2616 resultaten.
Catastrofale vlucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
556 genadeloos gestreden
En toen...., woongebouwen werden opengereten
Ellende, angst, vertwijfeling en verdriet
Het ligt ons wellicht allemaal in het verschiet
Hoe meer blijkt ook nu de betrekkelijkheid van het leven
Veel kracht en sterkte voor hen die achterbleven
En zich telkens afvragen waarom en waarvoor
Maar het leven gaat heen en laat z'n spoor…
de paddenstoel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
745 ze zeggen dat je ze zo kan eten
de zachte zwammen uit het bos
ik geef toe, ik zou ’t niet weten
pluk je verkeerd, ben je de klos
wat zijn ze mooi van vorm en kleur
in miljoenen variaties
en dan die toch aparte geur
in ontelbare gradaties
onzichtbaar trekken ze in ’t bos
geruisloos en doordacht hun sporen
slim verscholen onder blad en…
In Jezus' voetspoor
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
523 Veertig dagen, veertig nachten
eenzaam dwalen door de woestijn
op zoek naar een spoor van Jezus
die daar nog moet te vinden zijn
harde stappen liet Hij voor ons staan
vereeuwigd in de zandwoestijn
als wij de nacht van het leven ingaan
voelen wij hoe zwaar die tocht kan zijn
moeizaam wordt het winters ontwaken
tot ’t nieuwe licht ons weer…
Herbergen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
780 De sneeuw draagt sporen en maakt elk geluid zacht.
Had ik niet opgenomen, dan had ik niemand verwacht.
Nu volg ik de voetstappen tot de dijk, gewapend met schrijfgerei
en lees in de wilg jouw naam, die ik ooit hartstochtelijk schreef,
ieder voorjaar met een geslepen mes, tot ook jij weer overdreef.…
Blanke pit of..?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
429 In het vruchtvlees van herinneringen
huist de blanke pit van onze tekst, ook
verbaal in zachte en tevens harde kern waarin
ik mij herken, als ziener naar het lot, ontvankelijk
van een gewortelde daad, als het in goede aarde valt
zoek de sporen in een verklaring naar die
oorsprong als pril begin van oorzaak
en gevolg, vertolkt in causale…
jacht
gedicht
3.7 met 6 stemmen
2.022 ik vraag om een huid van vacht
zo ruw en stug als van een rendier
zie me als een hongerige hond
draaf door een woud door het donker
lichtvoetig alsof vogels me dragen
kijk hoe vluchtig mijn spoor in het zand
weggevaagd door de wind
onzichtbaar voor handen
die het stof uit mijn vacht willen vegen
mensenvingers die me uit mijn vel willen schillen…
Ik herinner me jou zoals jij was
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
489 Momenten waarvan de herinneringen overblijven
Sporen gegraveerd in het geheugen om nooit meer weg
te vegen, onze liefde vervoegt de tijd van melancholie en stilte
Hoe dierbaar en waardevol zij allen zullen zijn... alsof het gisteren was.…
Mijn liefde voor Lente
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
503 Dat de uitdrukkingen niet alleen verbinden
maar het versterkt ook het wederzijds respect voor elkaar
daar alle sporen van eenkantigheid of immutueliteit bewust worden gewist
De betekenis wordt groter op hetzelfde moment klimmen mijn zinnen naar kruishoogte.…
Mijn liefde voor Lente
hartenkreet
2.6 met 10 stemmen
423 Dat de uitdrukkingen niet alleen verbinden
maar het versterkt ook het wederzijds respect voor elkaar
daar alle sporen van eenkantigheid of immutueliteit bewust worden gewist
De betekenis wordt groter op hetzelfde moment klimmen mijn zinnen naar kruishoogte.…
Mocht ik je vergeten
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
581 Als op een dag mijn geheugen zal kiezen om mij in
de steek te laten, is dat heel vreemd want ik ben aanwezig
en toch heb ik een afwezig gevoel, van wazige gezichtsbeelden tot
vage stemgeluiden, sporen uit het verleden worden steeds meer uitgewist.…
Ze heeft genoeg aan zichzelf.
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
648 Regen laat natte sporen na.
De nacht heeft woorden getekend.
Kriskras in rimpelingen
gleden droombeelden voorbij.
Ze blijven liggen tussen de plooien van de tijd,
tussen glooiingen van een ouder wordend lijfelijk landschap.
In traagheid wordt de nacht afgeschud
balanceert ze tussen
wakker wordend daglicht
beroofd van haar rust.…
Onderweg
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
480 Hoe inspirerend en verlangend
dit wel is, als mens blijf ik alleen achter en volg
de seizoenen maar ook wel eens achter de geraniums kruip of
ergens een spoor achterlaat terwijl ze doorgaan met trekken, steeds verder weg.…
Septembervlucht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
647 Als strijklicht in het verre morgenblauw
in stiltes van de kleuren van de aarde
sta ik ietwat beschonken op de uitkijck
en zie in 't uur der wolf de martelaren
hoor wildzang op dood spoor in hemelhuizen
waar bruusk het vrije woord ontsnapt aan 't hart
is wu wei de vergever of de dood...…
Waar het land nog luistert
netgedicht
2.4 met 30 stemmen
516 Onder fluitenkruid en bloemrijk
gras verschuilt zich zijn nest, onzichtbaar voor
wie niet weet waar het zachte land breekt, waar elk drassig spoor
een verhaal draagt van vroeger, en elke trilling in de bodem een waarschuwing is.…
In het afnemende seizoen
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
350 De donkere natte grond
ademt zwaar onder de druppels van de
nacht, en in de grijze schemering ruik ik het ijle spoor van
gevallen eikels, een geur die echoot van dagen die ik nauwelijks heb gezien.…
Klein gewicht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
478 Misschien begint
verdwijnen niet
bij het gaan
maar bij langzaam
kleiner leren staan
misschien daardoor
vroeg al verstaan
hoe veilig stilte voelt
tegenover werkelijk
bestaan
hoe zachtheid
langzaam veranderd
in beleid
tot bijna elke emotie
voorzichtig wordt
vermijd
het lichaam bewaart
ondertussen
ieder spoor
later keurige…
Nabijheid van het bos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
146 Een jonge varen duwt door het asfalt,
de regen voedt de wortels van het groen,
en spoelt de oude sporen nuchter weg.
Mossen kruipen over muren van beton.
De menselijke ruis trekt eindelijk weg.
De natuur herovert stil haar bedding;
ik laat de kramp los en ik kijk slechts toe.…
De Ander
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.206 Dat we zwemmen in 1 poel
Dat we kiemen uit 1 korrel
Ze fluisteren over de stad
Waar de adem van de trompet deint
Waar snaren veelstemmig trillen
(Het warrelig loflied van lover in de wind)
Waar volkse helden sporen dragen
En een draak spartelt voor de genadesteek
Dagen verbruiken me
Wazig als een spiegelbeeld in het uitstalraam
Hol ik…
Psychische Natuurramp
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.891 De onzichtbare dam houdt het niet meer tegen
alle beheersing is nu kwijt
weg gespoeld met de regen
die vanuit mijn ogen een spoor slijt
Deze kolkende rivier verandert in een waterval
als hij de rand van mijn kin bereikt
het verdriet klettert in een dal
alwaar ook de tweede dam bezwijkt
Het hele lijf in paniek, de nood toestand van kracht…
De ballade van ... (Geef vrede een kans)
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
937 En het kerfde diepe sporen in haar ziel,
ze wilde wel, maar kon ‘t niet verklaren.
Ze weet nog, toen hij stervend neerviel,
wat zijn allerlaatste woorden waren:
Geef vrede een kans ...
Maar gek hoe het leven met je speelt,
hoe oorlogen doorgaan, bitter geweld.…
Hamlet
gedicht
2.9 met 167 stemmen
33.535 Zij zat van Amsterdam tot Hollands Spoor te breien,
o lief gezichtje! Vlijtig slonk de kluwen wol.
Ik lag in 't bagagerek schuin boven haar te schreien,
't liefst kroop ik naast haar, maar de hele trein zat vol.
'k Zoog op mijn kaartje, ach! ik kon geen smoes verzinnen!…
Meelijwekkend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
933 Hij kon in mei naar Mokum sporen.
- Een uitje naar de Schreierstoren.
De boer was hevig aangedaan.
Zo trok het uitje menig traan.
Z'n zoldering - 't is om te janken -
bestaat geheel uit treurwilgplanken
door huilebalken goed geschraagd.
Die zijn van jammerhout gezaagd.…
De Friesche poëet II
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.593 Sinds verliepen er honderden jaren;
En men hield het er algemeen voor,
De bodem der zee droeg langer
Van Oud-Staavren geen enkel spoor.
Slechts vond men er nog op Schokland,
Die zwoeren bij kris en bij kras,
Dat er onder in de diepte
Nog heel wat over was.…
Even niet...
hartenkreet
4.2 met 32 stemmen
1.897 en was het nét
alsof het leek
alsof ik écht niet
helemaal spoor...
Even eventjes een
wat mindere tijd...
ups en downs, net
als het getij,
zul je zien, raak ik
je óók nog kwijt,
het kan er allemaal
nog vast wel bij...
Even slikken, omdat
het moet,
leg mijn trots wel
even neer,
'k hou me sterk, en
hou me goed...…
zoveel moois
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.226 verblindt
haar schoonheid stilt mijn stem
een vrouw rekent af bij de kassa's
een nieuwe mantel doet haar leven
als kind zo blij verlaat ze de winkel
haar hoofd rustend op fluwelen boorden
ik zie beelden van dichte oerwouden
waar naakte inboorlingen gelukkig zijn
met niets en eenvoudige woorden
zoveel moois op deze wereld
waar oorlog rode sporen…
Spring voordat je kijkt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
871 Lifestyle, designkleding en kwaliteit
Zijn dom en duur zolang de enkeling
De kudde volgt – geen spoor van inleving
In de vermisten, in onveiligheid.
Een vlotte stijl, sociale vaardigheid
Die hebben zo hun nut, maar vrolijkheid
Blijft om te huilen in afzondering;
Niemand die op je let, toch moet het: spring.…
Player
hartenkreet
4.2 met 39 stemmen
2.764 uren bekoren
Eenmaal aan zijn trekken gekomen
laat hij zelden nog van zich horen
Ik ken een man een player
hij was de minnaar van mijn vriendin
Ze dacht dat ze de enige voor hem was
maar zat bij zijn harem vanaf het begin
Ik ken een man een player
hij zal wel niet echt gelukkig zijn
Zijn hart is vast een grote klomp ijs
Als je zo'n spoor…
cel
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.279 - cel -
wenende muren
sporen in gehouwen steen
van zilte eenzaamheid
gestorven gedachten
pulver onthecht in schrijnend
wachten op een loze dageraad
wenende muren
voegen murw geplet
gevangenen in zwaartekracht
geloken venster
traliën gelijk een stramme wacht
onwrikbaar in hun kille kader
wenende muren
deur vergrendelde verrader…
erogene zones
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
4.104 heuveltjes
vanuit de branding
zie ik heuveltjes
op het naakte strand
paradijselijk wit
zie ik gebruinde heuveltjes
borsten
nieuwsgierig priemen tepels
met moeite naar boven
in verdovende warmte
de branding spoelt over mij heen
en trekt zich weer terug
sporen achterlatend
in de glooiing van mijn rug
ik zie jou liggen met ogen toe
je…
hert vindt hinde
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
779 kriebelt als oud zweet
de lente plukt zijn borst en kop kaler
de vacht vervliegt in vlokken
2
hij spaart zijn adem
in de oksel van een berg
daalt af in de vroege schemer
hij graast in een groen bekken
maalt knoppen en sprieten en scheuten
tot een prop voor zijn vier magen
de roedel van mannen verkruimelt
één hert snuift het spoor…