5374 resultaten.
de schipbreukeling en de haai
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
879 ik ben beperkt
door
omringend grauw
een blauw
dat zich niet meet
dat zich de tijd
die mij omhult
ontneemt
mijn schaduwen
verdrongen
voor ijle
wezens
uit haar buik
langzaamaan slokt zij me op
mijn honger
ongestild
knaagt zich
een weg
door oog en denken
men vreest voor mij
ik vrees voor hen
een vluchten…
Begonia
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.980 ze kwijnde weg
zodra de asregen van mijn schaduw
op haar viel.
Mijn vaderlijke autoriteit
en mijn moederlijke zorg
werden een weg naar het compost.
Maar ook een kunstplant
gaf geen troost
Ze verkleurden in vaalheid
nu laat ik het blijven.
Tot inkeer gekomen is mijn soort
de natuur gaat haar gang
Verlost van onvolkomen aandacht.…
gedachten zwermen tot herinnering
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
807 vluchten verder weg
niet een kijkt om
voorbij de horizon
verzet de wet de klok
en draait de wereld terug
op weg en dan verdwalen
en vervloeien in de wind
die alle richtingen verwaait
in een prisma dat het licht
verdeelt, de kleuren scheidt
uit geuren van het het leven
gedachten zwermen tot
herinnering en volgen ons als
schaduwen…
tot licht onze naaktheid bedekte
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
848 ik keek je na
je blik verdween
in vele ogen
ik riep je naam
ruggen bleven blind
hoofden stil gebogen
ik mocht je schimmig
kussen tot de wellust kwam
dan ging je weer je eigen gang
ik vrijde met je schaduw
tot het licht onze naaktheid
bedekte en de zon liefde scheen
ik zocht je en wachtte
verloren jaren, ongezien
ben je er…
Wachten
hartenkreet
4.0 met 14 stemmen
1.744 Alles duidt erop
Alles is opgehelderd
Behalve voor mij
Nog altijd die onbeantwoorde vraag
De onzekerheid
Maar je weet, ik blijf wachten
Voor altijd blijf ik wachten
Op jouw... liefde
De vraag lijkt onbeantwoord te blijven
De onzekerheid is het slot van de fantasie
Was de fantasie maar waarheid
en andersom
Maar de fantasie is de schaduw…
Haar vertrek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.110 In de spiegeling van haar traan
laat leegte zich makkelijk lezen
weerkaatst een eenzaam bestaan
en wordt pril geluk afgewezen
In de schaduw van haar geweten
schuilt zwakte en onzekerheid
is haar wilskracht bijna versleten
en raakt zij de zin des levens kwijt
In de kilte van onderbewustzijn
is aan angst en verdriet geen gebrek
lef en…
Groenbeheer
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.170 Niet zomaar een boom,
een vriend, die bloesemde,
aan wie ik ieder voorjaar weer
een witte hemelvaart beleefde,
die ruisend schaduw gaf
en duizend gouden appeltjes
ging maken, als wintervoer
voor zwarte vogels.
De motorzaag heeft gierend
hem vermoord,
vandaag.
Een zwarte dag.
Zijn wortelwond ligt open
en bloedt...…
Delen
netgedicht
3.0 met 88 stemmen
16.521 Ben ik de dode die
ontwaakt
en
spreekt
met
spreuken en echo´s
die alleen
wanhopige schaduwen wakker maken?
Maken en veranderen
Vragen en veranderen.
Ben ik de naam
die mij
vraagt wat ik
geloof
en niet meer droom?…
Kwaad daglicht
netgedicht
3.1 met 31 stemmen
457 dubbelhartig mijn nekvel
maar vindt ook daar geen houvast
je ellebogen doen zo hun best
maar raken enkel de valse lucht
die je uitademt van inspanning
langzaam druip je af
langs mijn ruggengraat
waar je platvloers dooft
als een nachtkaars
het kwade daglicht
dat je probeert op te roepen
blijft spiegelbeeldend hangen
in je eigen schaduw…
In het rode opgaan
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
720 zacht streel jij
mijn hart met
warmte mijn huid
je licht me op
laat schaduwen verdwijnen
brengt contrasten in het reine
scherpt de kanten af
weet vloeiend in het rode opgaan
dat het bloeien wordt gedaan
je lacht in ogen
opent morgenblik in
een stralend dag gedogen
streel mijn hart
en warm mijn huid voordat
de avond ons weer binnensluit…
zoals de zon groeit
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
1.349 je slaapt niet
wanneer de zon jou doet bewegen
en mij sprakeloos op de achtergrond zet
ver hier vandaan
de zomer sluit bloemen
in je nog ongeleefde ogen, als zouden tralies
stilzwijgend
je huid doen verbranden
en sporen achterlaten, licht en donker,
open voor de dageraad
zal ik je ooit vinden
in de schaduwen van de aarde
waar elk…
zwerfwoorden
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
652 ik wil het zwijgen bewaren, erin
bewegen
zoals schaduwen van wind
de armen houden in een schommelende traagheid
terwijl ik kijk naar het standbeeld
van vergeefse woorden
de lucht gaat er doorheen
ook door de koudste dagen
en wanneer berusting met vleugels slaat
droom ik nog eenmaal over
huiswaarts keren
*afbeelding…
Zorg op maat
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
595 Haar voegen zoeken
een uitweg naar
gelijkvloers en warm
immer op maat begeleid
de lift gaat alleen
maar omhoog, verdieping
na verdieping klimmen
ook de laatste jaren
onbezorgd telt niet meer
waar geld spreekt van visie
plant men blauwe luchten vol
met grauwe schaduwen van kastelen
zijn laatste paleis wordt
verborgen in toekomstwolken…
Exit
gedicht
3.2 met 34 stemmen
18.806 Schaduw -
zo nauw dreef ons het licht.
-----------------------------
uit: 'Grenswacht', 1987.…
Wat valt er nog...
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.373 Wat valt er nog te zien
nu het laatste streepje helend licht
is weggevallen en de zwartgeblakende
schaduwen te voorschijn komen.
Wat valt er nog te horen
nu de slotnoot van het psalmengezang
gezongen is en het gekrijs van
de eenzame zielen wordt opgedrongen.…
Stappenteller 2
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
685 Zij ontkent sinds kort niet meer
de drang naar het verkennen
en naar een ruime horizon
Waagt nu weer een zoektocht
naar verloren momenten
en een schaduw van geluk
De wind ruist de stemmen weg
die haar terugroepen
naar voorbije oorden
Zó moet zij de teller verzetten
en het verstand op nul
het zicht op oneindig
Naar de hoogte van de…
Onvindbaar
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.555 Haar nacht huilt
zilte tranen
terwijl het maanlicht
op haar haren valt
ogen en vingertoppen
strelen de foto
in haar hand
ze huivert in het donker
de maan, ziet vanaf boven
haar schaduw
voor het raam
de fluister van de wind
lijkt even stil te vallen
want die weet
wat zij niet
uit durft te spreken
van de morgen die nooit
meer aan…
Dagen aan zee
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.150 struikelde en viel
spuwde
blies
beukte tegen kademuren
en ik
ik stond daar aan de rand
nat te worden
likte zout van je lippen
smulde
lachte
speelde toverbal met je tong
en we smolten
we versmolten
iedere avond
ballerina
in een pose voor de zon
wist ik
dat de nacht
later
nooit meer rond zou zijn als toen
geen maanlicht
om jouw schaduw…
Door klapwiekende muizen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
640 de maan vervleert
door klapwiekende muizen
stralen korten schaduw
tot ontkleurend duister
de grond is nog warm
als licht zich spiegelend
aan de hemel de aarde
een laatste veeg geeft
maanlicht versijpelt
in vallende schemering
een ongebroken witte roos
in geel verzachtende reflectie
roos en maan zijn roekeloos
in hun oplichtend…
Laat me voelen
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
1.881 Laat mijn handen
je innerlijke voel
betasten en strelen
geef vanuit je hart
warmte en liefde mee
Uiterlijk is schijn
wanneer het innerlijk straalt
omarm me en voel
de fluistering van de wind
spelend met je haar
strelend over je natte wang
je ogen kussend
Vanuit donkerte en schemering
lacht mijn schaduw
je wolvend toe
krachtig…
Het Gevecht
hartenkreet
3.6 met 28 stemmen
4.313 In de schaduw van de zon.
Gezakt door onvoorzichtigheid.
Gevlogen in de lucht.
Met gekrijs gevallen.
Beschoten en vernederd.
Verjaagd en verkracht.
Wachtend op een ander oordeel.
In de vervluchtende tijd.
Als een zaadje in de grond.
Beroofd van het eigen ik.…
maar eens zal ik breken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.401 wie maakt uit
hoe wolken zich plooien
hoe wind licht zal
verstrooien in jagende gang
mij maakt het bang
bang voor hun schaduw
voor het zwart van de bui
en de stortvloed van regen
ik kan er niet tegen
dat onbestemde gevoel
te zijn zonder doel, te zijn
om voor niet te leven
geven lijkt de moraal
opgevoed met dat ideaal
voel ik me…
Moegestreden
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
2.286 Vandaag verbergen de schaduwen
niet langer meer de woorden
op je magere lijf,
moegestreden leef je langzaam
verder, de leegte achterlatend
in de assen van je gelatenheid.…
Groeien naar het licht
hartenkreet
3.5 met 38 stemmen
14.267 Verliezen
Opnieuw
Twijfels en pijn
Onzekerheid
Waardeloos
Huilen
Steeds verder gaan
Weer verdwalen
Verschuilen
Verlangen
Opnieuw
Sterk en krachtig
Zekerheid
Idealen
Bestaan
Jij mag er zijn
Hier ben ik
‘k Ga met je mee
Groeien
Steeds vaker
Je naam in de zon
Geen vluchten meer
Heldere schaduwen
Zomers licht
Een geschenk…
Vuurzee
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.243 Het vuur laat zich niet vangen
de nacht rust in haar handen
lilalinten strijken door de nacht
een onzichtbare schaduw houdt de wacht.
Daarachter ligt de wereld open.…
lichtkind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.088 als je wakker wordt
verzamel je kleuren
loopt zo in stralend wit
streelt bloemen open
er is geen schaduw naast jou
het licht golft door je heen
toch breekt de zon soms tranen
in je regenbogen ogen
want iedere nacht sterf je weer
los je op, ben je niet meer
hoor ik nog zacht
een fluistering in de wind
ik ben je kind, je zonnekind
kom…
van gevoel ontheemd
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
809 indien ik mij slechts ken
als schaduw van de dood
geen weet heb
van een levend ven
of gedesemd brood
en mijn armen
niet kunnen reiken
naar de hoop
van een nabije oase
dan zwem ik
in troebel water
of vecht mij uit
een zuigend moeras
er is dan geen later
of nieuw groen gras
de ander is mij vreemd
met telkens weer
die angstige…
Verlaten
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
588 Verlaten dier, treed
uit je schaduw,
wat zit je nog
te mijmeren hier,
er is brood, je spelen,
ga, loop niet in dood
spoor mij achterna, je
verlangen versleten tot
schrander dier, wat doe je
nog hier, het is om even
hoe je mag heten, toch
zal ik je strelen, om
zovele dromen met
je delen, de zwakheid
van je kracht, tot mij zal
blijven…
gemoedelijk werk
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
646 ijs in het schilderij
als witte pels
onder schaatsers
die compositie
is een begaafd
portretkunst
zij scherpt het hoofd
bladstilte sijpelt ijl
binnen als warme stippen
schaduw trekt blijmoedig
over het platteland
dat uitgeslapen ligt
velden vormen fietstochten
langs een rustig bestaan
en brengen appels mee
blaren helen…
augustus, net voorbij de wind
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
827 zal je mij
nog herkennen op de dag
dat ik sterf
of de vlinders
vanuit mijn vrouw-zijn, teder en waanzinnig
aan alle zijden wit
en onze liefde
de verzen die wij lazen, licht zonder
schaduw
als zon op zwanen
een middag van oceanen
eentalig zacht
en vrij, zo stil, zo stiltevrij
in jou, zo hemels jou in jou
---------…