Alle inzendingen over innerlijke groei

3936 resultaten.

Sorteren op:

Het wassende sinopel

netgedicht
3.9 met 22 stemmen aantal keer bekeken 873
koele groen vertel ik jou van het gevallen blad van de wind die zuchtte omdat de lucht niet wilde klaren die takken knakte van de gebroken stam in ’t koele groen rapen we de vruchten en planten ze terug in veie aarde we dopen het wassende sinopel met onvoorwaardelijk vertrouwen als vruchtbare voedingsbodem voor onbelemmerde groei…

als het inzicht kwijnt

netgedicht
4.0 met 33 stemmen aantal keer bekeken 1.560
met een verleden gevoel er was ook een ander maar al jaren onbezet de beweende leegte nog wel in een lijstje gezet de wereld in jezelf verliest steeds meer ook het gezicht van weleer je vraagt naar de onbekende weg ontelbare malen, keer op keer over van binnen naar buiten heerst een vreemd getal tussen beeldscherm en ruiten groei…

ode

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 586
de zon is niet bescheiden haar ontwaken scheurt de hemel in flarden van vuur uit duizend vogelkelen trilt een ochtendgroet de zon is een moeder zij koestert en warmt doet leven en groeien zij voedt en maakt vrolijk de zon wordt bemind de zon kent geen grenzen geen wetten geen maat zij brandt ongenadig schroeit akkers en huid…
rietvr31 augustus 2008Lees meer >

Zusje. Voor M.

hartenkreet
2.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.330
zusje, kleine, grote zusje met voetjes die niet verder willen groeien en die stampen als alles teveel geworden is zusje, kleine, grote zusje met een hart dat overstroomt van liefde en soms van wanhoop als je iets niet kunt zusje, kleine, grote zusje met handjes die de wereld niet kunnen omvatten en die je verstopt in je warme winterjas…
j.bakx25 december 2006Lees meer >

Spoken

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 796
dringt door alle muren Maakt angstige en blijde uren Een uitnodiging slaan ze niet in de wind Subtiel en stil worden de ogen verblind De spiegel leert het ons het allermeest We zien dus niets, geen spoken en geen geest Zo overtuigd van inzicht en ons gezicht Willen we ons bewijzen en zijn verplicht Om diep te graven, ‘n mechanisme voor hun groei…

mijn kind

hartenkreet
3.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.100
Je gaat me verlaten, Niet wetend waar je aan begint, probeer ik je te waarschuwen, maar je hoort me niet Het liefst hield ik je vast, je overladen, met mijn liefde, wetende, dat dit niet voldoende voor jou is Ik weet ik moet je los laten, je verder laten groeien…

de vader

netgedicht
3.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 2.220
ze is nu twaalf, ik zie mijn dochter groeien en met haar groeit mijn angst voor eenzaamheid nog even en ik ben die dame kwijt soms kun je wijzers van de klok verfoeien ze wil nog wel eens met haar vader stoeien maar dat is weldra ook verleden tijd het pad heb ik met liefde geplaveid ik mag mij met haar stappen niet bemoeien zo onvermijdbaar…

Ik houd van je

hartenkreet
3.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 2.562
Heel liefdesvol en dat stilt mijn honger, alleen mijn verlangen blijft en lijkt te groeien met de dag. Daarom wil ik je klimmen en dat gevoel ontstond al toen ik je voor het eerst zag. Ik mis je en 'alles' wat me aan je lief is en tijdens het klimmen besef ik me dat zo van je houd en je voor altijd, ja voor altijd wil ik beminnen!…
Angela12 maart 2004Lees meer >

De kolonel preekt teamgeest

netgedicht
4.7 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.074
U wordt geacht Omdat u wacht Op de gerichte blik Die uitstraalt u en ik Blikken die elkaar vinden Handen die elkaar voelen Ogen die bedoelen Begrip dat groeit In een verbinding die bloeit En blijft groeien en boeien Niet slechts met eigen riemen roeien Maar op betere wijze bemoeien Oh Heren het is u en ik En wat minder uw genitale tik…

Schoonheid

hartenkreet
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.434
De schoonheid van de natuur zo mooi, zo echt, zo puur Laat zij haar mooiste bloemen bloeien ik zag schitterende dahlia’s groeien Mijn dahlia-tuin schonk mij de mooiste bloemen alsof de natuur mij wilde zoenen mij iets wilde zeggen in al mijn verdriet vergeet in al je zorgen het mooie niet Het mooie in de natuur om je heen is van een schoonheid…
Meta Oost17 september 2006Lees meer >

De mond met scherpe tong

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 852
je uitlokt met mijn lach ik zie dat hoofd de semi woeste krullen de mond met scherpe tong dat irritante likken de spiegel kijkt me aan dwingt me te verleiden ik ben altijd bescheiden nu laat ik me gaan het zijn geen poses die je ziet de welving van mijn heupen ze vragen om te neuken mijn tepels liegen niet ik daag je uit te groeien…

Een nieuwe dag

hartenkreet
4.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 987
Als 's morgens in de vroegte de nevel nog boven de landerijen ligt en ik mijn eigen adem zie m'n warme handen tegen mijn gezicht dan voel ik weer het leven stromen begint het warm in mij te gloeien de frisse geuren van het buiten doen mij als mens steeds meer groeien zo'n dag vol frisheid, winterweer dat kan en mag een mens bekoren walmende…
Moeke7 januari 2009Lees meer >

Uit sprookjes van weleer

netgedicht
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 663
bos wuiven met hun takken eens per jaar de bladeren los die dwarrelen een kleurig herfsttapijt dat in de winter modder wordt en het geluid van passen smoort niet alle bomen maken bos ze hechten niet aan struiken vervlechten moeilijker met sfeer uit sprookjes van weleer ze staan wat afgelegen alsof ze niet om bossen geven groeien…
wil melker22 september 2009Lees meer >

Drempelloos is de entree

netgedicht
4.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 622
ik heb het huis gebouwd gefundeerd op onze liefde mag ik je rondleiden mijn bruid drempelloos is de entree overweldigend het licht in ruimte om te groeien voor ons twee ik heb je hand gepakt samen op de trap naar boven woordloos straalden zacht je ogen het uitzicht bracht de wereld dichterbij opende meer vrijheid tussen jou en mij…
wil melker29 november 2009Lees meer >

De wereld leeft

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 982
bomen staan rijzig in een laan sierlijkheid toont zich rond elk uitlopend blad de aardse tuin stift haar kleuren rond de genomen stap krakend op het grindpad haagwindes groeien hechten zich vast aan schilferende dakranden verdoezelen het oud vogels figureren in schaduwvleugels rond het hemelruim dalen neder in het lindehout…

laat me je lezen

netgedicht
3.1 met 18 stemmen aantal keer bekeken 681
woorden zijn er, soms onverwacht ze geven en nemen iets van mij, ik laat ze gaan als een zielenvlinder, zwerf even mee want nooit ben ik, alleen, volledig in deze stilte waaruit je bloemen maakt of in het donker een losgeraakte vleugel en al sla ik dromen stuk dans met nachten tussen vlagen regen groeien mantelloze zwaarden…

droogte

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 576
nu koude voeten geen thuis meer vinden onder tafel, zonder zon verkast de warmte zich tot in de borders van mijn tuin tussen wederik en Zeeuwse knoopjes knoopt de dag zich op in regenloze vruchten schaars gekleed door lege zuchten sterft magnolia in mei ik schenk water tussen tenen waar nog hoopvol groeien heerst; het helpt de vlinders…

Een balanceren

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 528
overschrijden respecteer ze om een crisis te vermijden natuurlijk raak ik in verkennen het gevoelige gebied lichaamstaal volstaat zorgt dat er niets geschiedt een lach en afleiden zijn de gebaande wegen toch komen wij elkaar vaak tegen het is als dansen op het slappe koord een balanceren wat nu wel of niet bij liefde hoort zo groeien…
wil melker8 januari 2012Lees meer >

INGELOST

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 776
De dichter stierf al vele malen Maar bleef bestaan buiten de tijd Nu is hij eindelijk bevrijd Van telkens weer al het verhalen Het metafysische vertalen Terwijl de mens dat veelal mijdt Een enkeling op rijm gedijt Of door het vrije vers wil dwalen Hij hoeft niet meer terug te keren Zijn educatie is voorbij Het karmisch groeien is volbracht…

gekweekte vormen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 699
(binnen de bunkers van een koude dag rusten broze levens) heel zacht licht er het kunstmatig weten in de afgemeten norm van diens balans een vormendans versiert voorwaar wat strakke stropakketten thans gefermenteerd tot groei als vervormde bruidsboeketten geven ze in volle bloei hun beste tijd aan lekker eten rond van geur verkleurt…

O wintersschilderij

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 762
ijskristallen op de wuivende takken van de bekoorlijke gestalte de wandel van mijn lief in het feeërieke landschap het wijsje van de wind melodietje in het vroege uur wanneer de velden nog dromen plots wakkergeschud door het kraa-kraa-kraa van zwarte vleugeljassen in slingerende takkenbomen warmhartig volg ik de koude pluisjes het groeien…

Voorjaarsgeluid

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 642
Gapend van de winterslaap reiken ze naar het licht, buigend in tegenwicht roepen ze lokkend: Groei en zweef, stuif en geef, spring uit je bast, bloei en verras, verspreid je geur en leef!…

Op je handen zitten

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 456
Toen ik als onschuldig Kind van nog maar net Elf jaar op een Onbewaakt moment Op mijn handen zat, Vond jij dat vies, Zei jij, een vies Jongetje dat op zijn Handen zat, en ik Voelde de schaamte Groeien op mijn wangen, Nu ik tegen de zestig Loop hoor ik pas het Echte verhaal, Christa Vertelt het vol Mededogen - om dit…

wat een bevalling

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 606
desillusies groeien meters hoog - als klimop het zijn wanen van je geest 't is niet echt, je prent 't je in je fantasie gaat tekeer als een beest je beleeft een soort passieve vorm van wat een psychiater een psychose noemt alleen is deze wel schadeloos of heb je dat ook al verbloemd?…
Maularia Fist8 september 2013Lees meer >

De cyclus van verlies

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 520
najaarsstormen verliezen dwarrelende bladeren takken vallen knappend af hun verlies doet geen pijn blijkt toch niet onmisbaar groeit meestal weer aan als hoopvol perspectief bij ons doet verlies vaak pijn blijkt missen meest onmisbaar ach waren wij soms bomen stevig verstrengeld in het nu de cyclus volgend van verlies gevolgd door nieuwe groei…
geeraardt19 oktober 2013Lees meer >

moedergezang

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.074
beschut in haar schoot reizen je ongeboren oren naar het lied dat zij daar buiten voor je zingt boven je kleine hoofd hoor je het kloppen van haar hart en het reizen van het bloed haar hoofd buigt zich naar jou daar binnen je gespitste oortjes zoeken haar melodie daar buiten zij en jij groeien samen een wonderlijke reis lang samen…
J.Bakx7 maart 2014Lees meer >

Het mes er in gezet

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 495
er waren takjes die niet wilden groeien bloemen die wel knopten maar niet gingen bloeien ondanks zijn trotse stam kreeg de bast veel te verdragen liep kwetsuren op die levenslange tekeningen gaven hij heeft de pijn gedragen in het steeds hoger schragen van de hemel en bewaken van zijn eigen veilige plek eindelijk het mes er in gezet…
wil melker7 december 2014Lees meer >

Haar blauwe gasten

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 462
jij raakt de bloem die zich in vorm en kleur geurend aan jou overgeeft koestert haar met warmte en liefde terwijl zij wiegend bloeit een samenspel zonder afhankelijkheid in woordloos groeien jij weet het koren zonder uitgesproken woorden tot grote hoogte te bewegen brengt zelfs haar blauwe gasten in het geel tot hemels leven…
wil melker22 februari 2015Lees meer >

Faalangstig bang

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 445
de dagen zijn voorbijgegaan in vele lagen van bestaan natuurlijk was er groei de grond geploegd geschoond van stronk en steen langs elkaar heen in een verdeling die seizoen en rol gebonden was tot eigenheid wat ruimte kreeg en verder woekeren bleef het samen schouwen leek op houden van liefde bleef faalangstig bang tijd rijgt…

Ik mis je meer

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.009
opnieuw zullen er bladeren groeien de bomen vol groen en statig staan bloemen kleurrijker weer bloeien jonge lammeren de wei ingaan een lucht zo wolkeloos en blauw de zon die laat haar stralen schijnen en ik denk enkel maar aan jou geen warmte laat de kou verdwijnen dit prille geluk drukt mij op de feiten dat jouw sterven niet te keren…
Dianah22 januari 2016Lees meer >