De spiegeling van de ziel

Rimpelloos water
de storm in mij wordt stilte
ik ben weer thuis nu


De wereld buiten raast
in schreeuwende kleuren, een storm van
prikkels die de dag doorkruist. Ik zoek de oever waar
de wind is gaan liggen, en de chaos in mijn hoofd langzaam bedaart.

Het water ligt daar als
een onbewogen plaat, als een zachte
uitnodiging om naar binnen te kijken. Geen rimpeling
verstoort de ruime rust, waarin de lucht en de aarde elkaar raken.

Bomen zie ik recht in de
heldere spiegel staan, elk blaadje scherp
en zonder oordeel aanwezig. Zoals het water ontvangt
wat de hemel geeft, zo laat ik de ballast eindelijk naar de bodem zakken.

In deze open stilte word ik
opnieuw transparant, niet langer overspoeld,
maar simpelweg verbonden. De weerspiegeling toont wat
ik helemaal was vergeten: dat ik zelf de kalmte ben, diep onder de stroom.

Biografie van deze schrijver

stilte zelfreflectie bewustzijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 2 stemmen 31