3326 resultaten.
Van achter bergen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
394 Met zijn handen, zijn woorden,
zijn stem
(je zou ‘m eens moeten horen),
waarmee hij elk vuur op hoopt te stoken,
de tijd zegt af te kunnen remmen,
als hij het nodig acht, negen keer per dag,
allen overspannen achterlaten zou,
in elke ijdele overtuiging denk te mogen poken?…
Vlinder van het licht
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
274 Dan verdwijnt hij langzaam
achter een sluier van lucht, de stilte die hij
achterlaat voelt diep en kostbaar, en toch blijft de herinnering
glinsteren in het oog van de waarnemer, licht en vluchtig, maar vol betekenis.…
in paars en te pril lentegroen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.401 ik zag je zonnig
in de kou
de handen diep
in zakken weggestoken
de stoet was zwart
alleen het wit van bloemen
had zijn kleuren al ontloken
in paars en te pril lentegroen
hij was een boom
in jouw tuin vol herinnering
aan een horizon die nooit verging
want zij is eeuwig jouw vriendin
jullie speelden in zijn schaduw
maar het licht werd…
Cirkels in zand
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.169 tussen zilverrustige
rimpels en zachte
herinneringen
teken ik cirkels
in de tijd
ik schets
oude zomers
en handen vol zee,
blote schouders
en dagen gedeeld
ik schep
wolken en verhalen,
fluister sterren
en beloftes,
stapel woorden
op de horizon,
daar waar jij verdween
nog één keer
omcirkel ik
zacht jouw naam,
bevrijd…
ik steel dit beeld
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.376 strepen blauw
strak doorschoten
met wat lijnen
groen en grauw
mijn horizon voor jou
het wit van zeilen
die de rust verijlen in
een tijdloos perspectief
ik steel dit beeld en
schenk het jou mijn lief
kom met mij kijken
naar de mensen
hun zee van wensen
en wacht totdat de
hemel opzien baart
jij bent het waard
in jou heb ik…
Mijn uitzicht
hartenkreet
3.1 met 13 stemmen
1.622 De horizon is anders dan verwacht
Omhels me en fluister zacht
Het is de maan die naar je lacht.
Voelde ik een droom ontstaan
Wist je dat er lichtgevende golven bestaan?
Het zijn de algen van de zee
Ze geven je kleine diamantjes mee.…
je was het hete zand
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
959 in je gebaar
ervaarde ik je lach
een zon die scheen in golven
je was het hete zand
de branding die in wittend
schuim ons bijna heeft bedolven
we zagen schepen zeilen
op een horizon en gokten
waar het water en de lucht begon
je huid voelde mijn
handen en weersprak de tijd
ze brak met vroeger alle banden
ze ademde de vrijheid die…
lange benen stappen trots
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.294 je raakt terwijl
ik door de branding stap
jouw voeten in de oceaan
zijn slechts een zee met
golven en wat wittend
schuim van mij vandaan
lange benen stappen trots
door zand en op de rots
je blik voorbij de horizon
treft mij in ondergaande zon
gedachten dansen rood
geboren uit dezelfde schoot
je beeld wordt zichtbaar
in de schemering…
EEN KIM TE VER
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.137 ontgonnen
Tolerantiedenken, vroomheid, vrede
Ontsluiting van het Nieuwe Testament
Zoet is de oorlog voor wie hem niet kent
Hij zong van einder, zotheid, goede zede
Passio Docendi en Civilité
Antibarbari en alzijdigheid
De vrije wil; Erasmiaans jargon
Zo werd de Humanistische Idee
Over de Lage Landen uitgespreid
Verbreedde een vernauwde horizon…
uit het hart
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
827 hun tempel in goud
temidden het bruin der bergen
schittering onder loden zon
op haar lokroep tot over de horizon
miljoenen uit hun schulp
ter openbaring hunner wereld
haar ingewanden opengesteld
consumering binnen haar muren
het hoogste goed der net gehuwden
met menig zaad geplengd
voor ‘t eerst op koud plavuis
onder 't oog van niets gezien…
neerlandica in de coulissen
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
558 het opkomend tij
dat overvloedig haar blote voeten
kuste, haar teksten in verwardheid
ten prooi liet vallen aan een predator
met een spanwijdte van drie meter
ze was confuus van dit natte theater
de recensies slokten haar vloedgolf
van fluisterende zinsneden gretig op
er ontstond een beeld van ruwe zee
lichtzinnigheid over blozende horizon…
zon kaatst koper door patrijzen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
799 waterspiegel toont afgrijzen
opgetuigd met zeemanskunst
het scheepje zonder lading
matrozen paraderend op het dek
niet wetend dat de bodem lekt
de kapitein in loondienst
van de tijd en heersende moraal
jaagt eigentijdse passagiers van
boord als baas van allemaal
zijn schip gestrand na verre reizen
is vergane glorie aan de ka
een horizon…
Zee
hartenkreet
4.5 met 49 stemmen
2.374 Geboeid zit ik te staren
naar je opeenvolgende baren,
die in hun tocht komend uit de horizon,
gedreven door de wind, de maan en de zon,
de branding boetseren
en het strand penetreren.…
Onrustig is ons hart
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
955 Zo graag wil je beminnen,
vergeten ziel en zinnen,
je horizon heel wijd,
onrustig is ons hart.
Onrustig is ons hart,
zoveel verloren tijd,
een kind dat bitter schreit,
onrustig is ons hart.
Onrustig is ons hart,
maar hoop is nooit verloren,
een mens wordt nieuw geboren,
onrustig is het hart.…
Dondergod
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
491 In verste verte zie ik
Fel klievende bliksemschichten
Stapelwolken aan de horizon
Witomrand verlichten
Hemels, stil inferno
Woest in de lucht verscheurd
Mijn hart diep getroffen
Mijn gezicht grimmig wit blauw
Door flitsen ingekleurd
In dreigende kalmte
Levert Thor zijn gevecht
Nog kan ik zijn donder niet horen
Zij gaat met mijn stille…
Stap voor stap
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.228 Langzaam loop ik, stap voor stap
naar het einde van de weg
Tot ik een glimp kan zien van de horizon
Die uitnodigend naar me lacht
Me roept, me wenkt
En ik loop verder, stap voor stap
Daar, waar de stilte me omhelst
als een deken van fluweel
Waar de vrijheid mijn zorgen verjaagt
en me een zee van zonnestralen schenkt
Daar zal ik heengaan…
Er gaat iets boven.
gedicht
4.5 met 56 stemmen
6.210 Waar overal en
nergens heen de horizon
verstoppert met de wolken
en mosterd, graan en
koolzaad zomen
aan een gouden rand.…
ADEL
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.923 Het bloed in de aderen
drijft naar leemten en hiaten
achtergelaten in kerkers,
die het smachten verstomden
vlaggend weigerend tot overgave
fier, jong en zonder aangezicht
het paard dringt door tot de horizon
blikkerende zwaarden en tumult
begeleiding van gezellen in vol ornaat
vaandels gestreken ondergang
uitstervend in streven naar gelijkheid…
DagSchepping
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
624 En maar dicteren componeren
orchestreren dirigeren
alles was er al
land lucht water vuur
als vier seizoenen
modder sneeuw rivier en brand
ook knechterige wolken onder haar
absoluut uitgestrekte troon
Zelfs de zon dook weg
achter de horizon
Zwijgen kijken
en kwaad staren
tot alles stopt met vallen
en de dag eindelijk eindigt
in zonneschijn…
bloeit in koolzaads zon
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
952 zijn de heuvels rond
zacht en glooiend in het geel
dat bloeit in koolzaads zon
maar aan de flanken is de rots nog heel
jouw trots en onverzettelijkheid
in steen al generaties vastgelegd
je hebt het mij gezegd en laten blijken
nee onze liefde kent geen lijken
wij zien de bergen hoog
hun kammen scherp en scheidend
in eerlijkheid kiest horizon…
LANDSCHAP
gedicht
2.8 met 37 stemmen
11.072 De luchten, de wolken, de bergen en stromen,
de vlakten verleggen mijn horizon
van alle vragen, van alle grenzen,
die antwoordloos gaan
naar onoplosbare raadsels,
gegeven in een enkele blik.…
the seven bridges
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
761 misschien doet het antwoord sterven
en zijn de vele verloren woorden het alibi;
de rivier naar zee
die onder de zeven bruggen van waarheid
gezichten onherkenbaar maakt tot hongerige dromen
en waar het zout de horizon verschroeit
tot een kale vlakte, verdeeld over ramen, waanzin
en schuld
aan beide kanten van
gisteren;
het halfdonker…
Onderaards
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
498 Water vervalt tot schuim,
gestegen golven vallen
terug tot zee, horizon en
grijze wolven liften samen
met de meeuwen mee, een
vlucht zweeft daar boven,
beducht voor onderaards
gebroed en geronnen bloed,wat
als metafoor van ondergaande
zonnen kleeft aan de schone
vleugels, gewogen uit de zuchten
van de oceaan, zal die geen
veren…
het weerzien
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
771 schelpen gooi
en waarin ik me op den duur
ook eenzaam weet
omdat jij de meeuwen niet kan zien
ongeschreven
zoals verwondering in het lichtste gedicht
van geluk en innig lief
van vogels over zee
naar mijn verlangen, om handen
als jij mijn lippen kust en in me valt
met alle warmte
zoals de zon
en zoiets als kleine sterren
met de horizon…
Niemandsland?
netgedicht
2.3 met 13 stemmen
740 Ze plantte een heimtuin in mijn
hoofd, fluitenkruid bloeit aan gene
zijne zoals ze heeft beloofd, bloesem
legt een sneeuwtapijt over alle resten
die zijn gezaaid, uitgedunde oppervlakte
laat zich niet bemesten, de overkant
behelst een ruw gebied, de dove netel
claimt de overhand, weelderig onkruid
bemant de horizon zover men ziet.…
het oog van de gedachte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
810 lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid
zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd
zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel
tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte
de horizon…
Oelen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 Zoek in staren en mijmeren
rust van gedachteloos zijn
herinneringen laten zweven
gewichtloos tussen wolken
als spattende zeepbellen
in ijle lucht van zonnig blauw
en over groene vlakten
dromen van witte nevels
golvend in gouden gloed
als zee van welzalige vrede
eindeloze stroom tot de horizon
door liefde en geluk gevoed
meevliegend met…
Jaarspiegel,
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
498 De stoutste dromen die ik droomde
bleken fundamenten van een oud verhaal,
in de beleving opgeklopt tot Kathedraal, die
oprijst uit de schimmen van vergetelheid en
van de tijd, dié onverzadigbare gastronoom,
met zijn meedogenloze paukenslagen van
herinneringen aan chocolademelk, wat
uitsterft in een troebele tempel van mijn
horizon, in contouren…
Waterrand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.029 In het water van de Nieuwe Rijn kijken
de karkassen van fietsen tellen
vandalisme vanaf de Boterbrug
Op het water kapen takjes en piepschuim
gedachten van de oeverkant
stemmen kiezen het ruime zog
om over de Westerzee te verdwijnen
achter de steeds nieuwe horizon
Ook hier is geen rust in blijven
twee duiven klapwieken in de lucht…
Houvast?
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
539 Blijft de horizon gelijk, zonder
haar stappen te tellen?
Ik vond steentjes voor
mijn voeten, ik schopte
ze niet weg, wachtte tot
ze bergen werden en de
juiste houvast vond om
omhoog te klimmen.…