5388 resultaten.
Aanwezig
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
1.004 alle schreden zijn versteend
en toch vind je me steeds weer
ineengedoken onder tafel
wanneer je droge, koude mond
het niet meer alleen kon halen
je armen zo geluidloos zwaar
toen ik ging schuilen
achter naakte wind
en nauwelijks beslagen ramen
vele volle manen hebben
mijn schaduw zwijgend beweend
want ik hoor nog elke stap…
Bloemrijk
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.487 De eerste breuklijnen
worden zichtbaar
en – de waarheid biedt
niet altijd troost –
overmorgen is verpakt
in een vage belofte
het leven is schaken
in de schaduw waar
het strijkend restlicht
wordt geliefkoosd
in uren van glas
haastig afgestofte
herinneringen herleven
traag maar intens
vluchten kleuren
in warm zwart
het sterven naast…
mijn silhouet
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
1.301 voor mij ontwaar ik
op stoepstenen,
vierkant van formaat,
een silhouet met rondingen
door de zon geprojecteerd
langs mijn gedrongen lijf
er valt niets op af te dingen,
zo zie ik er uit,
kennelijk wat stijf,
dik en toch platvoers
ik ga lopend vooruit
het moet gezegd
het oogt wat boers
mijn schaduw
heb ik nimmer begeerd
slechts…
tafelhoogte
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
1.272 wat zal blijven
is de diepte wanneer het avondlicht
zich verzamelt in opengesneden gedichten
want daar zal ik slapen
in naakte kleuren, dichter bij het raam
en de vrouw die ik ben
misschien stuur ik wel een ansichtkaart
als ik weer verder moet
of te lang aarzel
aan het tafelblad waarop de lucht
drijft
en schaduwen
laat…
Wachten in de leegte
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.713 Waar ik zoek met gesloten ogen ben je een schaduw van woorden
en is de leegte een sleutel
die ik ruilen wil
waar ik ben en waar ik blijf zoeken.
Langzaam opent de zwijgende tijd mijn ogen die willen blijven dromen en ruilen.
Maar niemand wil de sleutel die eenzaam maakt.…
Zij aan zij
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
804 heb ik nodig
Het is me goed genoeg
Alles loopt, tot ‘t overbodige
Op tijd is zelfs te vroeg
Ik gedij goed in de droogte
Crisis als verwennerij
Gesmeerd dat alles nu zo gaat
Ik ben echt veel te blij
Ik heb niets te concluderen
Geen doordenk-draverij
Geen paarden die naar woorden grazen
Richting een groene wei
Daar in een zachte schaduw…
rood
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
1.253 ik ben zo arm als een luis
Er is loonbeslag gelegd
moet straks nog uit mijn huis
Raak haast in een depressie
Kan er niet meer van slapen
elke ochtend brengt schaduw
moet mezelf bij elkaar rapen
Ik weet niet meer wat te doen
Kan nauwelijks nog presteren
Wil schuldvrij door het leven
Is er iemand die wil doneren…
Met goden van morgen
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
559 schaduwen breken
vleugels gestreken
oogluikend komt de zon
rood glurend
nevels sturend
breekt ze mijn cocon
licht baart vandaag
moed wordt herboren
ik ben compleet
we spelen weer hemel
met goden van morgen
de hel was te heet
vergeven is later
vergeten nooit meer
herinnering wordt vager
want jij bent er weer…
zee
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
725 De strelende zee
kust zijn huid
terwijl zanderig water
golft in het strand
Het waterend kind
waait zijn emmertje
terwijl golvend gras
wuift in de wolken
Zijn spelende schaduw
likt de branding
terwijl stralende schelpen
glimmen in de zon
Een bollende parasol
koelt zijn wangen
terwijl zeeën van tijd
stranden in de avond…
Lichtjaren
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
613 Gedacht, verbeeld en
helder raakt ons de
nacht waar wij liggen
tussen Draak en grote
Stier, maan verlichte
planeten, belichaming
van verbeelding, wat
een mens in sterren
ziet, lichte schil uit
het stof van alledag
zal door tijd worden
vergeten en anders niet,
dromen naast onszelf,met
elkaar door lichtjaren
van schaduwen en
vertier…
De dag dat de moffen kwamen
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
839 De dag beloofde stralend veel
zon en warmte, ontluiken van
groen en nieuwe liefde - die dag
in mei midden in de lente
Plots was het witblauw besmet
met schaduw van metalen
roofvogels die hun klauwen
in zijn geheugen prentten
Zeventig jaar geleden braken
ze zijn bestaan, namen ze
al zijn geliefden uit zijn leven,
over dat spoor via…
Ineens samen
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.137 Ik lig met jou naast me in het gras
Ik lig met mijn ogen dicht
De zon brandt op mijn gezicht
Ineens…een schaduw…een gevoel
Ik open mijn ogen
Je kijkt me aan…
Ik kijk terug en zie…
dat jouw ogen lachend naar me kijken
Ik zie…in jouw ogen
Een blik…die meer zegt dan duizend woorden
Ik zie…in jouw ogen
Dat jij en ik…wij is geworden……
Maria zingt in gouden avondstond
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.717 De maanschil perelmoert in 't water,
maar in de schaduw sluipt de dood.
Gelukkiglijk, dat ziet ze niet,
dat is voor later.…
Euskadi
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
618 Je taal bekoort
klanken zo eigen-zinnig
als heksenkinderen
Je groene en rode luiken
staren me aan
vanuit witgekalkte huizen
Rode baretten
vertellen je verhaal
terwijl ezels zwijgen
en hier en daar een hond
de schapen drijft
Zoals de zon de schaduw
van bittere jaren verjaagt
en blauwe hortensia's
de vrede verklaren
aan wie jouw ziel…
Verlies wat je niet kunt vinden
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
794 Want je bent de schim die niets verzamelt
maar zijn schaduw zoekt.
En de stilte die je spreekt steeds wil
vragen wat je nog mag kleuren voordat je eenzaamheid het verteert
en niemand blijft luisteren of vragen
wat je verliezen wilt maar niet in het doolhof
van je geboorte weer
kunt vinden.…
uiteindelijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.020 op een laatste zomerdag geschreven
papier
een schaduw op een muur
lees dit zachtjes hier
dan verzint dit kind
gedichtjes van zoete stroop
een naam schreeuwt om hoop
niets is wat het lijkt
zeker geen hint
lees de lach
als 'n traan
alleen dan
is het verdraagzaam
wie dit leest
zijn de laatste
gedichten op het feest
en voor het…
voel mijn warmte
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
560 als je dan door mijn haar streelt
in zachte tintelingen rond mijn oor de schaduw van vandaag
verjaagt
voel mijn liefde, voel terug
hoe dit vrije lijf geprobeerd heeft
de wieg te zijn, een sleutel naar groter
tot de buiging van dat jaar je anders bracht
toen er nacht viel sloten ogen
toen het licht werd sloot mijn lach
rond wie je…
Als ik mijn oog maar op U sla
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
584 Een laatste knal
verscheurt de stilte,
het oude jaar
heeft afgedaan,
de nieuwe tijden
breken aan,
de bergen in hun
woest bestaan,
de dalen waar ik
door moet gaan,
raken de diepten
van mijn
klein bestaan
----------------
als ik mijn oog
maar op U sla
en met uw schaduw
aan mijn zijde
de grens der tijden
over ga,
dan mag ik rustig…
Voorbode
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
703 een Poolse vrieslucht
waait binnen
de tijd vertraagt
wanneer een kale boom
driehoog
mij oud aankijkt
zijn takken zijn dofgrijs
en zwart
aan de randen
alsof hij treurt
en me wil waarschuwen
voor wat komen zal
ik ril
om reeds gevallen schaduwen
en knik hem toe
hij heeft het koud
in zijn marmeren huid
vol huiver
ik ween…
Herboren.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
859 Weg is de eenzaamheid
nu ik in jouw leven leef
er is geen schaduw de
duisternis is verdwenen
het ongelukkig zijn is
uit mijn lichaam verdwenen
ik volg de weg die voor
ons bestemd is om tot
een hogere niveau te komen
het verleden vaart weg
zoals de dood in de nacht
leven is elke dag
een nieuwe start
de lucht is weer schitterend…
Niet te nivelleren dromen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
505 In schaduw van de herfst
ademt vrijheid met weemoed
het onvergankelijke verlangen
je tot me te nemen
hier in jouw droomschaduw
toon ik mezelf als wereldvrouw
met alle inzichten om mensheid
te bekoren
maar jij in jouw illusie
blijft mijn belevenis niet trouw
door alle berichten heb jij
jouw ziel verloren
het schimmenspel
waarmee je…
BADENDE KNAPEN.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.204 Op hals en armen beeft der blaadren schaduw
En vonklend vloeit, van beider brede schouders,
In 't golvenblauw een regen van juwelen.…
Charisma nu
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
820 En in het park
onder schaduw van bomen
aan het einde van die straat
zit ik te dromen van ’t dorp
waar ik ben opgegroeid.
Herinneringen en weemoed
naar een onbezorgde tijd
die helaas niet weer zal komen
toen iedereen elkaar kende
passerend met vriendelijke groet.…
Over de schreef
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.645 boven de schaduw van lijfeigenschap
in een rijkelijk gevulde fruitgaard
zoek ik de grens, stap voor stap,
die zich tijdloos aan mij openbaart
zo ongeveer tegen het ontwaken
van een andere ik, een weerklank
van de ochtend in nachtbraken,
ontdekken wij ons samen op de bank
je witheid van onbekrast honingkruid
je schutwater laat wilskracht…
Alleen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 Langs het raam,
door condens beslagen,
lopen figuren
als vage schimmen
achter hun schaduwen aan
hersenspinsels
vervaagd en vertraagd
vanuit een troebel verleden
waar het niet was
wat het leek
waar de waarheid
geen werkelijkheid is
en de dagen
in twijfels aan je voorbij razen
en de nachten in nevelen
van een onwerkelijke…
Woud van zoete dromen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
934 in het woud van zoete dromen
groeien buigzame bomen
groene kruinen wuiven schaduwen
waar de zon de bodem te vurig raakt
jaarringen genieten er de taaiheid
van een gewortelde kracht
vogels knappen er een uiltje
rond de schemer, in de nacht
er klinkt een heilzaam lied
in de sporen van de wind
daar, waar de weelderigheid
het leven zijn…
Kleuren die ontdooiden
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
563 een kleine lente
ontspon zich
in jouw wintercocon
zon wikkelde
de draden af
die schaduw gaven
zacht ontwaakten
maanden slapen
in het eerste licht
dat vorm gaf
in het strekken
van nieuw leven
zag je vleugels
strak ontplooien
kleuren die ontdooiden
je koos als regenboog
een fladderende vlucht
vrij in helder blauwe lucht…
Trofee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Jij bent mijn schaduw.
Mijn smaakversterker.
Mijn eeuwige tenor.
Jouw glinstering.
Schittert als oase.
Mijn eeuwige metafoor.
Door dik en dun.
Waar wegen scheiden.
Besta ik door jou.
Laag in het gras.
Verkoeld mijn geest.
Verfrist door ochtenddauw.
Door jouw stilte.
Door jouw bezieling.
Leef ik mee.…
Adem voor mij (III en slot)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
561 Intensiteit wakkert het
vuur aan
in hevigheid de heide
tijdens oogstmaand
vlamgevat door de hitte van
de zon
Twee mensen, jij en ik, die
weten
hoe uiteindelijk de tijd
zowel fysiek
als zeker ook met brein, onz' lust
vervult
Schaduw van de tijd die is
in het licht van tijd
die reeds voor ons ligt
De lichtjes in jouw ogen
zien…
Tussenwereld
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
671 Door de stille straten
van het kleine stadje
waren wezens rond
vinden slechts koude
en gesloten deuren
op zoek naar warmte
Gevangen tussen dag
en laatste uren nacht
figurerend dominerend
in een vale schouwburg
tussen schijn en zijn
De schijn van schimmen
zonder verse schaduw
verdwijnt pas uit zicht
als de zon verschijnt
aan de grijze…