
want daar is het veilig
Het is er alleen ook koud, stil en eenzaam
toch lukt het niet om te kijken
water is er voldoende
tranen blijven stromen
weg wil ik van hier
maar dan moet ik springen…
laatste
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
875 nog een laatste
zeggen de mannen
in de kroeg en
ergens willen ze
graag ruilen
met een man
die een vrouw
heeft die zegt
dat het genoeg is
geweest
maar als ze
dat zegt
heeft zij
hem al verlaten
hij was te laat
en staat nu eenzaam
naar een liedje te luisteren
dat aankondigt dat de kroeg sluit
buiten is het volle maan…
Dichterschap
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
964 Een droom ligt in het dichterschap
boven het zomerse land
van zwijgende wolven
in dit eenzame lijf heb ik ooit
het hart van een kind gehad
zwerven moet ik nu in wildernis
over het veld van verlangen
terwijl communicatie
alsmaar stiller wordt
komen dromen terug
in mijn lichaam huilt
het hart van een vreemde.…
Zwijgende vogels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
450 Het dromen begint angstaanjagend
in een verborgen wereld
waar zwijgende vogels
de hemellucht verkennen
terwijl je eenzaam
uit jouw schaduw stapt
niets meer over
van de glorie en het geluk
stilte neemt je mee
naar nieuw dieptes
waar het de heimwee is
die nu dicteert
in de nachtelijke uren
van verdriet en wanhoop.…
Wandeling
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
558 Het is eenzaam wandelen
Zonder zon
Zonder maan
Overdag is het mistig
In de nacht koud en grijs
De boom laat zijn takken hangen
Hij weet waar jullie zijn
Niet bij mij
Niet meer bij mij
Kwispel nog één keer mijn wandeling
Kwispel al mijn wandelingen
Zoals jullie altijd hebben gedaan
Loop mee met mij
Voor altijd aan mijn zij…
Stem
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
558 Wolken laten de zon zwijgen
het graf ligt stil onder de regen
het grafschrift nauwelijks leesbaar
durf ik te lezen in mijn eenzaamheid
het rouwproces voltooit
zich in aanvaarden
dat je er niet meer bent
maar jouw stem altijd hoorbaar
in het diepst van mijn gedachten
waarschijnlijk duidelijker dan ooit
vertelt me dat de stilte heilzaam…
Avond
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
420 de stad in de avond
met zijn verlichte ogen
laat de eenzamen
in het donker hunkeren
hunkeren naar het licht
uitnodigend stralend
in de duisternis
van de buitengesloten mens
in het onthullende licht
wordt de verborgenheid fel
aan flarden gescheurd
een doel voor zoeklichten
het licht in de nacht
vriend in vredestijd
vijand in oorlogstijd…
Abstractum van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 De eenzame winternachten
keren terug naar oude waarden
ware aard doorklieft het donker
we ontdoen ons van textiel
voelen op tast de verlegen huid
gezichten vervagen door het duister
het zaad gedijt in nauwe kieren
in machteloze bekoring gesmoord
in het abstractum van de nacht.…
Samenleving
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.080 Dichterbij voelde verderaf
Verderaf van wie ik wilde zijn
Wie ik wilde zijn voor jou
Verderaf van wie ik was geweest
Wie ik was geweest zonder jou
Nooit meer alleen
Maakte me eenzaam
Dus wees niet kwaad
En wees ook niet bang
Als ik weg wil
Naar waar de ruimte is
Waarin ik, en ik alleen,
wil overleven
Geef me die ruimte
Dan…
Twee oude mannen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
330 Misschien is het slechts
een teder gebaar,
of liefde
die nooit mocht bestaan,
of misschien
een metafoor voor eenzaamheid.
De zon van de middag
strooit haar laatste licht
over hun wazige gezichten.
***…
waarom.. leven?
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
2.375 blijf ik weer eenzaam en alleen staan,
Waarom moet ik hier dan nog zijn.
O God, ik heb het toch echt geprobeerd,
maar het leven is gewoon te hard.
Elke keer weer gaat het verkeerd.
steeds weer een nieuwe start.…
Laatste reis
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
686 De trein vertrekt
spoedig naar het einde
de mensen zijn
al half dood in kleden gezakt
honger heeft de meesten
al ernstig verzwakt
de wielen dreunen langzaam
de laatste reis begint
een vrouw beklemmend eenzaam
geeft wat warmte aan een kind
de ogen staren leegte
het leven ooit geleefd
is nu oneindig lijden
de vijand onbeleefd
de trein…
vreemd toch
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
1.281 De eenzame man loopt langs de kille kade
op de kade waait het en meeuwen schreeuwen
langs de straat staan de gesloten restaurants
en hij voelt de eenzaamheid in zijn jas en
om hem heen en hij loopt op het water af
en springt. Niemand die hem ziet. De stroom
neemt hem mee en dan...hij wordt nooit meer
gevonden.…
Minzaam misverstand
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
683 We spraken af, voortaan te zeggen
wat we bedoelen, want eenzaamheid
is iets lastig uit te leggen
en ik voel toch iets van spijt.
Want onbegrip en elkaar misverstaan
is al menige oorlog door ontstaan!…
je bent er niet meer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
634 In de tuin een verlaten ligstoel
een gebarsten bloempot in een hoek
een vergeten parasol, verregend
alleen mijn schaduw
eenzaam op het natte gras.
Moe ben ik
een gebroken standbeeld...
Over mijn gezicht
langzame tranen
van eenzaamheid.…
In memoriam Paul van Ostaijen
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.473 gaan rond
en waar uw eenzaamheid gij eenmaal strooide
van de westerkim naar d'oosterkim
hangt vóór de westerkim het grauwe gordijn van uw kantoor
waarachter uw boot gestrand is…
september
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
511 cultuur mag natuur niet verdringen
natuur is de enige weg naar voldoening
je ademt jezelf vrij uit jouw sociale positie
eenzaam, maar zeker niet zielig, jezelf
alleenstaande met beide voeten
je maakt contact met de aarde
op de grond, de vloer, het trottoir
straks vallen de bladeren en zwijgt de bloemenvriend.…
Zelfgekozen schemering
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2 De eenzaamheid is geen vijand meer.
Het is een spiegel die geduldig wacht.
Alleen in de stilte van het zijn.
Verwoorden wat de leegte schreef.
Zelfgekozen schemeringen vallen.
Tekeningen van de avond kleuren de kamer.
Jezelf bevrijden in kleur.
Genieten van de eenzaamheid.
Schepen bevaren het papier.
Het zijn de oceanen van het hart.…
ik heb je geopend
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.213 je schraapte emoties
uit liefde bijeen
raapte wat woorden
stond er ineens
wist je meer vrouw
dan voorheen
toch was er geen keuze
het zorgen ging door
hij was je partner
ik pas een starter
ja, voor de passie
daar ging je wel voor
ik heb je geopend
jezelf laten zien
jij rechtte je rug
vond de weg snel weer terug
in de rol die je…
Je moet nu maar eens zwijgen
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
2.082 Je schrijft me ongewenst
over wat ik niet wil zeggen
maar jij wel horen wilt.
Je geeft steeds minder ruimte
voor mijn eigen wereld
en wat ik daarin voel.
Je hebt denk ik geen idee
hoe het nu toch wel voelt
begluurt en zonder vrij zijn.
Je maakt mij het leven zuur
waar is dat aan te danken
of geeft het jou plezier?
Je bent niet meer…
Op het geraamte van de avond (1)
gedicht
3.4 met 68 stemmen
24.461 schemer brak de kleuren af
tot op gelijk gebeente -
het was weer tijd voor kale
echo's van de kale stenen.
je liep wat langs de kade
als zocht je iets van waarde.
een koffer die is blijven staan
waaraan een label met haar naam.
een hoed misschien, een handschoen,
alles wat maar passen kon
om degeen die voor je stond
steeds als je daaraan…
Pesten
hartenkreet
4.5 met 57 stemmen
2.709 kinderen uit mijn klas pesten mij
ze mogen mij niet
ik hoor er niet bij
Ze kennen mij niet
niet door en door
mijn buitenkant is niet alles hoor
Nu ben ik alleen
eenzaam
zonder vrienden om me heen
Soms zou ik willen schreeuwen
dat het moet stoppen
dit gaat te ver
mijn leven naar de knoppen
De tijd gaat aan mij voorbij
ik val in…
Tijdgijzelaar
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.484 De menigte spoedt zich door
dagen, zelfs nachten heen.
Een praatje met een ander; geen
tijd of interesse meer voor.
Snel reageren, bellen, afspraken maken
terwijl je vriendschap kwijt loopt te raken
geblinddoekt door tikkende klokken
word je uit het echte leven weg getrokken.
De tijdgeest is meedogenloos doch
niet machtig over jouw doen…
ik liet je gaan
netgedicht
3.4 met 40 stemmen
3.413 we liepen jaren
hand in hand
kinderen aan de ene
ik aan de andere kant
ik liet je gaan
jij liet me lopen
vrijblijvend was het nooit
er bleef steeds iets te hopen
wij komen
langzaam op onze plek
de kinderen hebben ruim
voldoende aan hun eigen stek
het hopen heeft gefaald
verwachtingen niet uitgekomen
de rekening wordt nu betaald…
de kavel leek gaaf
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.037 ik bouwde een huis
van jouw muren, maar
jij woonde inpandig
voelde je niet thuis
het dak is te laag
de fundering niet grondig
de kavel leek gaaf, maar
het geluk bleek kortstondig
we richtten ons in
over smaak viel te twisten
voor we het wisten
had alles jouw kleur
mijn vorm zat in ruimte
de vrijheid van zicht
door het licht van de…
GEDICHT VAN DE DINGEN DIE VOORBIJGAAN
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.262 Ze zit in een stoel
en kijkt maar naar buiten.
Een auto passeert
en nog één en nog één.
De eerste is geel,
de tweede lichtblauw,
de derde lichtgroen.
De eerste een BMW,
de tweede een Opel,
de derde een Ford.
In de eerste
zit een man met een baard,
in de tweede
een man met een snor,
in de derde
een man met een hoed.
De eerste…
KOM EENS LANGS
hartenkreet
2.4 met 12 stemmen
2.605 ik heb wel eens gedacht
ik schrijf een brief vannacht
in stilte heel alleen
met niemand om mij heen
ik schrijf van al mijn zorgen
die weer komen in de morgen
want een ziekte kluistert mij
"luistert gij ?"
uw bezoek is mij zoveel waard
of gewoon een leuke ansichtkaart
het is een teken van buiten
waar in leven mensen fluiten
mensen…
Het lied van de zwaan.....
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
3.431 Winter schuilt in
haar gebroken vleugels
Met zachte tederheid
verbergt zij haar tranen
die zacht stromen
Ik zit en luister naar
't lied van de zwaan
dat spreekt in mijn hart
verlang naar warmte
ik wil haar stem horen
't Verdriet dat sluimert
in 't lied van de zwaan
die nooit liefde heeft gekend
Ik aanschouw je vleugels
machtig…
vuurvlieg
gedicht
3.7 met 53 stemmen
33.734 zou mijn monoloog van een glim-
worm willen houden voor jou
je als een zonnebank vol energie
laden en de aanmaak van vitamine
D bevorderen tot je humeur opnieuw
straalt als een pasgeboren zon
met jou is het leven te verdragen
zonder jou verlang ik je te zien
en och ik ben er ook niet knapper
op geworden, de winter knaagt
aan mijn merg,…