6043 resultaten.
Hoop
gedicht
3.8 met 4 stemmen
2.762 De hoop, met zijn loverpracht,
Is wel de rijkste aller bomen;
Dood en vernietiging wacht
Wie aan zijn tover ontkomen.…
ik zag het weer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
615 Ik zag het weer
Voor hen die zich vertillen aan hun ego
zijn de strelingen van het lot louter verzonnen.
Overtuiging is macht,
arrogantie is echter geen kracht
maar gesluierde zwakte en onzekerheid.
Zij met rugklachten hebben vaak een bepaalde blik
In de doodse ogen,
die levendig zijn wanneer wordt gedacht
dat de zegen is behaald.…
Naaste- liefde
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
919 Naaste-liefde
Je naaste-liefde
gaat doorgaans
zo ver
als je naaste
je lief is!!!…
zij wil een naam om in te bloeien
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
838 I.
zij wil op bloemen groeien
zoals de zon
op het zalig onbewolkte
zwartvertakte gedachten
achterlaten onder het zacht
bestreken mos
blauw staan
op bomen
wanneer seringen wuiven
naar romige, roze
vruchten
ver weg
van blank beschenen berken
die hun kruinen optrekken
door het eenzame beven
omdat zij niet anders kunnen
en…
zonder verplichting
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
666 het is een mooie dag
een dag te sterven
vandaag
behalve de kraaien
en de leegte
kleur ik alles zwart
die laat ik uit de vloed
van vragen
komen
of misschien
doe ik, vrijwel vergeten, of er niets
meer is
net zo lang
totdat
er iets is
het maakt niet uit
wat
al zou het
een golvende lijn
zijn…
Communiceren
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
971 Raaskallend,
Spatten
Tierend
De woorden uit elkaar
Aaneengesloten letters vormen een lange mechanische toon
Het dreunt
Het bonkt
Herhaald hetzelfde vanaf het begin tot het eind
Tekstballonnen dwarrelen rond zonder enig inhoud
Lettergrepen vullen de lucht,
tonen van klank
Schreeuwend knallen de woorden op elkaar stuk
Handen in het…
Fictief?
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
538 Laat mij mijn
weg maar gaan,
deze ruimte is
mij te verheven,
mij te schikken
naar diegene die
de grenzen stelt,
die eenzijdig te
bewaken, en in
eigen flexibiliteit
verstrikt geraken,
zal stikken in
verlangen, vrij te
ademen, denk niet
dat ik mijzelf al ken.
Onafhankelijkheid
ingebed en gewend
aan ruimtelijke
vrede, verlaat…
linkshandige waanzin
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
638 wat je ook beweert
de zee is geen gezichtsbedrog, geen verzonnen
signaal van mijn gekte
tussen mij en het uitgevouwen
getij
-elk ogenblik beschreven-
geen zoutige analyse
opdat ik zou kunnen genezen van de stilte
of van de watermannen uit jouw sterrenbeeld
die met stukjes spiegelglas de verte
van een rivier nabootsen
wanneer ik…
Gedachten spinsels
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
721 Gedachten fladderen af en
aan likken verse wonden
behoedzaam van de maan,
verkeer jengelt in de straat,
blikken dromen verpakt in
monotone regelmaat, maant
ongewassen licht tot nog
groter spoed, ontneemt de
eerste stap de prille moed,
wordt energie vermorst,
voorbij de dagelijkse kost,
wanneer de nachtdraak zich
met irreële spinsels…
glinsterend zout
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
596 ik zie, ik zie jouw wereld
en de donkere nachten eromheen
je behoudt de schreeuw, de dwaling
wanneer het tij tot sterven roept
tot droogte
eenmalig, mijn lippen bleek
maar de zee sterft niet, mijn lief
en ik zal teder zijn
uit het licht
langs je heen glijden, omlaag
naar de duinen en het zingen ervan
ik zal het water zijn…
Spes mea fumus est
poëzie
3.8 met 6 stemmen
2.165 Wijl ik dus zit en smook een pijpje aan de haard
Met een bedrukt gelaat en d'ogen naar de aard',
d'Een elboog onder 't hoofd, zoekt mijn gedacht de reden,
Waarom 't geval mij plaagt met zo veel straffigheden.
De hoop daar op, (die mij vast uitstelt dag aan dag,
Schoon dat ik nooit iets goeds van al mijn hopen zag)
Belooft mij wederom haast…
vervolg
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
644 ik geef je geen dromen meer
noch zet de kersenboom voor je klaar
op de puinhopen
van de oude rivier
waarin alles lijdzaam stil wordt
vanaf hier
open ik mezelf wel
en de tijd, de deuren van het rouwbeklag
zullen voor het grijpen liggen
ogenblikken zoals ze zijn
zoals ik ben
wanneer de nacht voorbij moet
en ik rond en rond draai…
bloesemkinderen
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
729 oh aarde, laat mij wonen
in de duizend ramen
in de schoot van ieder zicht
laat stilte mij herkennen
wanneer ik loop naast kinderogen, donker
door verlatenheid
ik zal de spraak van het vergankelijke bewaren
maar geef hen de klanken van het licht
ook al weten zij niet
waar ze kijken moeten, waar de weg is
zonder schreien
het open…
Walkuren
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
703 Zijn het de Walkuren of
ongrijpbare schimmen die
mij de rust niet gunnen
om de raven van de
nacht te weerstreven?
Verzuurde woorden in
duistere graven waaruit
zich de ochtenden laven.
Een glimp, waarin het
eerste licht als traan
geboren wordt, handen
verleggen schaduwen over
mijn verweerd gezicht,
geleefde wraakgodinnen
verhangen…
Thuiskomen en binnen.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
578 Je zal maar thuiskomen:
zal ik het wel zijn
Ik zie je voordeur
en je gang, die me bellend verleid,
telkens weer als je open doet,
zachtjes lachend naar de keuken loopt
Ik moet je wel volgen,
dronken van verliefdheid,
kind, ik heb zin in jou
Moet ik het je dan
op mijn manier gaan zeggen?
Van het hoe en wat?
Kleine lieve donder:…
AD(H)D
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
761 die docent zit maar te praten
ik weet niet wat ze zei
van mij mag ze het best laten
ik ben er toch niet bij
'je bent niet goed aan het opletten'
ik doe het weer niet goed
ik moet mijn gedachten stop zetten
maar ik weet niet hoe dat moet
het lukte me niet al die keren
mijn hoofd zat barstens vol
ik ga het nu nog maar eens proberen
maar…
weldra wiegt weemoed de bomen
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
642 wanneer faal je
in het heengaan
wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten
als een minnaar, dichtbij
want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt
een achtste of een negende
waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt
alsof…
op kale grond
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
701 er blijft niets meer over
niet van mij
of hoe, tot het einde toe, de werkelijkheid
nadert
in een schrijn van gebroken weerstand
de dansers, ze dansen niet
jij draait je om
en ik kan slechts onthouden
dat de klaver die je gaf in verloren momenten
te zwaar beladen was
strakgetrokken
door het gewicht van eigen bloemlezing
onschendbaar…
kijk, ze vliegen
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
691 -ik vroeg aan mijn droom
waar hij van droomde
en hij antwoordde
“dat jij mij nooit verliest”-
vergeef me mijn waarheid
wanneer ik je naam dicht bij
mezelf houd
ik, die nooit in het geluk geloofd heb
of in de kleine beweging
van een golf
volgestopt met zout
met zwermen vogels op de vlucht
die nooit meer waren dan een vage…
Ruimtereis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
566 De ruimte
in mijn hoofd
is kaal en leeg
ik reis naar binnen
er zijn geen ramen
of gordijnen
bestemming is er niet
reizen is genoeg
de weg er heen
is mijn doel
het verlangen
onderweg te zijn die
mystieke ervaring
is de vervulling
daar verander ik
raak ik ballast kwijt
om balans te herwinnen
de ruimte in mijn hoofd
ontdoet zich…
luister
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
437 geef mij terug aan het water
geef mij terug aan de wind
breng mij terug bij de oorsprong
maak van mij weer een kind
ego / laat me toch slapen
maak me vrij van mijn brein
laat me nooit meer van je horen
opdat ik gelukkig kan zijn…
de val van eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
620 wakker in een droom
wil ik uit
de wereld stappen
voorzichtig
een stapje over de rand
en dan
dan zal ik vallen
vallen
tot ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden…
Half open of half dicht ?
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
556 Onmerkbaar, bijna
in willekeur, heb je mij
ingelijfd, in muziek die
me niet raakt, in de taal
die ik niet spreek en niet
wil verstaan, mij bij jouw
van wie je niet houdt. Was
er iets veiligs en vertrouwd
bij maaltijden die ik maak ?
Of iets wat niet in te lijven
is, een eigenzinnigheid die
tegen tralies van de sleur
en middelmatigheid…
Bevestigingsdrang
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
937 Honderdduizend schonen
hebben mij hun ja-woord
reeds gegeven
en nog laat ik ze
ook
weer
gaan…
onbegrijpelijk
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
743 wanneer je zegt
dat het onzichtbare niet kan bestaan
in dit leven, denk je dan aan de waanzin
in het moe geleden licht
of aan de dronken poppetjes die je krast
in je verhalen, op de stoep en aan de tafel omdat
zij je troosten
je meeslepen aan de binnenkant
omdat de diepte steeds dunner wordt, net zoals dat kind
dat niets van liefde weet…
Ik en mijn melancholicus
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
834 mijn ziel is bijna
al een leven lang
zacht droevig gestemd
de kleur van vele dagen
schijnt herfstachtig getint
ben deels geremd,
onderkoeld
ben ik zo vroeg uitgebloeid
en is het enkel voor mij bedoeld
wil dan vluchten
ver van het heden
of in de schaduw
van het verleden
het lijkt wel
of mijn aard
is gezonken
in diepe…
een dichterlijk teken
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
660 geen enkel wijsje
blijft in de boom hangen
wanneer wind aan het gebladerte rukt
verzamelde ik zachtjes
en viel geluidloos neer
in jouw gedicht
vanaf de hoogste takken
omlaag
naar de vlakke lijn
waarop een meeuw rustte
nog lichter dan het onvergankelijk
verlangen
waarin je mij
baadde
gevolgd door klokgelui
en het refrein…
De bloemknop ontvouwt zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 Het gedicht ontvouwt zich
als een bloemknop in een zee
van duizenden bloemen
waar in kleuren, tinten en tonen
de woorden wonen die ontleend zijn
aan het oog van de menselijke ziel
Zij spiegelen zich aan
het eeuwig licht
en zo verbindt de mens zich
aan zijn lot
ontvouwt het zijn plot
en ontdekt zijn ware aard
Het gewicht aan waarde…
Onbekwaam?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
703 De geest en lichaam
dat genoegen neemt
met een andere ziel
en onbereikbaar bleek,
moet gedwongen
toestaan dat bewustzijn
de moraal ontwijkt naar
een vergeten uithoek
van het geheugen, pleegt
selectief verraad aan
het ethisch woord en
daad, blijkt gevoel niet
met de rede gebaat,
laat staan voor enig
begrip, daarin verblijf
ik…
dartelen en dwalen
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
801 ik kan mensen liefhebben
zomaar
omdat ze me veroveren
ontvangen
met één woordje, wereldgroot
meer is er niet nodig
om een leven na te laten
ver weg van het evenwicht
der grenzen
ik kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen…