510 resultaten.
Ontwaken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
287 Ik sliep,
een Doornroosje in nachtmerries,
gedronken van gedachten
die mij bezaten.
Een krankzinnige aap,
kogels van paniek ratelend
door mijn hoofd,
ik dacht dat ik hem wás.
Tot mijn ogen knipperden,
een scheur in de trance,
en ik mezelf zag —
niet de storm,
maar de getuige ernaast.
Mijn dierenbrein schreeuwde
“Pas op! Alarm! Crisis…
Schaduw van het nu
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
476 Geen dag en geen nacht
alleen adem van natuur
het eeuwige nu
Wanneer stilte zich
uitstrekt over mijn gedachten, lijkt elke
seconde zich eindeloos te herhalen. De klok beweegt,
maar binnenin vertraagt alles, alsof het nu weigert verder te stromen.
Een uur kan oplossen
als sneeuw in zonlicht, of blijven hangen,
zwaar van onverwerkt gevoel…
De spiegeling van de ziel
netgedicht
2.3 met 20 stemmen
578 Rimpelloos water
de storm in mij wordt stilte
ik ben weer thuis nu
De wereld buiten raast
in schreeuwende kleuren, een storm van
prikkels die de dag doorkruist. Ik zoek de oever waar
de wind is gaan liggen, en de chaos in mijn hoofd langzaam bedaart.
Het water ligt daar als
een onbewogen plaat, als een zachte
uitnodiging om naar binnen…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid
Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.
In de luwte van deze zelf
gekozen diepe stilte zakt de trilling van
de ander langzaam…
Openheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
379 Blauwe ochtendlucht
ademt zonder grenzen meer
stilte ontvangt licht
Nu stilte in mij niet langer
een schuilplaats is maar een landschap
waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen.
Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen.
Geluiden die mij bereiken
komen niet meer binnen als scherpte
maar als open golven…
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
267 Wolken wijken zacht
tussen grijs ontwaakt het blauw
nog zonder woorden
In het ochtendlicht dat
zich voorzichtig langs de rand van mijn
aandacht ontvouwt, blijft een stille beweging onder
mijn huid aanwezig, alsof iets wil spreken maar nog niet weet hoe.
In de langzame adem van het
landschap, waar elke contour zich pas later
laat herkennen…
Tijdgenot
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
733 Getrimde zeilen
een zachte golf raakt het hout
stilte draagt de boot
De wereld trekt aan me,
voorbij in een stroom van golvende
indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar
drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte.
De breekbare stilte legt
zich neer als een lichte sluier over
wat nog trilt - een uitnodiging om dieper…
Natuurwijsheid
netgedicht
1.8 met 13 stemmen
592 Ochtenddauw op blad
stille adem in de rust
aarde spreekt tot mij
In het vroege licht
ontwaakt de aarde, elke grasspriet
draagt een stille boodschap. Mijn broze huid
luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid.
Langs het water beweegt
wind als een oude gids, niet sprekend
maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt…
Wat nog geen woorden heeft
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.390 Soms schrijven we het neer en lucht het langzaam op.
Soms blijft het hangen tussen denken en gevoel,
een fluistering van binnen zonder helder doel.
Je draait eromheen, maar het wijst toch de weg,
alsof iets in je groeit, al vind je nog niet de uitweg.
Het willen begrijpen van waarom, wat of wie
soms is het niet nodig, soms is het de wil,
en…
Mijn hoofddienaar
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
159 Ik weet niet wat waar is
Ik zie verbanden en twijfel
aan mijn hoofddienaar
want hij legt ze dwangmatig
en verbindt herinneringen
tussen al hun kronkels door
Steeds vaker wil ik
dat hij het overdoet, maar
het kost hem steeds meer
fantasie om te begrijpen
wat er gebeurt en wat samen-
gevat toch niet houdbaar is
zo lukraak komt het…
Ervaringsapparaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
358 Mijn gedachten komen
van buiten, niet van binnen
Ze vinden hun weg
van mijn ogen, oren, neus, tong
en handen, en zoeken
in mijn brein een plaats
tussen de waarnemingen
die eerder binnenkwamen
Samen vormen ze een idee
van wie ik ben, een
ervaringsapparaat
dat onthoudt wat het beleeft
en daar gevoelens bij heeft
tevredenheid, geluk,…
vanzelfsprekend waken
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
173 Deze slaperige verschijning leeft
in stilte voor de rust
wat op elk moment ontvangen wordt
als vanzelfsprekend waken
wat dus dieper ontstemt
dan mineur als luchtmelodie
hem afdalen doet in niks
maar ook
uitbundig uit
de duizelingen ontspruiten
Nooit bieden zijn zinnen de nooduitgang
die voorbij de gestolde stilte gaan
slopend door…
Open voor de wereld
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
199 Wij zijn geen eilanden
geen losse kusten in een stille zee,
maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid,
stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander.
Wij worden gevormd
in de aanraking van de wereld,
in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt.
Wie zich afsluit,
verliest niet alleen de ander -
maar ook…
Babbelbox
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
231 Ik slaap goed, ik sport en ik eet
gezond, ik kan alles doen
wat ik wil, mijn lichaam werkt
ik ga maar door, ik kan
zonder pauzes
/Doe het andersom/, zegt de lerares
/Gedachten kunnen veel
maar het zijn spoken
die boven het leven staan
Ze kennen geen dood en
kijken over het lijden heen/
Was dat maar zo
dan zat ik hier niet
zo ongemakkelijk…
Aan het kind van de kinderen van mijn kinderen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
45 Groeit op in een warm gezin
En mijn tijd zij begraven en vergeven
Vol ellende voor de een en ’t wegkijken van de ander
Ik huil voor ons schuivende klimaat, de pfas en de plastic soep
Voor ieder kind geboren in een hel
Ik wens je de boodschap van Walsch
En die van Rumi, Gandhi, de Dalai Lama
Van Tolle, hier nu, jij en ik
Ons tijdloos bewustzijn…
Opening
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
116 Het was er al, onopgemerkt
tot ik er op ging letten
en nu komt het met volle kracht
binnen tijdens de ceremonie
Ik sta te smelten voor een muur
van hemelhoog oplaaiend vuur
ik ben geen lichaam meer
maar vloeiende vibraties hitte
een groeiende, gloeiende geest
alsof ik armen tot vleugels spreid
Ik val achterover
Een zacht golvend…
Schepping
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
260 Van oorsprong
Uit één, nooit meer alleen en
Van sterrenstof dat zocht werden we
Stelsels gevulde hemel, aarde en zon
Stollend lava vormden we tot land, ook werden we water
De rivieren, meren en zeeën die stromen in zonneschijn
In nevelen reiken naar wolken hoog, zichzelf weer geven
Voor nieuw leven
Van cel naar eicel, naar vissen, koraal…
Snippers
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
346 Sterrenkijkers en natuurkundigen
verlegden de grens, God verborgen ze
achter het universum, het veelvoudig ene
Kennis maakte de mens kleiner
Groot kan nog slechts een enkeling zijn
l'uomo universale, de veelvoudig ene
Zoveel kanten heb ik niet
De wereld valt versnipperd als confetti
langs mij heen, hoe ik ook mijn best doe
om alles samen…
Het gekleurde vlies
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
855 slechts een korte wimpertrilling
verraadt de harde tegenwind
een lichte blos vertrekt snel, maar
wangenstrelend weer naar binnen
naar de warmte van het bewustzijn
en het bloedrode gemak waarmee de
verbeelding zich graag laat kleuren
geen vraag waagt het
koele lippen te betreden
overbodige antwoorden
bevriezen blauwbekkend
een luchtspiegeling…
Klopt
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
899 Hoe vaak moet dit nog gebeuren
kleine barstjes, grote scheuren
buiten gebroken, binnen verrot
maar het klopt
en het klopt
en het klopt
Zo houdt het me in leven
weet bewustzijn is beleven
Met mijn pijn drijft het de spot
want het pest
en het plaagt
en het klopt
In mijn keel voel ik het bonken
Die oude motor blijft maar ronken
Langzaam…
kust gek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
756 met open dak rijden wij op de kust af
met open geest nemen wij de tijd op
in ons bewustzijn
ons bestaan is op een hoogtepunt
iedereen is nog onwetend
sommigen weten al wat de kleuren betekenen
kunnen berekenen de cijfers van leven
daar de kust
jij kust me
gekko
de zee
ons origineel stekkie
een plek van rust en bewust bestaan
de drang op…
Strandwandeling
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
966 Zoals de storm raast om mijn lichaam
de wind rukt aan mijn kleren
als grijpgrage grote handen
die zonder dat ik ze af kan weren
trekken aan mijn haar
en peuteren aan mijn sjaal
jagen gedachten door mijn geest
als kinderen, duwend en trekkend
om de eerste te zijn geweest
die voor het raam van mijn bewustzijn
mag zitten en mijn denken kan…
het kwaad
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
760 neemt mij mee
naar een land
waar alleen maar verdriet
en woede te vinden is
de angst verblindt mij
mijn adem is al versneld
het neemt mijn gedachten in beslag
het duizelt mij
het verlamt mij
het laat mij de pijn voelen
en mijn schaamte zien
alsof er geen leven meer is
zonder leugens,
of haat
stil…
volkomen roerloos
maar bij bewustzijn…
Licht
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.136 Er zit een kunstenares in mij
eentje die zich niet wil laten kennen
Zij verschuilt zich in het donker
van mijn bewustzijn,
bang om aan het licht te komen
Kon zij zichzelf overwinnen
dan vierde ik victorie
Helaas...helaas, mijn angsten
zijn haar meester
Maar hoe lang nog,
hoor ik haar vragen
Licht, licht, kom tot mij
overweldig mijn…
Onzichtbaar
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
755 Bewustzijn duurt slechts even
zo lang het oog kan schouwen
echt zichtbaar is slechts zijn
want als de deur zich sluit
zal ik vergeten zijn.…
Als de stilte visioenen schept
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
592 Droom het sterrenkind in mij
in vlagen van bewustzijn
aan een ander wereld
Wij ontmoeten onze nachtzijde
waar onze zielen waken
Als het vuur het gruis
verteert dat onze
liefde omarmt
tillen we ons kinderleed
moeiteloos over vulkanische
erupties heen
Intuïtief en doortastend
wordt ons verlangen in
talende gebaren hoorbaar
vervult…
Niet kosher
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
573 Ook Abraham beging een strafbaar feit
want op de slachtbank was zijn offerdier
minutenlang nog bij bewustzijn (vier!)
zo vindt een forse Kamermeerderheid.
Kijker, wat heeft u nog met die geloven?
De kudde eist het recht zich te verdoven.…
Heilige heks?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
585 elk jaar
zeshonderd jaar
opnieuw in het harnas
stil de straten van Domrémy
duivels vrouwelijk gemaskeerd
de wereld tegemoet
de vijand tegemoet
noodlottig voor zilverlingen verkocht
gemarteld likten de vlammen uiteindelijk
de Seine voerde haar mee
zie die boerenmeid
haar noodlot een vrouw zijnde
bewustzijn hemels ingegeven?…
Ochtendstond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
680 mijn slaap was kort vannacht
warrig waren de gedachten
die bleven schimmig
in onbekende verte hangen
ze zijn dan moeilijk te duiden,
of er nu engelen zongen
dan wel sissende giftige slangen
zich in het bewustzijn dwongen
zeker is dat een zware klok
het zesde uur verslaat
en terwijl een zebravink ontwaakt
neigt de hemel naar ontluikend…
Witte ziel
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
318 de drie-eenheid van de tijd
vanaf het groene begin
van mijn lot, mezelf
op de been te brengen
met hartstocht en weer
in de stroom van ervaringen
te springen, af en toe een slag
te zwemmen, wat mee te drijven
en veel te laten passeren
schoonheid en wreedheid
golven gevoelens en
strelingen van het leven
onder het schuim van mijn bewustzijn…