5636 resultaten.
ketting
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
219 De Ketting van Verbinding
In de diepte van de zee, zwaar als een rots,
ligt de ketting van het anker, onverzettelijk en trots.
Het houdt het schip vast, veilig en geborgen,
in stormachtige nachten en de vroege ochtendmorgen.
Maar niet alleen in water toont de ketting zijn kracht,
ook in de liefde, waar het ons hart verzacht.…
Ik verscheep mijn hart
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
547 Ik verscheep mijn hart
vaar met mast en zeil
door woeste zeeën
ik ben een banneling
in deze gerezen tijd
doorklieft verga ik vol
van pijn en zielendorst;
het anker is verroest tot
aan de jaren waar boeg en
steven mij de wind
en knopen geven
maar het varen
herbergt geen doel
waar het roer zich
ook naar went;
het liefst althans
in…
Wat ik vind
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
701 jouw verlangens
het is het ontwijken van het lot
geen prijs maar een boetedoening
om het kansspel dat ik heb genegeerd
alleen maar mij, ongeëvenaard in besef
beeld en uitspraak, laat mijn naakte stem
de kledij verwijderen die me zo pijnt
en zelfs overtreft in de beschouwing
die jouw veroordeelt in woord en geluid
het gevoel is als een anker…
Een heerlijke vrijdag
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
692 Met een vrijdag voor de boeg
varen we met de wind in de zeilen
Al is het pas morgen vroeg
ik ben het dek al aan het dweilen
Gewoon flink de vaart erin
ja, echt alle knopen los
Zij maakt me nu al blij van zin
terwijl ik een blik werp naar haar tros
Als we straks voor anker gaan
aanmeren bij Verkade
Zal mijn meisje er zeker staan
ja ik…
question sur l'avenir
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
545 er is een verleden
van het verleden
en een nu
in het nu
maar er is ook
een toekomst
in de toekomst ?…
Toekomst in je rug
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
851 Achterstevoren
rijd ik
in een trein
het landschap volgend
naar de einder
mijmerend
peins ik
over fouten
in mijn leven
steeds kleiner
word ik
inzicht
wordt me niet gegeven
wanneer details
naar achtergronden
vervloeien
vooruit
ga ik rijden
in de trein
focus
krijg ik
op het landschap
de horizon
zet zich uit
komt razend…
Amsterdam, slibland aan het Grote Meer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Om de eilanden van slib
in het moeras stijgt het
peil, de vissers zien hun wereld wijder
worden, ook oude beddingen
vullen zich, het waterland
wordt bereikbaar over rivieren
uit het vaste land
Het is een aanzuigende leegte
een poort naar de zee, een kans
voor de veenboeren en de bosbewoners
om handel te gaan drijven
dijken, kades, een stad…
Vrijheid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.530 je kunt me blinken zien
als een zeiljacht of een schip
varend aan de zilte kim
niet meer dan een verre stip
mijn verhalen die zijn stil
mijn tranen zijn onzichtbaar
de straffe wind is met me mee
mijn zeilen zijn onklaar
mijn angsten zijn verborgen
geen maan of leidend ster
het anker overboord gegooid
maar de bodem is te ver…
De dood deed je even blozen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
2.170 Het leven op de zee
altijd aan het varen
met de kapitein aan boord
hij was de anker in je leven
wat nu wreed werd verstoord
Nu dobber je maar rond
niet weten wat te voelen
tranen dansen op je wangen, in je hart
het is nog niet daadwerkelijk realiteit
alles gaat zo snel en lijkt verward
Straks zal de zee betijen
en stuurt je bootje weer…
Het oog van Pasen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
620 Toch raakt de zon mijn huid
zo anders nu je handen me
zalven, me raken
tot aan de bodem
van het geluk
je lach bloeit in het oog
van Pasen en al het nieuwe groen
is de pleister die de herinnering bedekt
aan de lente die slechts boze dromen baarde
en onze harten uit elkander dreef
maar het anker haakte aan het besef
dat liefde onvoorwaardelijk…
In tegenbeeld
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
500 heb mijn ziel
verpand aan de zee
loop genietend met haar mee
tot in de verte
de stormvogel nadert
en golven hun ankers gaan lichten
opgetuigd met kuif
rollen zij razend voorbij
overslaande massa’s springen op tij
immens is de kracht
die onverwacht hoogte kiest
gaten in dijken en weringen spiest
tot zij rimpelloos
de zon laat ondergaan…
ZONDVLOED
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
532 boven het dal uitkijken
lijken ernstiger, alsof ze
waarschuwen
hoe ze wijs uit hun grote ramen
staren
dorre bladeren haasten zich de kade af,
storten zich ritselend in de stroom
onder de brug verzamelen
mensen,
ook zij kunnen niet meer terug
er is enkel de regen;
de brug; de mensen;
de woorden tussen hen,
onuitgesproken als ankers…
Afscheid van het verleden
hartenkreet
3.3 met 32 stemmen
3.468 Het verleden
Waarin je blijft
Met je gedachten
Geen toekomst te verwachten
Het verleden
Koester de pijn
Het verdriet van binnen
Geen plekje voor te vinden
Of het verleden
Afgesloten als een boek
Dat uitgelezen werd
Afscheid van het verleden
Waarbij herinnering blijft
Als een foto
Gekoesterd in een boek
Afscheid van het verleden…
Voor Aphrodite
hartenkreet
3.8 met 45 stemmen
3.313 Heb je lief, daarom moet ik je verliezen
Wat blijft zijn ankers wankel ingeslagen
in een weerbarstige, zanderige bodem
waaronder een tapijthaai, zeepieren, een slak
een naakte, van wie de kleuren blijven bekoren
zichzelf niet meer zijn zoals zand verschilt
van rivier en zee, in meer of minder rond
versleten zijn tot er weinig meer overblijft…
Haarlok
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.283 Hoewel de zon
Mij langzaam wakker kust
Bevinden mijn ankers
Zich in het land van mijn dromen
Ik blijf zweven
Tussen nacht en dag
Verlang naar alles
Wat daar op mij wacht
Waar bloemen geel,
Rood, paars of groen
Zich richten naar haar
Om hun energie op te doen
In mijn palm
Een gouden lok
Stevig vasthoudend
Voor als ik straks wakker…
Als schrijven op water
hartenkreet
1.9 met 17 stemmen
1.956 kasteel mij omarmen en die me
raken zoals het water me voedt
waarvan ik drink en dat me waadt
door de mooiste dromen [ met jou ]
En toch wanneer ik je naam
op het water schrijf verdwijnen
de letters bij het licht van de maan
in een tijd die niet lijkt te bestaan
Doch het verhaal doorklieft
de eeuwigheid en kent geen
losgeslagen ankers…
Dwalende
netgedicht
4.3 met 72 stemmen
2.311 Geef jouw hand
laat je leiden
door de stilste, steriele
wildernis aller tijden
waar alles wit lijkt
flora is verdwenen
fauna als albino, maar
niet leeft
liefdeslijnen doorgesneden
juist zijn hand volgt
het goede spoor
geen oost of west, maar
het intuïtiespoor
zwevend in dit witte tussenland
zonder nacht, oost of west
geen anker…
JIJ
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.342 Jij mijn anker op woeste zee
soms donderen golven overal
het beukt aan alle wanden
aan hoofd, hart en handen.
Begrip in je ogen is wat ik zoek
o zo vaak voel ik je helpende hand
alles te kort, nooit meer genoeg
mijn tekorten veel te vroeg.…
De laatste waan
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
661 het windgedicht
over mijn vrind
stormt ook een
menselijk gezicht
ik dacht dat hij speelde
wat vlaagde en de
tijd vertraagde in
de luwte van toen
had met hem te doen
omdat hij zich
stuurloos liet gaan
duikend in de laatste waan
wilde de wereld zien
zijn krachten meten
zonder ankers en
limieten alles vergeten
liet zijn macht…
De Zee
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 de mens is klein
groot is de zee
de mens is slim
wijs is de zee
de mens is sterk
machtig de zee
het bootje
de schuit
het schip
en de tanker
gedragen van haven naar haven
op de rug van de zee
het kind op het strand
trekt de vlieger
strak als een anker
de witte wolken trekken mee
en de maan trekt de vloed
kromt de rug van de…
De Zee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
739 de mens is klein
groot is de zee
de mens is slim
wijs is de zee
de mens is sterk
machtig de zee
het bootje
de schuit
het schip
en de tanker
gedragen van haven naar haven
op de rug van de zee
het kind op het strand
trekt de vlieger
strak als een anker
de witte wolken trekken mee
en de maan trekt de vloed
kromt de rug van de zee…
het witte water
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
607 zouden vallen
of uit bomen zelfs
als ze niet
laag over de aarde
zouden gaan vliegen
of zich te pletter zouden storten soms
dan zou ik naast je blijven
in de ontharde tijd
maar nu moet ik gaan
waar niemand me kan volgen
intens alleen
maar niet verlaten
in dit koele nevelland
rondom
geen hoek of kant
geen weidsheid
geen meerpaal
geen anker…
VOC ballade
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
671 Ontbering kerft m’n leven
Door misoogst, honger en dood
ben ik naar Amsterdam gedreven
Daar is werk, daar is brood
Los de trossen, licht het anker
Hijs de zeilen, kom we gaan
De wind zit in de noordhoek
Grijpt het roer, houdt stuurboord aan
Het water is groen en slijmig
Maden graven in het vlees
Luizen kleuren m’n hemd rood
Dagelijks…
Laat het verf in mij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
529 het onbetwiste
En schaakmat mij zodat de tochten
die we ondernamen de hoofdrollen
zijn de we zochten
nog droom ik mij in gisteren
en laaf aan de herinnering
die we samen deelden, al had de kleur
voor ons ieder een andere vorm
iets ongrijpbaars, doch visueel vermogend
dagvaardde mij om de gelogen tijden te verlaten
en het schip met anker…
batterijen incluis
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
663 weg versmalt
wanneer je je land achter je laat
hoe de fantasie
verschaalt
in de weerspiegeling
van de werkelijkheid
hoe makkelijk
de eenvoud uit zichzelf rolt
en ik daar niet van kan leven
mijn ruggengraat ligt zowiezo
op de achterkant en ook daar
hinkel ik achter als op een ladder
alsof ik geprogrammeerd ben
met een toegevoegd anker…
Trawant
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 Inspiratie gloort aan de horizon
glooit licht schommelend
van dal naar piek
soms ongekend de hoogte in
daar soms zwevend termiek
soms peinzend zoekend
naar een anker
dan weer soepel glijdend
op het wit van de sneeuw
bewegend van de bocht naar idee
en vice versa
soms ook zoekend daar
naar die enorme ruimte
daar in dat hooggebergte…
Zee
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
907 die winden van verwarring waait
die wolken in je water verdrinkt
die oude wonden open spoelt
verborgen littekens blootlegt
die ankers laat roesten
maden laat vreten in scheepshout
de stille kwetsbaarheid
als zee van werkelijkheid
van de verloren dromen
is zelfs geen spoor
in het zand te vinden
de oude wrakken blijven hinderpalen…
terug naar de navel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
588 de zachtheid van het verre water
aangelengd met koppige, rode wijn
geplengd op harde, droge grond
geur van hars uit houten vaten
van Delphi naar beneden kijken
ertsschepen liggen roestig voor anker
aan de horizon springt een dolfijn
vangt het laatste licht van de dag
hier kan ik jong blijven met jou
zelfs vandaag met grotere pijn
dan verlangen…
Ziek zijn
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
832 Mijn moeder heeft kanker
een week geleden gehoord
Zij is mijn anker
zij heeft altijd het juiste woord
Nu is zij ziek
en zij is ook moe
Het gaat goed allemaal fysiek
maar nu al dat gedoe
Ik bid naar God en zeg
geloofde zij maar in U ook
Als U het haar maar uitleg
ja, tegenwoordig kunnen ze een hoop
Ik vertel haar niet teveel te…
Bevrijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
627 wind
heel even voelden
wij ons nog een kind
onbekommerd
naar de zon
aarde groenig blauw
diep onder ons
jij hebt nu
alles losgelaten
eindelijk kun jij
zonder zorgen praten
lachen en
genieten van bestaan
al is het in die andere
vorm al gedaan
geen belemmeringen
of zwaarwegende zaken
in deze nieuwe entiteit
ben jij van alle ankers…