3400 resultaten.
Mens zijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
534 Mens zijn. De kleine behoefte
om van harte bij de anderen
betrokken te zijn bij pijn en kleine gein.
De pijn voelen om de eenzame momenten
die van tijd tot tijd onze levensdag bepalen.
Het behalen van een klein succes als onze
inspanningen ons in gedeeld geluk van vreugde
wederom doen smalen in kleurige verhalen.
De mens behoort niet te…
Lied van het leven
gedicht
4.0 met 3 stemmen
1.891 Leven wil ik, levend leven,
Leven zonder op te geven,
Spijt elk lijfs- en zielsgemis,
omdat leven, ‘t moge kloppen
op de kin en op de koppen,
omdat leven leven is.Want al leefde ik duizend jaren,
zonder zien een daagraad klaren
door de dikke duisternis
van ellende, leed en lijden,
Nog zou ik niet graag verscheiden,
omdat leven leven is.
Omdat…
Tattoos
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
560 Ik heb mijn huid
beschilderd
Met symbolieke plaatjes
Zelf gekozen
Gevuld met pijn
Om te herinneren
Wat er was
Het met me deed
En dat het nooit meer
Zo zal zijn
Merktekens
Uit het verleden
De ene klein
De andere groot
Ik koester ze
Al vele jaren
Mijn leven lang
Tot aan de dood…
Balletjes vangen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
580 Alle balletjes vallen naar beneden
ik kan ze niet hoog houden
zelfs niet meer vangen
alle balletjes
vallen naar beneden
en het is goed zo…
Zo helder is het werkelijk zelden
gedicht
3.0 met 2 stemmen
2.890 Zo helder is het werkelijk zelden, men ziet
het riet wit voor de verte staan
iemand klopt aan, vraagt water, het is
een verdwaalde jager
het antwoord is drinkbaar, zijn kromme weg
uitlegbaar in taal
in zijn weitas een bloedplas, het water
verspreekt zich al pratend in wijn
kijk, zegt hij, omstreeks het riet wijzend bij wijze…
Overpeinzing
gedicht
4.2 met 4 stemmen
3.122 Vanmorgen was ik nog een spelend kind
in een tuin vol beelden, vanmiddag een
jongleur met toverballen op een marktplein,
in de schemering een hemellichaam aan een
trapeze zonder net, maar met de avond viel
ik uit mijn luchtig leven in het vlees terug
van een schouwer, zijn twee handen om mijn
kop gevouwen, overdenkend hoe het kind
dat…
‘In Memoriam’
poëzie
4.7 met 3 stemmen
2.523 Verdoemd!
Allen zijn klein.
Geen is er groot.
Beter weg in de dood
Dan verdoemd met het kleine te zijn.…
Ik wil wel
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.899 Ik wil wel graven
naar poëzie, maar niet
te diep. Je weet
hoe ik dichter ben
bij de gratie van
aardoppervlak
hemelbodem ook
wel genoemd. Daar
staan mijn handen
nu eenmaal naar. Dus
wandelaar en zwartziener,
geen delver
maar werper
van stenen, laatste
en eerste. Scherend
over aarde, daar
nesten mij bouwend
als zwaluw, gedicht.
-…
preambule
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 ik moet mijn vlees nog schuwen
en mijn hart nog kloppend maken
in wat iemand ‘het bestaan’ noemt,
herken ik alleen het voorbijgaan
en het toekomen, het heden is van
provisorische aard, slechts kenbaar
als onbetreden smeltwater, achter-
gelaten tijdens een reis naar het
ruimteloze wormgat waar mijn lijf
zich doorheen wurmt, ik moet mijn…
Leef je leven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
531 Hoe mooi kan het leven zijn
maar zo tegenstrijdig net zo goed
het zit mee of het zit tegen
je ziet wel hoe je het in je leven doet
Eigen schuld of pure pech
wie zal het zeggen
soms lijkt het wel
of je alles uit moet leggen
De een is de ander niet
hoe kijk je er tegen aan
en hoe ga je er mee om
heeft het een bestaan
Toch zit jezelf…
tussenbalans
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 ik heb nog restafval waar ik vanaf wil
er zijn nog puntjes zonder i
nog paaltjes zonder parkeerschade
tijdelijke voorzieningen, gewoon, voor
het geval ik moet empoweren
er is haast mee, er zijn plannen
om uit te rollen, planten te
bewateren, een maaltijd te verteren
voortgang te bewaken, het
teamproces, goals en objectives
een liefde…
Ziekenhuisopname van een oude dame
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
566 Mijn voetstappen klinken zwak
Over de o zo stille gang
Klik klak, klik klak
Glimlachend zit zij op haar bed
Kijkend naar foto's van jaren terug
Met naast zich liggend haar krulset
Elke dag probeert zij er iets van te maken
De tijd verstrijkt toch wel
Door wat te breien of te haken
Soms zit zij voor het raam
Te mijmeren over lang vervlogen…
Laat me
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.322 In een dwaalleer kunnen geloven,
iets waarvan ik aan de boemel raak.
Als een oude hommel
overmoedig op vergeet-me-nietjes aanvliegen
In de gouden strofe van mijn vlucht
het geheim van de dood opbassende,
verwar mij alsjeblieft met de zon,
chrysanten,
huiselijke margrietjes,
opengesperde paardenbloemen.
Deze opgeblazen droom
komt in…
Oriana en de Dalai Lama
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
577 Zijn amandelogen goudomrand geslepen
Hadden tussen de rozen reeds begrepen
Dat ik een vrouw ben zonder pausen of goden
Over het verleden sprak hij en de doden
En hoe hij vergeefs zijn lusten dacht te doven
Door metergrote kolen te verbouwen in de moestuin
En dat hij graag monteur had willen worden
En over de Baby Austins en de Dodge
Die…
Ikaros' thuiskomst
gedicht
4.2 met 4 stemmen
2.550 Mijn vogel pover mekaniek
Baldadig en impertinent
Opstijgen hoger hoger
Verleid door 't klatergouden omkoopgeld
Van de bedriegelijke zon.
Totdat de val begint
Verstopte leiding losse moeren
Fataal, duizlingwekkend
En eindelijk,
Apotheose van 't verlies. -
Eerst door de lege lucht
Dan door de bittere weerstand
Van klei en steen…
gesloten deuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
486 bijna nooit raak ik aan het gelijk
hekkens en tekens in overvloed
maar de deuren gaan niet open
en bijna nooit heb ik recht hier te zijn
ik verdwaal niet in mijn gedichten
de beelden die ik mezelf inschep
de verdwijnend' woorden zoals ‘liever’
en ‘eerder’ mezelf in het dicht plakkend
in de metaforen die zichzelf opsluiten
afgesloten van…
Draagkracht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
519 Zij beweerde dat de grond onder haar voeten
Zou verschuiven als zij dwaalde
En de wereld om haar heen
Haar zou verlaten als zij langzaam weer ontwaakte
Dus zij droomde over werelden van engelen
En speelde tussen wolken
Die al druppelend verdwaalden
Tussen ver verlaten volkeren
Tot de wolken zeeën werden
En het water haar gedaante verder…
Een ongemakkelijke waarheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
569 ik wist het
maar het kwam beter uit
me iets te verbeelden
dorre randen van de slaap
uitwassen van een droom
het wordt heel vaag nu
burengerucht
geritsel van een muis
danig in de war
nog meer geritsel
struisvogelen in het zand
reizen door het landschap
het bos is er om te negeren
daarom zoek ik schelpen
op het strand…
onzichtbare golflengte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
454 Ik heb een leven
als een luifel
zonder dwarsregels
ik zwelg in de zon
ik verzuip in een zee
van ruimte
En al het licht
dat me tegemoet komt
door het raam
in de kamer
de stoel waarop ik zit
scherp afgelijnd
ook van licht gemaakt
Ik verdrink in de lege kamer
want ik ben zelf van licht
maar ook zonder licht
scherp afgelijnd vlak voor…
sensueel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
683 zo snarig dat ze zong
in de muil van de nacht
het was haar heldere stem
die me lokte naar de oever
van die kant waar de zon
zich baadt in het water
van erbarmen
ze was rijper dan menig vrucht
die ooit in mijn handen bloeide
groener dan twee lentes op een dag
maagdelijker dan wat een man zich
kan wensen en lieflijker dan het
ontwaken…
puntenslijper
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
669 zo'n puntenslijper
op je eigen bureau
u weet wel met slinger
daar kon ik van dromen
hoe mijn potloden
scherp werden geslepen
tot wapens bijna
maar altijd onschuldig
want ik doe er niets
anders mee dan een
versje schrijven in klad…
Volle maan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
468 Wandelend over een verlaten kronkelpaadje
Slingerend langs knoestige bomen
Loop ik vergezeld door zilver maanlicht
Zomaar wat te dagdromen
Kijkend omhoog, naar de witte magische bol
Voel ik inwendig de lol
Om een diepe wens te uiten
Een wens die een vorm van creativiteit laat ontspruiten
Overvallen door een gevoel zeer frappant
Lijkt het alsof…
muziek van gas
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.072 muziek van gas onhoorbaar in de keuken.
je bent er, geruislozer nog
dan de kleine stolp.
zelf zit ik in een moeilijke thuiskomst.
liever stond ik bij de vijver, de blik gericht op
een spiegel zo donker,
zo vrolijk stinkend
dat ik nu onbedaarlijk hard ga lachen.
alles is zo onmiddellijk anders.
ook het niets, dat mij zo makkelijk naar je reling…
epos en de terugkeer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
486 als je leest moet je beuken de puikste
gedichten zijn van gehard staal
het ultieme vers binnenbreken
als je geluk hebt val je in duigen
spijt en ongezegde dingen bars
als droge riemen op de keelkroppen
bloot en baarvoets sta je dan
daar waar de mens niet gaan kan
het snijdt er de wind als metaal
de velden van ‘t gemoed onmeetbaar
bar…
de buigzame dood
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
491 zo in het onthullen van het
vlaggenschip verrast mij het gevoel
dat de dood buigzamer is dan
het hart van de langst levende
razernij bestiert de arena met horens
die alles geraken wat in onwil is gelegen, morgen
ja morgen ademt de pret mij in het gezicht omwille
van de stem die mijn binnenste vertolkt
is het sterven een handeling van het…
Hut
gedicht
1.7 met 11 stemmen
4.110 Toen ik de hut verliet waren er mensen
tegen wie ik aankroop, bij enkelen meende ik het.
Ik weet niet wat er dooide, er kwam al zoveel in me om.
Wat was hij even een baby. Bleef maar jengelen
om verhalen van de walvis in de man. Hechtte wat
waterpsalmen af. Ik dein
op een matras. Alsof me iets wiegt maar het gaat
te hard. Weinigen komen onder…
Klondike
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.026 zo blijft men trouw
omdat men wel niets beters weet
dat men zou kunnen doen of redden kon
van wat men niet vergeet.
men denkt wat na
men denkt wat over
men keert eens terug
naar 't welbekende lover
te welbekend, te laat reeds in de zomer.
het beste lijkt maar de balans
eens op te maken
en dan een soort van trouw
een soort van residu
van…
Queeste
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
587 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen,
laaiende lichten de nacht versjteren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren met…
De Maat
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.170 Er is geen maat die ik in u niet vind.
Gij zijt de berg en gij zijt ook het grein,
Gij zijt de aardwoning en het hemelplein,
Gij zijt de vader en gij zijt het kind.
Ik heb mijn ogen die u zien, maar blind
Zie ik u ook: in mij het bloedgedein
Is zozeer u als de eindeloze trein
Van vormen, die nooit eindt en nooit begint.
En 't vormenloze…
de dis, onaangeroerd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
461 ik kan de liefde niet meer raken
zelfs niet wanneer jouw
hand als boter door mijn
vergrijsde haren strijkt
je lach die eens de echo van mijn
schaduw was ligt verstard
aan het einde van deze droom
zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom
gisteren…