4425 resultaten.
Strand
netgedicht
3.1 met 161 stemmen
19.024 branden grauwend groen
vergeten leven aan mijn schoen
Tegen het waaiend zilten zand
bescherm ik ogen met mijn hand
Wolken scheuren op tot flarden
ik voel mijn huid tot eelt verharden
De zon breekt zacht in kleine stukken
die lachend aan mijn kleding rukken
De horizon verdwijnt in water
water van eens, water van later
dat nu onder mijn voeten…
Boomhut
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
1.484 kraaienest
nest
om nooit weer
uit te vliegen
roerloos meeruisen
met de diepgroene
branding
wachttoren
uitkijkend over
de vrijheid
observatorium
voor
ongekende
constellaties
verrukkelijk liggen
stilzittend lichaam
en wegdravende verbeelding
met elkaar
in evenwicht
schurkend
-het afdalen naar
de aarde
met teruggevonden
logge voeten…
Foto met achterachterkleinkind
gedicht
3.7 met 85 stemmen
16.838 Tien minuten,
vader,
voordat de blokkade
in je halsslagader
de hersenravage aanricht:
je spraak
meedogenloos
ontwricht
je rechterkant
van mond tot voet
verlamd,
voordat het ziekenhuis
je thuis brutaal verdringt
en jou herleidt
tot te voederen
te verschonen kind,
voordat de angst
dan weer verdriet
bezit nemen
van je geest…
Wij dansen mijn droom uit .....
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
1.544 Blote voeten op het gras
jouw handen in de mijne
vanuit het duister naar het licht
dansen wij mijn droom uit
langs het pad naar samen
in het veld van tederheid
vinden onze handen
de vochtige bodem
van verloren eenzaamheid
op het pad naar samen
lachend wandelt zij mee
geplukte bloemen worden
door ons gevlochten en
als een krans verbonden…
Helaas .....
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.016 Uit steen gehouwen
stralen kiezelogen
in het lege niets
duistere voeten
lopen ongelijk
waar zij niet willen
maar wél moeten gaan
zelfs zicht op de horizon
biedt geen uitkomst meer
daar waar rede en onrede
met elkaar vechten
om voorrang in gedachten
slaan links en rechts,
zonder uit te kijken, af
en steken over in zinnen
onderwijl…
Alles wat ademt ......
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.200 Zware gedachten
laten voeten lopen
anarchie in mijn hoofd
maakt alle rede zoek
op de vlucht voor gevoel
dender ik door, niets ontziend
probeer ik verstand te grijpen
gekromde handen laten
emoties achteloos los
daar waar ik struikel over
in drift geuite woorden
vind ik alleen gemis
een gapend gat in mijn hart
laat verward duisternis…
'k Ben eenzaam droef
poëzie
3.6 met 23 stemmen
3.869 'k Ben droef, en 'k hoor haar stille voeten gaan,
en haar zacht neuren, in de tuin, beneden.
-----------------------------------
uit: Het vader-huis (1903)…
Zo al deze wegen naar een centrum leiden
gedicht
2.9 met 25 stemmen
9.752 Genegenheid, meer dan een mens verdragen kan
ligt aan onze moegelopen voeten
en verschrikt deinzen wij terug.
-------------------------------------------
uit: 'Tramontane', 1996.…
Verjaardag van mijn vader
hartenkreet
3.1 met 16 stemmen
4.762 mijn vader leeft nu op de kop af
honderd jaar waarvan de laatste
zevenentwintig in herinnering hij
fietst met de zwartleren moffen
aan het stuur naar de kartonfabriek
hollander-mulder in schiften zelden
ziek op het voetbalveld een erkend
supporter met schuifelende voeten
die nauwelijks bedwingbaar meedoen
de sneeuwbal raakt zijn oog fronsend…
de stilte in je hoofd
netgedicht
3.0 met 18 stemmen
2.281 je voeten schuifelen
naar goede steun
handen zijn onrustig
je kijkt angstig om je heen
toch klinkt je stem strijdlustig
vertelt me hoe je leven is
te midden van die mensen
de hemel die je was beloofd
de stilte in je hoofd
voldoet niet aan je wensen
je grijpt me hand
om weer jezelf te voelen
je doet je pijn omdat
je geest niet weet…
Herfst
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.684 Achter de oude kloosterwoning
Hing wat rode zon…
Onder goud-getinte linde
Bad een jonge non
Heur gelaten ogen droomden
Onder blanke doek,
Naar de zwart’ en rode letters
Van ’t getijden boek…
Langs de wegskens was geprevel
Van wat blâren bruin…;
Aan heur voeten bogen schrale
Violieren schuin
Als ’n dode^illusie, die ze
Lang vergeten…
het pad
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
562 ik ben het pad ingeslagen
waar mijn herinneringen lagen
terwijl mijn voeten lopen
gaat het hek verder open
op dit punt in mijn leven
bleven oude wonden kleven
was er zo ontzettend veel pijn
om dingen die niet mochten zijn
dat wat ik ooit was
voelt als een moeras
waar ik zoek naar een hand
terwijl ik zink in drijfzand
hoe kan ik leren…
De zomer is gedicht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
767 De zon op vrije voeten
rijmt de maan voorbij
in stijlrijke strofen.
De hemel preekt blauw,
machtige metaforen bergen
aan de papieren horizon.
Mensen boeken reizen
boeken reizen mensen
naar verre lettergrepen.
Ik bezegel je lippen
lak je vele regels rood,
mijn pen in de aanslag.…
een verbeelding
netgedicht
3.7 met 26 stemmen
1.013 het is luisteren naar wat men niet kan horen
zelfs niet met wijd openstaande oren
ik kijk met mijn ogen en zie niet wat ik ervaar
het is de herkenning die ik van binnen bewaar
hoe schilder ik intiem ontwaken
het dansen van nevel over een meer
of het knisperen van gevallen bladeren
als ik ze met mijn voeten bezeer
waar ook nog het herfstfruit…
Lege ogen lozen haar
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.128 De rafels aan de jas
haken rimpels aan haar benen
opgetrokken blauw
tegen het marmeren blok
Het station dat stemmen galmt
één toon vult alle dagen
een haperende naald
die zich niet laat stoppen
Lege ogen lozen haar
boven zigzaggende voeten
de massa dampt en wacht
de deuren staan op punt van sluiten
Verdwaasde schimmen jachten…
Dichter staat open
hartenkreet
4.3 met 20 stemmen
1.763 Verdriet,wat eens zijn inspiratie was
en waarmee hij nu niet uit de voeten kan
zijn eigen verdriet niet te beschrijven is
dan voelt hij zich een eenzaam man.
Een dichter die openstaat voor alles
die husselt met woorden en zinnen
zal eens op een dag een ingeving krijgen
en opnieuw zijn eigen woorden beminnen.…
alleen handen voer voor ogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
766 vreemde ogen kijken
laten ongenoegen blijken
vervloeken me tot in de hel
is dit mijn wereld wel
ik kijk slechts door
de ruiten van mijn geest
kan nog niet naar buiten
chaos is weer langs geweest
handen doen niet
wat ik wil mijn lijf
verkrampt zodat ik gil
ik eis mijn eigen vel
loop met benen die
me niet meer mogen
voeten zijn…
gesprokkeld uit vergeten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
744 vreemde ogen kijken
laten ongenoegen blijken
vervloeken me tot in de hel
is dit mijn wereld wel
ik kijk slechts door
de ruiten van mijn geest
ik kan nog niet naar buiten
chaos is weer langs geweest
mijn handen doen niet
wat ik wil, mijn lijf
verkrampt zodat ik gil
ik eis mijn eigen vel
ik loop met benen die
me niet meer mogen
mijn voeten…
één stap terug
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.912 een mens bleef verwilderd achter
op een eiland in de ijstijd
hoe overleef je dan
tussen ratten en varanen
kruip terug in de tijd
word mensaap en val
op vier handige voeten
klim terug langs lianen
de groeven van een bast
langs rotswanden omhoog
het bewijs ligt in een grot
de schedel van een jonge dwerg
zijn voorhoofd wijkt terug…
de stlte in je hoofd
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.081 je voeten schuifelen
een goede steun
handen zijn onrustig
wat angstig kijk je om je heen
je stem klinkt nu strijdlustig
je vertelt me hoe je leven is
te midden van die mensen
de hemel die je was beloofd
de stilte in je hoofd
voldoet niet aan je wensen
je grijpt mijn hand
om weer jezelf te voelen
het doet je pijn omdat
je geest…
klaproos
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.417 op een omgewoeld slagveld
vindt de kiem de straal
door kerven in de zaaddoos
welt het melksap dat bewelmt
een scharlaken kelk
getuigt nog van oud bloed
tronend op de harige stengel
die onze enkels kietelt
de meeldraad waakt
draagt een paarse helm
aan de voet van het kroonblad
een smetvlek, gestolde inkt
door gekartelde lippen…
Leg verleden bloot
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
699 voet mijn
stappen terug
zoek sporen die
ik ben vergeten
rest nog een vaagjes
weten van hoe het was
ben op pad
stap de treden
die ik ben gegaan
tot heden en leg
verleden bloot tot
in de moederschoot
voel weer de buien
en donkere luchten
zie bliksem waar we
vaak voor vluchten
de kou en warme dagen
kwam jou om liefde vragen…
Meester 1955
netgedicht
2.5 met 19 stemmen
3.051 De indruk van een voet in het zand
wordt weggespoeld als het water
wassend glijdt over het strand.
De meesterhand laat zo veel later
gevoel nog gaan boven verstand
onuitwisbaar: zijn indruk staat er.…
Bezoek van een oorlogskind
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
937 ze is nog zoveel
een blos en twee parels
met glazen geduld
lacht ze verloren jaren
zo lijkwit weg
voorbij dat weerloze
is ze zachter dan het wijsje
van de laatste mars
zijn scherven resten
aan haar voeten
dit is het einde
van haar radeloosheid
en nog het enig lawaai
met haar lach
ruik ik de bloemen
blader in de thee en
kijk…
Stapt hij straks aan hand gedwee
gedicht
3.3 met 20 stemmen
14.620 Wat knispert daar onder je voeten?
Aarzelt hij dadelijk vreemd bij het los
in hengsels hangend hek
op inklinkend pad van rivierklei?
Wat opent het wuivende bos?
Beklimt hij stroomopwaarts bodem
verliezende stuwwal?
Aan mijn hand in zijn groeiende mantel
stamelt hij traag mij een weg vraagt
wat ritselt zo geel aan de wandel.…
Blauw
gedicht
3.1 met 28 stemmen
13.356 Met kalmte van een nuttig mens
keek ik naar wolken en vertrapte haast
de stralend blauwe pol, de ereprijs
waar je die niet vermoedt, tegen
het stenen trapje aan de voet
van een nog kale winderige dijk.
Ik mocht je zo, de zin
die ik aan mijn verleden geef
hangt af van energie en van
toevalligs dat ik zie.…
Italiaanse taferelen
gedicht
2.9 met 32 stemmen
29.861 Maar zie: haar voet drukt tegen de jouwe.
Eén seconde van onbestaanbaar geluk.
Dan recht ze zich voor sigaretten.
Vergissing. Hardheid van de tafelpoot.
----------------------------------
uit: 'Verdwenen Obers', 2005.…
Vrees niet
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
865 Vrees niet, die boodschap blijft weerklinken
en zelf ben j'in die roep gaan staan,
al voel je ooit je moed verzinken,
al zie je soms het duister aan,
al kan je voet alleen nog hinken -
dàt woord van Hem draagt jouw bestaan.…
Verloren
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
662 Ik maak mij haastig uit de voeten...…
Identiteit
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
907 Steken kop niet boven maaiveld uit
dan zijn we prooi van politiek correct
van nuchter volk beneden de zeespiegel
in een land zonder persoonsverering
Watermens aan de voet van de zee
Europa’s rivierendelta in z’n aderen
duizend jaar in staat van wateralarm
creëert een volk als de Hollanders…